Άδικες εισαγγελικές παραγγελίες για ψυχιατρική εξέταση

Άδικες εισαγγελικές παραγγελίες για ψυχιατρική εξέταση

 

Οι εισαγγελικές παραγγελίες για ακούσια ψυχιατρική εξέταση που εκτελούνται άμεσα έχει διαπιστωθεί από ειδικούς (νομικούς, ψυχιάτρους κλπ) και τους άμεσα ενδιαφερόμενους πως είναι πολύ συχνά άδικες, καθώς έχουν ως αποτέλεσμα την προσαγωγή με αστυνομική συνοδείας συχνά με χειροπέδες σε ψυχιατρεία και την προσωρινή νοσηλεία ανθρώπων όπου οι περισσότεροι δεν χρήζουν ακούσιου εγκλεισμού, καθώς υπεύθυνος να αποφασίσει για τον εγκλεισμό είναι κάποιος ψυχίατρος κι όχι ο εισαγγελέας.

Πρόκειται για ένα αφανές, ελάχιστα γνωστό πρόβλημα , ωστόσο πολύ σημαντικό καθώς υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να συμβεί στον καθένα, εφόσον αν κάποιος ισχυριστεί για σένα πως πάσχεις ψυχικά κι είσαι επικίνδυνος για τον εαυτό σου και τους άλλους μπορεί να κλειστείς στο ψυχιατρείο.

50-60% ο ακούσιος εγκλεισμός στην Ελλάδα-μονοψήφια τα νούμερα στην Ευρώπη 

Συνομιλώντας με ειδικούς διαπιστώσαμε πως συνήθως η εξέταση κάποιου πολίτη σε δημόσια ψυχιατρική κλινική κινείται εναντίον ανθρώπων που τα όποια ψυχικά τους προβλήματα δεν δικαιολογούν νοσηλεία και προκύπτουν συχνά, ως επακόλουθο έντονων ενδοοικογενειακών συγκρούσεων με περιουσιακό ή άλλο αντικείμενο, από άγνοια, ανταγωνισμό ή ακόμη και ανοησία.

Η χώρα μας έχει καταδικαστεί για παραλείψεις-παραβάσεις της κείμενης νομοθεσίας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ενώ έχουν γίνει και πολλές προσφυγές.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το ποσοστό της ακούσιας νοσηλείας στην Ελλάδα υπολογίζεται στο 50%-60% τη στιγμή που στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες κυμαίνεται  σε μονοψήφιο νούμερο.

Οδυνηρά τα αποτελέσματα για τους ακούσια εγκλεισμένους

Το οδυνηρό -γι αυτούς που το υφίστανται- αποτέλεσμα είναι η ακούσια εισαγωγή σε ψυχιατρικές κλινικές δημοσίων νοσοκομείων ή σε αμιγώς ψυχιατρικά ιδρύματα ανθρώπων ψυχικά υγιών ή με ελαφράς μορφής προσωρινά ψυχολογικά προβλήματα, ιδιαίτερα συχνά και οξυμένα στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης (πχ αγχώδεις διαταραχές λόγω ανεργίας ή οικονομικών δυσχερειών, υπόγειες καταθλίψεις, διαταραχές ύπνου, αυξημένα νεύρα, κρίσεις πανικού κλπ).

Οι άνθρωποι αυτοί θα μπορούσαν να λάβουν ειδική αγωγή από ιδιώτες ψυχιάτρους της επιλογής τους ή από τα εξωτερικά ιατρεία των δημοσίων νοσοκομείων και να μην οδηγούνται –συχνά σιδηροδέσμια σαν εγκληματίες-στα ψυχιατρικά ιδρύματα όπου η διαμονή μπορεί να αποβεί σε απίστευτη ψυχική και σωματική ταλαιπωρία ή ακόμη και κόλαση, έχοντας να αντιμετωπίσουν μια σωρεία προβλημάτων:

Αρχικό σοκ, ακούσιο εγκλεισμό συχνά για μεγάλο χρονικό διάστημα , φόβο για το μέλλον, ακατάλληλους ή ασυνεννόητους ψυχιάτρους, που δεν είναι της επιλογής τους και των οποίων η επαγγελματική ικανότητα και επάρκεια ουδόλως ελέγχεται και αξιολογείται, ακατάλληλο περιβάλλον, εγκαταλελειμμένα κτίρια και τραγικές υποδομές λόγω υποχρηματοδότησης, συγχρωτισμό με βαριά ψυχικά ασθενείς με ανίατες παθήσεις, γεγονός που επιβαρύνει την ψυχολογική κατάσταση των ακούσια εγκλεισθέντων, κάποτε κακοποιητικούς νοσηλευτές στα πρόθυρα νευρικής κρίσης που ξεσπούν τα απωθημένα τους στους αδύναμους κρίκους, τους χωρίς φωνή ψυχικά ασθενείς.

Δεν είναι λίγα τα άτομα  που μπήκαν με εισαγγελικές παραγγελίες και βγαίνοντας από τα ψυχιατρεία δηλώνουν χαρακτηριστικά: «Μπήκα υγιής και βγαίνω άρρωστος».

Αισιοδοξία για την επικείμενη αλλαγή του νόμου 

Από τον Μάιο του 2015 μέχρι τον Ιούνιο του 2016, ο ακούσια και άδικα εγκλεισθείς από εισαγγελική παραγγελία μπορούσε να απευθυνθεί στο γραφείο συνηγορίας για τα δικαιώματα πολιτών με προβλήματα ψυχικής υγείας, το οποίο δυστυχώς έκλεισε λόγω υποχρηματοδότησης. Σήμερα ο ενδιαφερόμενος μπορεί να απευθυνθεί στον Συνήγορο του Πολίτη, σε ψυχίατρο, ή δικηγόρο με γνώση του ζητήματος των εισαγγελικών παραγγελιών.

Αισιοδοξία ωστόσο γεννά το γεγονός πως πόρισμα που υπογράφηκε από το γραφείο συνηγορίας και παράγοντες του υπουργείου Δικαιοσύνης ανοίγει τον δρόμο για αλλαγή του νόμου που αφορά τους ακούσιους εγκλεισμούς και να άρει τις αδικίες, επιφέροντας πραγματική δικαιοσύνη στο καυτό αυτό ζήτημα που εν δυνάμει αφορά το σύνολο της κοινωνίας.

Ανοίγοντας τον φάκελο των ακούσιων εγκλεισμών σήμερα στο Α μέρος μιλά στην efsyn.gr o Αλέξανδρος Λούντζης, Κοινωνικός ανθρωπολόγος –  Νομικός, Διοικητικός Διευθυντής Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων (Ι.Ψ.Υ.Π.Ε.), διετέλεσε Συντονιστής του Γραφείου Συνηγορίας για τα Δικαιώματα πολιτών με προβλήματα Ψυχικής Υγείας, που λειτούργησε από τον Ιούνιο 2015 μέχρι και τον Απρίλιο του 2016 στο πλαίσιο του προγράμματος «Πλατφόρμα Δράσης για τα Δικαιώματα στην Ψυχική Υγεία».

Ακούσια Νοσηλεία και Συνηγορία

«Το γραφείο συνηγορίας λειτούργησε πιλοτικά για ένα χρόνο από τον Μάιο του 2015 έως τον Απρίλιο του 2016  ως πιλοτική εφαρμογή στο πλαίσιο προγράμματος που αφορά στην προάσπιση των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών, με τίτλο «Πλατφόρμα Δράσης για τα Δικαιώματα στην Ψυχική Υγεία».

Κατόπιν δόθηκε μια «εσωτερική» παράταση στη λειτουργίας του, με ίδια μέσα,  έως και τον Ιούνιο του 2016 προκειμένου αφενός να ρυθμιστούν οι υποθέσεις που εκκρεμούσαν και αφετέρου να εξαντληθούν τα περιθώρια για την ανανέωση της λειτουργίας του» τόνισε ο κ. Λούντζης.

«Οι Υπηρεσίες Συνηγορίας για πολίτες με προβλήματα ψυχικής υγείας λειτουργούν με παραλλαγές και είναι θεσμικά κατοχυρωμένες σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Δυστυχώς μέσα στο τωρινό κλίμα συμπίεσης και αποψίλωσης των υπηρεσιών και στη δυσμενή μακρά παράδοση ημιτελών και αποσπασματικών εγχειρημάτων στη χώρα μας το πιο πιθανό είναι την ίδια τύχη πυροτεχνήματος να έχει και το Γραφείο Συνηγορίας το οποίο ήδη έχει παύσει να λειτουργεί από τον Ιούλιο του 2016».

Εισαγγελική παραγγελία για ψυχιατρική εξέταση

Όπως διευκρίνισε ο Αλέξανδρος Λούντζης, η εισαγγελική παραγγελία για ακούσια ψυχιατρική εξέταση είναι σύμφωνα με το πνεύμα του νόμου προληπτικό μέτρο όπου ο νομοθέτης «αποδέχεται» το διακύβευμα μεταξύ δύο βασικών αγαθών (της ελευθερίας και της ανάγκης προστασίας τόσο του ίδιου του φερομένου ως πάσχοντος όσο και των τρίτων) και την προσωρινή και εξαιρετική ανάγκη να υποχωρήσει το ένα για χάρη του άλλου.

Γι αυτό τον λόγο άλλωστε για τη δικαστική απόφαση της ακούσιας νοσηλείας χρειάζονται οπωσδήποτε δύο αιτιολογημένες γραπτές γνωματεύσεις ψυχιάτρων, οι οποίες ωστόσο σημειώνουμε πως δεν πραγματοποιούνται πάντα.

Όλη η διαδικασία, από την αρχή έως το τέλος της, τελεί εξάλλου υπό την εγγύηση των δικαστικών αρχών [άρθρο 96 Νόμος 2071/92] και θεσπίζονται συγκεκριμένες και αυστηρές προϋποθέσεις για να διαταχθεί η μεταφορά του ασθενή για εξέταση και σύνταξη των γνωματεύσεων, σε δημόσια ψυχιατρική κλινική εφόσον κριθεί ότι είναι ανέφικτη η εκούσια εξέτασή του.

Βίαιη προσαγωγή ακόμη κι αν εκ των υστέρων κριθεί περιττή

«Στην εισαγγελική παραγγελία και ιδίως στην περίπτωση έλλειψης των αναγκαίων ιατρικών γνωματεύσεων ο νομοθέτης προβαίνει σε μια αναγκαστική και «δυσάρεστη» στάθμιση προκειμένου να προστατεύσει τον πάσχοντα ή τον φερόμενο ως τέτοιον από το να βλάψει τον εαυτό του ή τρίτους.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι δυστυχώς πιθανόν να προκριθεί η λύση της βίαιης προσαγωγής και αναγκαστικής εξέτασης ακόμη και αν η εμπειρία και η επιστήμη αποδείξουν εκ των υστέρων ότι αυτό ήταν περιττό» επισήμανε ο ειδικός.
Πως προστατεύεται ο πολίτης;

«Παραμένει ωστόσο ως προβληματικό το σημείο της αδυναμίας του πολίτη να προστατευθεί δικονομικά και πρακτικά από την εκτέλεση μιας καταχρηστικής ή εσφαλμένης λόγω πλάνης εισαγγελικής παραγγελίας για υποχρεωτική εξέταση (προσερχόμενος για παράδειγμα αυτοβούλως για να εξεταστεί σε δημόσιο νοσοκομείο εντός ρητής και σύντομης προθεσμίας πρόταση Γραφείου Συνηγορίας προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης Απρίλιος 2016 ) όπως για παράδειγμα μπορεί να κάνει κατά της απόφασης του πρωτοδικείου που διατάζει την ακούσια νοσηλεία».

Αλλαγή-εκσυγχρονισμός του νόμου 

Όπως μας εξήγησε ο ειδικός, είναι κοινός τόπος στην επιστημονική κοινότητα η ανάγκη αλλαγής και εκσυγχρονισμού του Νόμου 2071/92 και η κατατεθειμένη πρόταση του γραφείου Συνηγορίας για την τριήμερη ανασταλτική προθεσμία της εισαγγελικής παραγγελίας για ακούσια εξέταση, ώστε ο φερόμενος ως πάσχων να μπορεί να εξεταστεί από ψυχίατρο και τελικά να αποφύγει την επώδυνη διαδικασία να εισαχθεί αδίκως σε ψυχιατρική κλινική, θα ήταν μια πρώτη κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση από την οποία θα μπορούσαν να προκύψουν σημαντικά κοινωνικά αλλά και οικονομικά οφέλη.

Για παράδειγμα θα ελαττωνόταν ο φόρτος εργασίας της αστυνομίας (εφόσον στην εισαγγελική παραγγελία προσέρχεται αυτοβούλως να εξεταστεί) και η ανάμιξη της,  όταν μάλιστα δεν είναι αναγκαία, σε μια διαδικασία όπου η συμμετοχή των αστυνομικών είναι έτσι και αλλιώς εξόχως προβληματική και αγχογόνα για τους ίδιους.

Οι επαγγελματίες αστυνομικοί δεν σταματάνε να επισημαίνουν σε όλα τα σχετικά σεμινάρια και ημερίδες τη δικαιολογημένη απροθυμία τους να συμμετέχουν σε μια διαδικασία για την οποία δεν έχουν εκπαιδευτεί επαρκώς και την αδυναμία τους να κρίνουν και να «χειριστούν σωστά» τους ψυχικά πάσχοντες ή τους φερόμενους ως ψυχικά πάσχοντες κατά τη διάρκεια της διακομιδής τους σε ψυχιατρικά ιδρύματα.

Καταδίκες Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Πριν όμως ή/και παράλληλα με τον εκσυγχρονισμό του νομικού πλαισίου, το μείζον είναι η ορθή αξιοποίηση και η εφαρμογή του υφιστάμενου κάτι το οποίο δεν γίνεται στην πράξη για μια σειρά από λόγους (φόρτος εργασίας των Εισαγγελέων, έλλειψη πρωτοβάθμιας περίθαλψης, ερμηνευτικές δυσχέρειες και κενά του Νόμου κλπ).

Είναι συχνό το φαινόμενο μιας εξαιρετικά συνοπτικής και ελλιπούς διαδικασίας με σχετικά επιφανειακή εξέταση της συνδρομής των προϋποθέσεων του νόμου ακόμη και χωρίς αυτοπρόσωπη παρουσία και εκπροσώπηση του προσώπου που θα τεθεί σε ακούσια νοσηλεία.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα σε ορισμένες περιπτώσεις την κακοποίηση του θεσμού, η οποία δεν είναι τυχαίο πως έχει οδηγήσει και σε προσφυγές εναντίον του ελληνικού κράτους στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που αποτελεί θεματοφύλακα και επιτηρητή της ΕΣΔΑ αλλά και καταδίκες της χώρας μας από το ίδιο Δικαστήριο (βλ. Υπόθεση Βένιος κατά Ελλάδας, Απόφαση της 5ης Ιουλίου 2011).

Παραβιάσεις-παραλείψεις της κείμενης νομοθεσίας

Στην έκθεση του Μαΐου του 2007, ο Συνήγορος του Πολίτη διαπίστωνε, στο κεφάλαιο το σχετικό με τα προβλήματα εφαρμογής των διαδικαστικών προϋποθέσεων του Νόμου 2071/1992, σωρεία παραβιάσεων και παραλείψεων στην εφαρμογή της κείμενης νομοθεσίας οι οποίες έχουν φυσικά άμεσο και απτό αποτέλεσμα στη ζωή των πολιτών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το ποσοστό της ακούσιας νοσηλείας στην Ελλάδα υπολογίζεται στο 50%-60% τη στιγμή που στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες κυμαίνεται  σε μονοψήφιο νούμερο, ενώ στην ίδια ειδική έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη για την ακούσια νοσηλεία, διαπιστώνεται ότι  οι προβλεπόμενες από το νόμο διαδικασίες δεν τηρούνται σε ποσοστό 95%.

«Οι εισαγγελικές παραγγελίες και οι ακόλουθες ακούσιες νοσηλείες στο μεγαλύτερο ποσοστό τους επισυμβαίνουν γιατί στο ελληνικό κράτος  δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές για να υποστηρίξει τους πάσχοντες πολίτες του» τόνισε ο ειδικός.

«Η συντριπτική πλειοψηφία των ακουσίως νοσηλευομένων έχουν αυτή τη σκληρή μοίρα γιατί δεν έχει γίνει εγκαίρως καμία παρέμβαση κι όταν φτάνουν πια στο κατώφλι των υπηρεσιών ψυχικής υγείας τα πράγματα είναι εκτός ελέγχου. Εσχάτως δε, πολλές εισαγγελικές παραγγελίες γίνονται για έναν ακόμη παράδοξο λόγο: Για να διασφαλιστεί κλίνη για τον ασθενή, διότι στην εισαγγελική παραγγελία το νοσοκομείο δεν μπορεί να στην αρνηθεί.

Κι αν ένα δίκτυο παροχής δωρεάν εξωνοσοκομειακών υπηρεσιών ακούγεται ουτοπικό για την ελληνική πραγματικότητα, αποτελεί σήμερα πραγματικότητα σε πάρα πολλές χώρες μεταξύ άλλων διότι κοστίζει και πολύ λιγότερο σε χρήμα από το υπάρχον σύστημα και κυρίως γιατί κοστίζει πολύ λιγότερο σε συντετριμμένους πολίτες, επισήμανε.

Όπως είναι γεγονός ότι έχουν δοθεί πολλά χρήματα όλα αυτά τα χρόνια για την ψυχική υγεία στη χώρα, είναι εξίσου γεγονός ότι τα περισσότερα εγχειρήματα είναι αποσπασματικά και ημιτελή και ως εκ τούτου το τελικό αποτέλεσμα πολύ κατώτερο των πόρων που έχουν δαπανηθεί. Δίνουμε πολύ περισσότερα χρήματα και καταναλώνουμε πολύ περισσότερο ψυχικό κάματο με τις κατακερματισμένες υπηρεσίες από ό,τι αν είχαμε ολοκληρωμένο σύστημα ψυχικής φροντίδας. Σε αυτή τη μακρά ιστορία ματαιώσεων κινδυνεύει να ενταχθεί και η πρώτη δομημένη προσπάθεια συγκρότησης υπηρεσιών συνηγορίας στη χώρα.

Σήμερα με το Γραφείο Συνηγορίας εκτός λειτουργίας ο πολίτης με προβλήματα ψυχικής υγείας ή εναντίον του οποίου έχει, για παράδειγμα, κινηθεί κακώς μια εισαγγελική παραγγελία ακούσιας εξέτασης, μπορεί να απευθυνθεί είτε στον συνήγορο του πολίτη, ο οποίος κάνει σε κάθε περίπτωση ό,τι καλύτερο μπορεί σε μια όμως ούτως ή άλλως χαοτική και υπερφορτωμένη κατανομή όγκου εργασίας, είτε σε κάποιον ιδιώτη επαγγελματία με γνώση του αντικειμένου.

Εγκλεισμός ψυχικά πασχόντων παραβατών

Και καταλήγει: «Τέλος, αναφορικά με το ακανθώδες άρθρο 69 του ποινικού κώδικα που αφορά τους ψυχικά πάσχοντες παραβάτες του ποινικού κώδικα και για το οποίο λογικά επίκειται κάποια νέα νομοθετική ρύθμιση, όπως διαβεβαιώνει από πέρσι το υπουργείο δικαιοσύνης, η βασική δυναμική που υπογραμμίζει την ένταση και τις διατυπωμένες διχογνωμίες είναι πάντοτε η επιλογή μεταξύ  φύλαξης και νοσηλείας, δηλαδή της προτεραιότητας της ιδιότητας του παραβάτη ή του θεραπευόμενου. Αυτή η ίδια ένταση μεταφέρεται μοιραία και στους ίδιους τους εργαζόμενους στα νοσηλευτικά ψυχιατρικά ιδρύματα οι οποίοι έχουν κατ’ επανάληψη διατυπώσει τους κινδύνους και τις συνέπειες από την επισφαλή ισορροπία ανάμεσα στον ρόλο δεσμοφύλακα και θεραπευτή, ιδίως όταν τα ερευνητικά δεδομένα μαρτυρούν μεγάλη διάρκεια παραμονής των συγκεκριμένων πολιτών στο ψυχιατρικό νοσοκομείο η οποία μπορεί να φτάσει μέχρι και τον ισόβιο εγκλεισμό».

Πηγή: ΕΦ.ΣΥΝ – 20/1/2017

Κατάσταση Αμόκ: Μια σύγχρονη επισκόπηση.

Κατάσταση Αμόκ: Μια σύγχρονη επισκόπηση.

Ορισμός

Η «κατάσταση Αμόκ» θεωρείται μια σπάνια πολιτισμική κατάσταση, αλλά και ορίζεται ως σύνδρομο από τα τρέχοντα ψυχιατρικά συστήματα ταξινόμησης. Οι Ψυχωσικές διαταραχές, οι διαταραχές προσωπικότητας, οι διαταραχές της διάθεσης, είναι όλες οι πιθανές αιτίες του AMOK.
Το ευρύ κοινό και το ιατρικό προσωπικό είναι εξοικειωμένοι με τον όρο «κατάσταση αμόκ», η κοινή χρήση του οποίου αναφέρεται σε μια παράλογη, βίαιη δράση από άτομο που συνήθως προκαλεί τον όλεθρο. Ο όρος περιγράφει επίσης την καταστροφική, ανθρωποκτόνο και μετέπειτα πιθανή αυτοκτονική συμπεριφορά των ψυχολογικά ασταθών ατόμων, που οδηγεί σε πολλαπλούς θανάτους ή τραυματισμούς άλλων συνανθρώπων, ζώων ή καταστροφές ευρείας κλίμακας.  Παρά το γεγονός ότι τα επεισόδια των πολλαπλών ανθρωποκτονιών και των αυτοκτονιών από άτομα με υπόνοιες ψυχοπαθολογίας ή εγνωσμένες ψυχικές διαταραχές εμφανίζονται με ανησυχητική συχνότητα σήμερα, ουσιαστικά δεν υπάρχουν πρόσφατες μελέτες στην ιατρική βιβλιογραφία σχετικά με την αναγνώριση και τη θεραπεία των ατόμων αυτών πριν την εκδήλωση του συνδρόμου.
Η ψυχιατρική βιβλιογραφία κατατάσσει το αμόκ ως πολιτισμική ιδιαιτερότητα συγκεκριμένων πολιτισμών και η ανακάλυψή του χρονολογείται πριν από 2 αιώνες σε απομακρυσμένες πρωτόγονες φυλές της Ινδονησίας όπου ο εντόπιος πολιτισμός θεωρήθηκε ως ο κυρίαρχος παράγοντας στην παθογένεση του. Αναπτύχθηκε η θεωρία ότι κάποιες πεποιθήσεις των πρωτόγονων ομάδων και η απομόνωση τους είχαν συντελέσει στην εκδήλωση μιας ψυχικής ασθένειας που δεν παρατηρείται σε άλλα μέρη του κόσμου. Ακόμα και στο πρόσφατο εγχειρίδιο κατάταξης των ψυχικών νόσων DSM-IV,  ορίζεται το αμόκ ως πολιτισμικό φαινόμενο που σπάνια συμβαίνει σήμερα. Ωστόσο, χαρακτηρίζοντας το αμόκ ως πολιτισμικό χαρακτηριστικό, αγνοείται παντελώς το γεγονός ότι παρόμοια συμπεριφορά έχει παρατηρηθεί σε όλες σχεδόν τις δυτικές και ανατολικές κουλτούρες, που δεν χαρακτηρίζονται από γεωγραφική απομόνωση. Επιπλέον, η πεποίθηση ότι αμόκ σπάνια συμβαίνει σήμερα, είναι αντίθετη προς τις ενδείξεις ότι παρόμοια επεισόδια βίαιης συμπεριφοράς είναι πιο συχνά στις σύγχρονες κοινωνίες από ό, τι ήταν στους πρωτόγονους πολιτισμούς όπου το αμόκ παρατηρήθηκε για πρώτη φορά.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Η λέξη Amok, ή Amuck, προέρχεται από τη μαλαισιανή λέξη mengamok, που σημαίνει αιφνίδια έκρηξη βίας. Ο Captain Cook πιστώνεται με την περιγραφή του πρώτου παρατηρηθέντος αμόκ στις μαλαισιανές φυλές το 1770 κατά τη διάρκεια των παγκόσμιων εξερευνήσεων του. Περιέγραψε άτομα που ξαφνικά συμπεριφέρονται βίαια, χωρίς προφανή αιτία και σκοτώνουν αδιακρίτως ή ακρωτηριάζουν χωρικούς και ζώα σε μια φρενήρη επίθεση.  Συνήθως το άτομο σε κατάσταση αμόκ έπεφτε ακολούθως σε βαθειά καταστολή-ηρεμία, με έλλειψη επαφής με το περιβάλλον, ή σκοτώνονταν κατά την διάρκεια της επίθεσης ή αυτοκτονούσε. Σύμφωνα με την μυθολογία της Μαλαισίας, το αμόκ ήταν μια ακούσια συμπεριφορά που προκαλείται από το “Hantu belian”, ή το «κακό πνεύμα του τίγρη» που εισέρχεται στο σώμα ενός ανθρώπου, αναγκάζοντας τον να συμπεριφέρεται βίαια, χωρίς συνειδητή επίγνωση. Λόγω των πολιτισμικών πεποιθήσεων τους, οι κάτοικοι της Μαλαισίας είχαν απόλυτη ανοχή στα άτομα που περιήρχοντο σε κατάσταση αμόκ, παρά τις καταστροφικές συνέπειες για τη φυλή τους.
Λίγο μετά την έκθεση του Captain Cook, οι ανθρωπολόγοι ερευνητές παρατήρησαν αμόκ και σε πρωτόγονες φυλές που βρίσκονται στις Φιλιππίνες, το Λάος, την Παπούα Νέα Γουινέα και το Πουέρτο Ρίκο. Οι ερευνητές αυτοί ενίσχυσαν την πεποίθηση ότι πολιτισμικοί παράγοντες, μοναδικοί για τις πρωτόγονες φυλές προκαλούσαν το αμόκ, καθιστώντας τον πολιτισμό τους υπεύθυνο για την παθογένεια του. Μέσα στους επόμενους 2 αιώνες, τα περιστατικά ΑΜΟΚ και το ενδιαφέρον για αυτά ως μια ψυχιατρική πάθηση εξασθένισε. Η μείωση της συχνότητας των επεισοδίων αμόκ αποδόθηκε στην επιρροή του δυτικού πολιτισμού στις πρωτόγονες φυλές, εξαλείφοντας έτσι τους πολιτισμικούς παράγοντες που θεωρούντο ότι προκαλούσαν τη βίαιη συμπεριφορά. Ενώ η συχνότητα και το ενδιαφέρον για το αμόκ στις πρωτόγονες φυλές μειώνεται, παρόμοια περιστατικά βίας στις βιομηχανικές κοινωνίες συνεχώς αυξάνονται. Ωστόσο, δεδομένου ότι είναι βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι το αμόκ είναι συνδεδεμένο με πολιτισμικά πρότυπα, η σύνδεσή του με τα σύγχρονα επεισόδια μαζικής βίας πέρασε απαρατήρητη.
Σύγχρονες περιγραφές πολλών ανθρωποκτονιών είναι συγκρίσιμες με τις εκθέσεις περιπτώσεων αμόκ. Στην πλειονότητα των σύγχρονων περιπτώσεων, οι δολοφονίες είναι αιφνίδιες και απρόκλητες και διαπράττονται από άτομα είτε με άγνωστο είτε με εγνωσμένο ιστορικό ψυχικής νόσου. Ο αριθμός των θυμάτων στα σύγχρονα επεισόδια είναι παρόμοιος με τον αντίστοιχο αριθμό θυμάτων στο αμόκ, παρά το γεγονός ότι πιστόλια και τουφέκια χρησιμοποιούνται, σε αντίθεση με τα ξίφη της Μαλαισίας δύο αιώνες πριν. Το αποτέλεσμα για τον επιτιθέμενο είναι επίσης ανάλογο με το αμόκ – μαζικοί θάνατοι, μαζικές καταστροφές αντικειμένων, αυτοκτονία, και λιγότερο συχνά, ο φόβος. Το περιστατικό που ακολουθεί δείχνει την ομοιότητα μεταξύ της κατάστασης ΑΜΟΚ και της σύγχρονης βίαιης συμπεριφοράς:
Το 1998 στο Λος Άντζελες, ο Ronald Taylor, σε ηλικία 46 ετών, σκότωσε 4 μέλη της οικογένειάς του και έναν φίλο του, και στη συνέχεια, πήδηξε από μια αερογέφυρα αυτοκινητοδρόμου. Η αστυνομία ανακάλυψε τα θύματα του Taylor, όταν πήγαν στο σπίτι του για να τους ενημερώσουν για το θάνατό του. Η δικαστική έρευνα αποκάλυψε ότι ο Taylor αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, είχε κηρύξει πτώχευση και είχε χρέη άνω των 64.000 $, συμπεριλαμβανομένου ενός δανείου 21.302 $ από τον εργοδότη του και ένα χρέος 5,547 $ στην πιστωτική κάρτα του.
Το Amok για πρώτη φορά χαρακτηρίζεται ως ψυχιατρική πάθηση περίπου το 1849 με βάση ανέκδοτες εκθέσεις και μελέτες περιπτώσεων που φανερώνουν ότι τα περισσότερα άτομα με αμόκ ήταν ψυχικά ασθενείς. Σήμερα πλέον το αμόκ συνδέεται λιγότερο με την καταθλιπτική διαταραχή της διάθεσης και πολύ περισσότερο με ψύχωση, διαταραχές προσωπικότητας, ή παραληρηματική διαταραχή. Είναι επίσης πιθανό ότι ορισμένα άτομα έχουν προδιάθεση να παρουσιάζουν εξαιρετικά βίαιη συμπεριφορά, όταν πάσχουν από διαταραχές της διάθεσης ή διαταραχές της προσωπικότητας.

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΜΟΚ

Από μια σύγχρονη σκοπιά, το αμόκ δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως πολιτισμικό σύνδρομο, γιατί το μόνο ρόλο που διαδραματίζει το πολιτισμικό υπόβαθρο είναι το πώς η βίαιη συμπεριφορά εκδηλώνεται. Η συμπεριφορά ενός ατόμου επηρεάζεται από το περιβάλλον και τον πολιτισμό, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου οι ενέργειες αυτές είναι το παράγωγο μιας ψυχικής νόσου. Έτσι, η συμπεριφορά που παρατηρήθηκε σε κατάσταση αμόκ πριν από 200 χρόνια στις πρωτόγονες φυλές αναγκαστικά θα διαφέρει από αυτή που παρατηρείται στις σύγχρονες περιπτώσεις βίαιης συμπεριφοράς.
Ο Jin-Inn Teoh, καθηγητής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Aberdeen στο Λονδίνο, ανέφερε το 1972 ότι το αμόκ ως κατάσταση και συμπεριφορά υπήρχε σε όλες τις χώρες – διαφέρει μόνο ως προς τις μεθόδους και τα όπλα που χρησιμοποιούνται στις επιθέσεις. Σύμφωνα με τον Teoh, ο πολιτισμός αποτελεί παράγοντα διαμόρφωσης που καθορίζει πώς το αμόκ εκδηλώνεται, αλλά όχι το αν αυτό τελικά θα εκδηλωθεί. Η καλλιέργεια, το πολιτισμικό-κοινωνικό υπόβαθρο του ατόμου και η πρόσβαση στα όπλα που διατίθενται, φυσικά επηρεάζουν και την μέθοδο της επίθεσης. Στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα, η συχνότητα εμφάνισης της βίαιης συμπεριφοράς έχει αυξηθεί δραματικά στις βιομηχανικές χώρες, ξεπερνώντας τη συχνότητά του στους πρωτόγονους πολιτισμούς. Η αύξηση αυτή μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της καλύτερης πληροφόρησης από τα ΜΜΕ των βίαιων επιθέσεων που εκδηλώνονται και σε συνδυασμό με την αύξηση της ψυχοπαθολογίας που είναι υπεύθυνη για την εκδήλωση του αμόκ.
Το 1934, ο John Cooper, καθηγητής ανθρωπολογίας στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Washington, DC αναφέρει ότι ούτε φυλετικοί ή εθνικοί, αλλά ούτε περιβαλλοντικοί παράγοντες έπαιξαν ρόλο στην παθογένεση των ψυχικών ασθενειών που είχαν ως αποτέλεσμα την εκδήλωση amok. Ο Cooper κατέδειξε ως υπεύθυνους τους ψυχοκοινωνικούς στρεσογόνους παράγοντες. Ωστόσο, η σύλληψη του Κούπερ δεν εξηγεί γιατί η βίαιη συμπεριφορά παρόμοια με το αμόκ, είναι τόσο κοινή σε δυτικούς πολιτισμούς, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες. Η Θεωρία του Cooper συνεπάγεται επίσης ότι η αυτοκτονία και το αμόκ είναι εναλλακτικές συμπεριφορές του ίδιου φαινομένου. Η αυτοκτονία και το αμόκ μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά και παράγοντες κινδύνου, αλλά είναι, ωστόσο, διαφορετικές συμπεριφορές.

ΠΡΟΛΗΨΗ ΑΜΟΚ

Σήμερα, το αμόκ θα πρέπει να θεωρηθεί ως ένα πιθανό αποτέλεσμα της μη διαγνωσμένης ή / και χωρίς θεραπεία ψυχιατρικής κατάστασης ενός ατόμου με ψύχωση ή σοβαρή παθολογία της προσωπικότητας. Λαμβάνοντας υπόψη το μεγάλο αριθμό των ατόμων που έχουν ψυχωτικές ψυχιατρικές παθήσεις, διαταραχές της διάθεσης, και διαταραχές της προσωπικότητας, το αμόκ εξακολουθεί να είναι μια στατιστικά σπάνια εκδηλούμενη κατάσταση. Παρ’ όλα αυτά, η συναισθηματική βλάβη που προκαλεί στα θύματα, τις οικογένειές τους και τις κοινότητες, πηγαίνει πέρα από τους μικρούς αριθμούς των επισοδίων και έχει μια διαρκή επίδραση. Δεδομένου ότι είναι σχεδόν αδύνατο να σταματήσει κάποιος μια επίθεση αμόκ χωρίς να διακινδυνεύσει τη ζωή ή τη σωματική ακεραιότητα του ή αυτήν του θύτη, η πρόληψη είναι η μόνη μέθοδος για την αποφυγή των ζημιών που προκαλεί.

Αναγνώριση
Τα περισσότερα άτομα που εκδηλώνουν βίαιη συμπεριφορά είχαν πρόσφατα επαφή με τους ιατρούς. Πολλοί από αυτούς τους ασθενείς συμβουλεύονται κατά προτίμηση γενικούς και οικογενειακούς ιατρούς, αντί των ψυχιάτρων λόγω του στίγματος που συνδέεται με την επίσκεψη σε ψυχίατρο, λόγω άρνησης της ψυχικής ασθένειας τους, ή λόγω του φόβου της επικύρωσης των υποψιών τους ότι έχουν μια ψυχική διαταραχή.
Με βάση τις εκθέσεις από την ψυχιατρική βιβλιογραφία και τα στοιχεία από τις σύγχρονες αναφορές περιστατικών βίαιης συμπεριφοράς, οι παράγοντες που θα πρέπει να θεωρηθούν ότι δημιουργούν κίνδυνο για την εκδήλωση αμόκ έχουν ως εξής: ιστορικό μιας ψυχωτικής κατάστασης, προηγούμενα επεισόδια βίαιης συμπεριφοράς ή απειλές βίας, πρόσφατες προσωπικές απώλειες, βίαιες απόπειρες αυτοκτονίας, καθώς και κάποια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας ή διαταραχές της προσωπικότητας.

Η θεραπεία των υποκείμενων παθήσεων
Το δεύτερο βήμα για την παρέμβαση είναι η θεραπεία της υποκείμενης ψυχιατρικής κατάστασης του ασθενούς ή διαταραχής της προσωπικότητας έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες εκδήλωσης αμόκ. Ένας ιατρός της πρωτοβάθμιας περίθαλψης μπορεί να ξεκινήσει ιατρική παρέμβαση σε ασθενείς που είναι επιρρεπείς σε βίαιες συμπεριφορές, αλλά θα πρέπει να προβλεφθεί η άμεση παραπομπή για ψυχιατρική αξιολόγηση και θεραπεία, καθώς οι ασθενείς αυτοί είναι συχνά ιδιαίτερα χειριστικοί.  Ακούσια ψυχιατρική νοσηλεία είναι μια επιλογή για τους ασθενείς που εκφράζουν σκέψεις αυτοκτονίας ή ανθρωποκτονίας, ως αποτέλεσμα της ψυχικής τους κατάστασης. Σαφώς πιο περίπλοκο είναι το πρόβλημα με τους ασθενείς που έχουν διαταραχές προσωπικότητας και υποκρυπτόμενη ψυχιατρική συμπτωματολογία.
Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει κανένα φάρμακο που να έχει αποδειχθεί επαρκές και αποτελεσματικό για τη θεραπεία της  βίαιης συμπεριφοράς, και δεδομένου ότι οι γενεσιουργές βάσεις της βίας οφείλονται σε πολλαπλούς παράγοντες, είναι απίθανο ότι οποιαδήποτε τέτοια φάρμακα θα αναπτυχθούν στο εγγύς μέλλον. Σε γενικές γραμμές, οι καταθλιπτικές διαταραχές μπορούν να αντιμετωπιστούν με αντικαταθλιπτικά και υποστηρικτική ψυχοθεραπεία. Τα αντικαταθλιπτικά είναι αποτελεσματικά στην ανακούφιση των συμπτωμάτων κατάθλιψης στο 85% των περιπτώσεων. Η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία έχει ως στόχο την πρόληψη της βίαιης συμπεριφοράς. Ο γιατρός θα πρέπει να αναλάβει ενεργό ρόλο στη θεραπεία και να ζητά την βοήθεια της οικογένειας του ασθενούς και των δικτύων κοινωνικής υποστήριξης. Εάν ο ασθενής έχει συμπτώματα ψύχωσης, σχιζοφρένειας παρανοϊκού τύπου ή παραληρηματικής διαταραχής, τότε ενδείκνυνται άμεσα τα αντιψυχωσικά φάρμακα. Ενώ οι περισσότεροι ασθενείς μπορούν να αντιμετωπιστούν σε κέντρα εξωτερικής περίθαλψης, άτομα με σοβαρά ψυχωτικά συμπτώματα και με ανθρωποκτόνο ή αυτοκαταστροφικό ιδεασμό πρέπει να νοσηλευτούν.
Τα αντιεπιληπτικά έχουν χρησιμοποιηθεί και έχει βρεθεί ότι μπορεί να είναι αποτελεσματική θεραπεία για τον έλεγχο της βίαιης συμπεριφοράς σε περιορισμένο αριθμό ασθενών. Ωστόσο, η χρήση τους, εξακολουθεί να θεωρείται πειραματική και εκτός ενδείξεων (off-label). Η μόνη εξαίρεση είναι κάποια αντιεπιληπτικά, όπως το βαλπροϊκό οξύ ή η καρβαμαζεπίνη που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της βίαιης συμπεριφοράς που σχετίζεται με την μανία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Εν ολίγοις, η κατάσταση αμόκ δεν θα πρέπει πλέον να θεωρείται ως σύνδρομο με πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Η σύγχρονη προσέγγιση συμφωνεί ότι το αμόκ αντιπροσωπεύει μια ακραία μορφή βίαιης συμπεριφοράς που επέρχεται ως αποτέλεσμα μιας ψυχικής διαταραχής, διαταραχές της προσωπικότητας και ψυχοκοινωνικούς στρεσογόνους παράγοντες. Η έγκαιρη αναγνώριση των παραγόντων κινδύνου για το ΑΜΟΚ και η έγκαιρη αντιμετώπιση της υποκείμενης ψυχιατρικής κατάστασης ή διαταραχής προσωπικότητας προσφέρουν την καλύτερη πρόληψη τέτοιων καταστάσεων.

Ακουστικές Ψευδαισθήσεις

Ακουστικές Ψευδαισθήσεις

Πρόκειται για μια μορφή ψευδαίσθησης που συνίσταται στην αντίληψη ήχων χωρίς ακουστικό ερέθισμα. Η πιο κοινή αναφορά είναι ότι το υποκείμενο άκουσε μία ή περισσότερες φωνές να μιλούν. Αυτό μπορεί να σχετίζεται με ψυχωτικές διαταραχές, όπως η σχιζοφρένεια ή μανία και έχει ιδιαίτερη σημασία στη διάγνωση αυτών των διαταραχών. Ωστόσο, μπορεί να συμβεί να υπάρχουν ακουστικές ψευδαισθήσεις χωρίς τα άτομα αυτά να υποφέρουν από διαγνωσθείσα ψυχική ασθένεια.
Υπάρχουν τρεις κύριες κατηγορίες στις οποίες η κατάσταση αυτή μπορεί να εμφανιστεί:
Ένα άτομο που άκουσε μια φωνή να λέει φωνακτά τις σκέψεις του,
ένα άτομο που άκουσε μία ή περισσότερες φωνές να τον σχολιάζουν, ή ένα άτομο που άκουσε μια φωνή να του υπαγορεύει τι να πει ή να πράξει.
Άλλα είδη ακουστικών ψευδαισθήσεων περιλαμβάνουν την περιγραφείσα ως  «έκρηξη θορύβων στο κεφάλι» και την ακρόαση μουσικών. Στην τελευταία περίπτωση, οι άνθρωποι θα ακούσουν κάποια μουσική να παίζει στο μυαλό τους, συνήθως τραγούδια που είναι εξοικειωμένοι με αυτά. Οι εκθέσεις σε τέτοιου τύπου ακουστικές ψευδαισθήσεις είναι δυνατόν να υφίστανται για μεγάλες χρονικές περιόδους. Αυτό μπορεί να προκληθεί από: βλάβες στο στέλεχος του εγκεφάλου (συχνά προκύπτουν μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο), όγκοι, εγκεφαλίτιδα ή αποστήματα, απώλεια ακοής από άλλα αίτια καθώς και εξαιτίας επιληπτικής διαταραχής.
Η έναρξη της παραληρητικές σκέψης συχνά περιγράφεται ως προοδευτική και ύπουλη. Οι ασθενείς αναφέρουν ότι τα φαινόμενα εξελίσσονται αρχικά από ασυνήθιστες ανησυχίες και στη συνέχεια σε περίεργες πεποιθήσεις, «στις οποίες πίστευαν ολόψυχα», όπως οι ίδιοι αναφέρουν.
Διάσημοι ιστορικά παραδείγματα ακουστικών ψευδαισθήσεων.
Ο Robert Schumann, ένας διάσημος μουσικοσυνθέτης, πέρασε το τέλος της ζωής του βιώνοντας ακουστικές ψευδαισθήσεις. Στα ημερολόγια του ο Schumann ανέφερε ότι υπέφερε διαρκώς από το να βίωνε ότι η νότα A5 ηχούσε συνεχώς στα αυτιά του. Οι μουσικές ψευδαισθήσεις του έγιναν όλο και πιο πολύπλοκες. Ένα βράδυ, ο ίδιος υποστήριξε ότι τον είχε επισκεφθεί φάντασμα και έγραψε τη μουσική που άκουγε. Στη συνέχεια, άρχισε να ισχυρίζεται ότι άκουγε χορωδία αγγέλων, όμως οι φωνές τους μετατρέπονταν ακολούθως σε φωνές δαιμόνων.
Η Joan of Arc (Ζαν ντ’ Άρκ) ισχυριζόταν ότι οι φωνές των Αγίων, που όπως πίστευε είχαν αποσταλεί απευθείας από τον Θεό ήταν η δύναμη που την οδήγησε και αποφάσισε να υπακούσει στα μηνύματα τους. Οι φωνές άρχισαν όταν ήταν δεκατριών ετών και ταυτόχρονα είχε οράματα του Αγίου Μιχαήλ, της Αγίας Αικατερίνης και της Αγίας Μαργαρίτας.
Ιστορικά στοιχεία
Στην αρχαιότητα και σε πολλούς πολιτισμούς αντιμετώπιζαν τις ακουστικές ψευδαισθήσεις με δέος και δεισιδαιμονία. Ως εκ τούτου, θεωρήθηκαν είτε ως δώρο είτε ως κατάρα από το Θεό ή τους θεούς (ανάλογα με τη συγκεκριμένη κουλτούρα). Αργότερα στον Μεσαίωνα, οι πάσχοντες από ακουστικές ψευδαισθήσεις αντιμετωπίζοντας ως δαιμονισμένοι και συχνά δικάζονταν από την Ιερά Εξέταση ως μάγοι ή μάγισσες. Πολύ αργότερα στον Διαφωτισμό εγκλείονταν στα άσυλα, προδρόμους των ψυχιατρικών νοσοκομείων.
Η επικρατούσα θεωρία στο δυτικό κόσμο για την βιολογική προέλευση των ακουστικών ψευδαισθήσεων αρχίζει στα τέλη του 18ου αιώνα με την υπόθεση ότι αυτές ήταν το αποτέλεσμα ασθένειας στον εγκέφαλο (π.χ. μανία). Δεν υπάρχουν μέχρι εκείνη την εποχή αποτελεσματικές θεραπείες για τις ψευδαισθήσεις. Από τα σανατόρια του 16ο αιώνα, μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, οι «θεραπείες» περιορίζονταν σε κατάβρεγμα με παγωμένο νερό ή ακόμα και σε δέσιμο στον τροχό. Αλλά και μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, διαδεδομένες θεραπείες ήταν η λοβοτομή, τα σοκ (διαβητικό κώμα, ηλεκτροσόκ) κλπ.
Πιθανές αιτίες
Οι ακουστικές ψευδαισθήσεις είναι το κυρίαρχο σύμπτωμα στις ψυχώσεις και κυρίως στην Σχιζοφρένεια. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι ασθενείς παρουσιάζουν μια σταθερή αύξηση της δραστηριότητας των θαλαμικών πυρήνων, αυτών στον υποθάλαμο, και στο μεταιχμιακό σύστημα. Τα ευρήματα επιβεβαιώνονται μέσω PETscan και MRI. Άλλες μελέτες καταδεικνύουν επίσης μεταβολές στην φαιά ουσία του μετωπιαίου λοβού. Αυτό συνεπάγεται τόσο λειτουργικές όσο και δομικές ανωμαλίες στον εγκέφαλο, που μπορεί να προκαλέσουν ακουστικές ψευδαισθήσεις. Οι Διαταραχές του Συναισθήματος είναι επίσης γνωστό ότι προκαλούν ακουστικές ψευδαισθήσεις, αλλά τείνουν να είναι πιο ήπιες από ό, τι ψύχωση.
Ακουστικές ψευδαισθήσεις που δεν συσχετίζονται με κάποια διαταραχή.
Οι ακουστικές ψευδαισθήσεις είναι γνωστό ότι εκδηλώνονται ως αποτέλεσμα έντονου στρες, έλλειψης ύπνου, χρήσης ναρκωτικών, και άλλες οργανικές καταστάσεις. Η υψηλή κατανάλωση καφεΐνης έχει συνδεθεί με την αύξηση της πιθανότητας πρόκλησης ακουστικών ψευδαισθήσεων. Μια μελέτη που διεξήχθη από το La Trobe University School of Psychological Sciences έδειξε ότι μόνο πέντε φλιτζάνια καφέ την ημέρα θα μπορούσε να προκαλέσει σε ορισμένους ανθρώπους ακουστικές ψευδαισθήσεις.
Ένα πολύ χαμηλής συχνότητας και χαμηλής έντασης ηλεκτρομαγνητικό σήμα σε συχνότητα παρόμοια με τα φυσιολογικά κύματα του εγκεφάλου θα μπορούσε να προκαλέσει το φαινόμενο ο εγκέφαλος να ερμηνεύσει το σήμα ως ένα “ήχο” που λαμβάνεται μέσω των αυτιών. Οι εμβοές είναι ένα παρόμοιο φαινόμενο. Στις Εμβοές ο ήχος ή οι ήχοι “ακούγονται” χωρίς να υπάρχει εξωτερική ακουστική πηγή για τον ήχο. Στις εμβοές ο εγκέφαλος ερμηνεύει ένα εσωτερικά παραγόμενο ηλεκτρομαγνητικό σήμα ως ένα ακουστικό ερέθισμα.

Συμβατικές θεραπείες.

Φαρμακευτική θεραπεία
Το κύριο μέσο θεραπείας για τις ακουστικές ψευδαισθήσεις είναι τα αντιψυχωτικά φάρμακα τα οποία επηρεάζουν το μεταβολισμό της ντοπαμίνης. Εάν η κύρια διάγνωση είναι μια διαταραχή της διάθεσης (με ψυχωτικά χαρακτηριστικά), τότε προστίθεται και αντίστοιχη φαρμακευτική αγωγή (π.χ., αντικαταθλιπτικά ή σταθεροποιητές της διάθεσης). Αυτές οι ιατρικές προσεγγίσεις μπορούν να επιτρέψουν στο άτομο να λειτουργήσει κανονικά.
Ψυχολογικές θεραπείες.
Η Γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία έχει αποδειχθεί ότι βοηθά στη μείωση της συχνότητας και της δυσανεξίας που προκαλείται από τις ακουστικές ψευδαισθήσεις. Η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία θεραπεία έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τη συχνότητα των ακουστικών ψευδαισθήσεων. Άλλες γνωστικές και συμπεριφορικές θεραπείες έχουν χρησιμοποιηθεί με διαφορετικού βαθμού επιτυχία.

Άλλες θεραπείες.

Η Ηλεκτροσπασμοθεραπεία (ή ECT) έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τα ψυχωτικά συμπτώματα που σχετίζονται με τη σχιζοφρένεια, τη μανία και την κατάθλιψη, και χρησιμοποιείται συχνά σε ψυχιατρικά νοσοκομεία.
Τα τελευταία χρόνια, η επαναλαμβανόμενη διακρανιακή μαγνητική διέγερση (rTMS) έχει μελετηθεί ως μια βιολογική μέθοδος θεραπείας για τις ακουστικές ψευδαισθήσεις. Η rTMS παίζει ρόλο στην αλλαγή της νευρωνικής δραστηριότητας και μελέτες έχουν δείξει ότι όταν η rTMS χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα στα αντιψυχωτικά φάρμακα (και στην θεραπεία ανθεκτικών περιπτώσεων στα αντιψυχωτικά φάρμακα), η συχνότητα και η σοβαρότητα των ακουστικών ψευδαισθήσεων μπορεί να μειωθεί.

Μη-ψυχωτικές διαταραχές και ακουστικές ψευδαισθήσεις.

Υπάρχει σε εξέλιξη έρευνα που υποστηρίζει την επικράτηση των ακουστικών ψευδαισθήσεων, με την έλλειψη άλλων ψυχωτικών συμπτωμάτων (όπως άλλες ψευδαισθήσεις, ή παράνοια), ιδίως σε παιδιά προεφηβικής ηλικίας. Αυτές οι μελέτες δείχνουν ένα εξαιρετικά υψηλό ποσοστό παιδιών (έως 14% του πληθυσμού του δείγματος) που παρουσίασαν ακουστικές ψευδαισθήσεις, χωρίς οποιαδήποτε εξωτερική αιτία.
Ο «εσωτερικός διάλογος» των παιδιών δεν έχει την οποιαδήποτε σχέση με κάποια παθολογία και δεν πρέπει να συγχέεται με τις ακουστικές ψευδαισθήσεις.

Η «εσωτερική φωνή» της παιδικής ηλικίας

Η διαδικασία της δημιουργίας μιας εσωτερικής φωνής κατά την πρώιμη παιδική ηλικία, μπορεί να χωριστεί σε τέσσερα διακριτά επίπεδα.
Επίπεδο ένα (εξωτερικός διάλογος) συνεπάγεται την ικανότητα του παιδιού να διατηρεί έναν εξωτερικό διάλογο με ένα άλλο πρόσωπο, δηλαδή ένα μικρό παιδί να μιλάει με τους γονείς τους.
Επίπεδο δύο (ιδιωτική ομιλία) συνεπάγεται την ικανότητα του παιδιού να διατηρεί έναν ιδιωτικό εξωτερικό διάλογο, όπως φαίνεται στα παιδιά που εκφράζουν τις δράσεις του παιχνιδιού τους με κούκλες ή άλλα παιχνίδια.
Επίπεδο τρία (ενισχυμένος εσωτερικός λόγος) είναι το πρώτο εσωτερικό επίπεδο στην ομιλία και σκέψη. Περιλαμβάνει την ικανότητα του παιδιού για την εκτέλεση εσωτερικών μονολόγων.
Επίπεδο τέσσερα (συνοπτικές διαδικασίες εσωτερικού λόγου) είναι το τελικό επίπεδο στη διαδικασία εσωτερίκευσης. Πρόκειται για την ικανότητα του παιδιού να σκέφτεται με όρους καθαρού νοήματος, ώστε να γίνει κατανοητή η έννοια της σκέψης χωρίς την ανάγκη να βάλει τις σκέψεις σε λέξεις.
Η διακοπή στην εσωτερίκευση του λόγου.
Μια διακοπή θα μπορούσε να συμβεί κατά τη διάρκεια της κανονικής διαδικασίας της εσωτερίκευσης όταν το άτομο δεν θα ερμηνεύσει τη δική του φωνή και δεν θα θεωρήσουν ότι αυτή τους ανήκει. Το πρόβλημα θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως διαταραχή στο τέταρτο επίπεδο εσωτερίκευσης της φωνής.

 

Δείτε το video από την οπτική γωνία ενός ανθρώπου που βίωσε τα ψυχωτικά συμπτώματα:

Το φιλμάκι μας βάζει στο μυαλό του σχιζοφρενή Henri με έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο τρόπο και μας δείχνει πώς είναι να νιώθεις έξω από το σώμα σου, πώς αλλάζει ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο και πώς αυτό επηρεάζει τις διαπροσωπικές σου σχέσεις, τη δουλειά σου, ολόκληρη τη ζωή σου. Απομονώνεσαι από το εξωτερικό περιβάλλον, κλείνεσαι στον εαυτό σου και βυθίζεσαι στις ψευδαισθήσεις σου.

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com

Pin It on Pinterest