Τι είναι και πως αντιμετωπίζουμε μια κρίση πανικού;

Τι είναι και πως αντιμετωπίζουμε μια κρίση πανικού;

Μια κρίση πανικού συμβαίνει όταν το σώμα σας βιώνει μια απροσδόκητη, απρόσμενη εγρήγορση και έντονα ψυχολογικά και σωματικά συμπτώματα. Μπορεί να αισθανθείτε έντονο φόβο, ανησυχία και άγχος. Εκτός από αυτά τα συναισθήματα, ενδέχεται επίσης να αντιμετωπίσετε σωματικά συμπτώματα όπως:

  • ναυτία
  • εφίδρωση
  • τρόμος
  • μια αίσθηση ότι η καρδιά σας χτυπά ακανόνιστα (αίσθημα παλμών)
  • ισχυρός φόβος ότι σας συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό στην Υγεία σας, ότι πάθατε εγκεφαλικό ή καρδιακό επεισόδιο.
  • έντονος φόβος ότι “χάνετε το μυαλό σας” και τρελαίνεστε.

Ο αριθμός των προσβολών πανικού που έχετε θα εξαρτηθεί από τη σοβαρότητα της κατάστασής σας. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν μία ή δύο προσβολές (κρίσεις) κάθε μήνα, ενώ άλλοι μπορεί να έχουν πολλές μέσα σε μια εβδομάδα.

Οι κρίσεις πανικού μπορεί να είναι πολύ τρομακτικές και έντονες, αλλά δεν είναι επικίνδυνες για την σωματική ή ψυχική υγεία. Μια επίθεση πανικού δεν θα σας προκαλέσει οποιαδήποτε σωματική βλάβη και είναι απίθανο να πρέπει να εισαχθείτε στο νοσοκομείο, αν είχατε μια κρίση πανικού. Επίσης φυσικά, οι κρίσεις πανικού δεν θα σας τρελάνουν!…

Πόσο συχνή είναι η διαταραχή πανικού; Τουλάχιστον ένα άτομο στα 10 εμπειρίες περιστασιακές κρίσεις πανικού, που συνήθως προκαλείται από ένα αγχωτικό γεγονός. Περίπου ένα άτομο στα 100 έχει διαταραχή πανικού. Οι περισσότεροι άνθρωποι αναπτύσσουν για πρώτη φορά τη διαταραχή όταν είναι περίπου στην ηλικία των 20-25. Η κατάσταση είναι περίπου δύο φορές πιο συχνή στις γυναίκες.

Μερικοί άνθρωποι έχουν κρίσεις πανικού για την αντιμετώπιση ειδικών καταστάσεων. Για παράδειγμα, μπορεί να έχουν μια φοβία των κλειστών χώρων (κλειστοφοβία) και να εκδηλώνονται κρίσεις πανικού όταν βρίσκονται σε ένα κλειστό χώρο.

Ενώ τα περισσότερα άτομα με φοβίες οι κρίσεις πανικού συμβαίνουν όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με ό, τι προκαλεί τον φόβο τους, οι κρίσεις πανικού των ατόμων με διαταραχή πανικού συνήθως προκαλούνται χωρίς προειδοποίηση. Για τα άτομα με διαταραχή πανικού, μια κρίση πανικού φαίνεται συχνά να συμβαίνει χωρίς κανέναν προφανή λόγο.

Ως εκ τούτου, η διάγνωση της διαταραχής πανικού θα γίνει μόνο αν αντιμετωπίζετε επαναλαμβανόμενες και απροσδόκητες κρίσεις πανικού και αν αυτές οι κρίσεις, ακολουθούνται από ένα τουλάχιστον μήνα συνεχούς ανησυχίας ή ανησυχία σχετικά με το ενδεχόμενο νέων κρίσεων.

Τι την προκαλεί;

Όπως συμβαίνει με πολλές διαταραχές ψυχικής υγείας, η ακριβής αιτία της διαταραχής πανικού δεν είναι πλήρως κατανοητή. Θεωρείται ότι διαταραχή πανικού προκαλείται πιθανώς από έναν συνδυασμό φυσικών (σωματικών) και ψυχολογικών παραγόντων.

Πώς αντιμετωπίζεται;

Ο κύριος στόχος της θεραπείας για τη διαταραχή πανικού είναι να μειωθεί ο αριθμός των κρίσεων πανικού που έχετε και να συμβάλει στην ανακούφιση των συμπτωμάτων σας. Οι δύο κύριοι τύποι θεραπείας για τη διαταραχή πανικού είναι ψυχολογική θεραπεία (ψυχοθεραπεία) και φαρμακευτική αγωγή. Εάν έχετε συμπτώματα της διαταραχής άγχους ή πανικού, επισκεφτείτε τον γιατρό σας. Ο ειδικός ιατρός σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ο ψυχίατρος. Η διάγνωση της διαταραχής πανικού θα γίνει αν αντιμετωπίζετε επαναλαμβανόμενες και απροσδόκητες κρίσεις πανικού που ακολουθούνται από τουλάχιστον ένα μήνα συνεχούς άγχους ή ανησυχίας σχετικά με το ενδεχόμενο νέων κρίσεων. Αυτό λέγεται «άγχος προσμονής» και είναι από τα πολύ ενοχλητικά και επίμονα συμπτώματα.

Πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε τον εαυτό σας

Υπάρχουν διάφορες τεχνικές αυτοβοήθειας που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να βοηθήσετε τον εαυτό σας στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της διαταραχής πανικού.

Μερικές από αυτές τις τεχνικές που αναφέρονται παρακάτω:

  • Μείνε εκεί που είσαι. Εάν είναι δυνατόν, θα πρέπει να μείνετε εκεί που είστε κατά τη διάρκεια μιας κρίσης πανικού. Η κρίση πανικού μπορεί να διαρκέσει έως και μία ώρα, οπότε ίσως χρειαστεί να διακόψετε μια δραστηριότητα (όπως οδήγηση) που απαιτεί έντονη προσοχή και προσήλωση.
  • Εστίαση. Κατά τη διάρκεια μιας κρίσης πανικού, υπενθυμίζετε στον εαυτό σας ότι οι τρομακτικές σκέψεις και αισθήσεις είναι ένα σημάδι του πανικού και τελικά θα περάσουν. Κατά τη διάρκεια μιας κρίσης πανικού είναι σημαντικό για σας να επικεντρωθείτε σε κάτι που δεν είναι απειλητικό, όπως το πέρασμα του χρόνου στο ρολόι σας, ή τα ψώνια σας σε ένα σούπερ μάρκετ.
  • Αργή βαθιά αναπνοή Αν έχετε μια κρίση πανικού, να προσπαθήσετε να επικεντρωθείτε στην αναπνοή σας. Τα συναισθήματά σας από τον πανικό και το άγχος μπορεί να επιδεινωθούν εάν αναπνέετε πολύ γρήγορα. Προσπαθήστε να επικεντρωθείτε στην αργή, βαθιά αναπνοή, μετρώντας αργά (για παράδειγμα έως το τρία) σε κάθε αναπνοή μέσα και έξω (εισπνοή-εκπνοή).
  • “Πολεμήστε” τους φόβους σας Κατά τη διάρκεια μιας κρίσης πανικού, προσπαθήστε να παρατηρήσετε τι είναι αυτό που φοβάστε και αμφισβητήστε το. Μπορείτε να επιτύχετε αυτό υπενθυμίζοντας συνεχώς στον εαυτό σας ότι αυτό που φοβάστε δεν είναι πραγματικό και ότι θα περάσει σε λίγα λεπτά.
  • “Δημιουργική οπτικοποίηση” Κατά τη διάρκεια μιας κρίσης πανικού, πολλά πράγματα μπορούν να περνάνε από το μυαλό σας. Μερικοί άνθρωποι σκέφτονται για την καταστροφή, ή ακόμα και θάνατο. Αντί να αφήσετε τη φαντασία σας να εστιάσει σε αυτές τις αρνητικές σκέψεις, προσπαθήστε να επικεντρωθείτε στις θετικές εικόνες. Σκεφτείτε ένα μέρος ή μια κατάσταση που σας κάνει να νιώθετε ήσυχος/η, χαλαρός/η ή άνετα. Μόλις πετύχετε αυτή την εικόνα στο μυαλό σας, προσπαθήστε να εστιάσετε την προσοχή σας σε αυτήν. Θα σας βοηθήσει με το να σας αποσπάσει την προσοχή από την κατάσταση που βιώνετε και μπορεί επίσης να συμβάλει καθοριστικά στη μείωση των συμπτωμάτων σας. Σκεπτόμενος θετικά μπορεί να είναι δύσκολο, ειδικά αν έχετε συνηθίσει να σκέφτεστε αρνητικά για μεγάλο χρονικό διάστημα και λόγω καταστάσεων της καθημερινότητας. Η “Δημιουργική οπτικοποίηση” είναι μια τεχνική που θα μπορούσατε να εξασκήσετε και σε διαστήματα ηρεμίας στην καθημερινότητα σας και με αυτόν τον τρόπο θα διαπιστώσετε σταδιακά θετικές αλλαγές στον τρόπο που σκέφτεστε για τον εαυτό σας και τους άλλους.
  • Μην “πολεμάτε” με την κρίση πανικού! Προσπαθώντας να αντισταθείτε στην κρίση και διαπιστώνοντας ότι δεν είστε σε θέση να το κάνετε, μπορεί να αυξήσει την αίσθηση του άγχους και πανικού. Αντ ‘αυτού, κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης πανικού, διαβεβαιώστε τον εαυτό σας ότι παρόλη την σφοδρή ενόχληση και τα συμπτώματα σας η κρίση πανικού δεν είναι απειλητική για τη ζωή. Δώστε έμφαση στο γεγονός ότι η κρίση σας θα έχει σύντομα ένα τέλος και αφήστε την να περάσει από μόνη της.
  • Χαλάρωση Εάν έχετε διαταραχή πανικού, μπορεί να αισθάνεστε συνεχώς άγχος για το πότε θα έρθει η επόμενη κρίση (άγχος προσμονής). Μαθαίνοντας να χαλαρώνετε μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του στρες και την ένταση, και μπορεί επίσης να σας βοηθήσει να αντιμετωπίσετε πιο αποτελεσματικά τις κρίσεις πανικού σας, όταν αυτές συμβαίνουν. Εκτός από την αναγκαία ψυχιατρική και ψυχολογική παρέμβαση στην διαταραχή πανικού, μερικοί άνθρωποι βρίσκουν ότι συμπληρωματικές θεραπείες, όπως μασάζ και αρωματοθεραπεία, γιόγκα κλπ τους βοηθούν να χαλαρώσουν. Μπορείτε να δοκιμάσετε, επίσης, ασκήσεις αναπνοής και τεχνικές χαλάρωσης, τις οποίες μπορείτε να χρησιμοποιήσετε κατά τη διάρκεια μιας κρίσης πανικού και να συμβάλουν και αυτές στη μείωση των συμπτωμάτων σας.
  • Άσκηση Η τακτική άσκηση, θα σας βοηθήσει να την καταπολέμηση του στρες και την ένταση. Αν δεν έχετε άλλα σοβαρά προβλήματα Υγείας που να το απαγορεύουν, θα πρέπει να έχετε ως στόχο να τουλάχιστον 30 λεπτά έντονης άσκησης και τουλάχιστον πέντε ημέρες την εβδομάδα. Πηγαίνοντας π.χ. ένα γρήγορο περπάτημα ή περπάτημα σε ελαφρά ανηφορικό έδαφος, είναι καλά παραδείγματα έντονης άσκησης. Ωστόσο, αν δεν έχετε ασκηθεί στο παρελθόν, ή για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα πρέπει να επισκεφθείτε τον γιατρό σας για μια εκτίμηση, πριν ξεκινήσετε ένα νέο πρόγραμμα άσκησης.
  • Δίαιτα Ασταθή επίπεδα του σακχάρου στο αίμα μπορεί να συμβάλουν στην εκδήλωση μιας κρίσης πανικού. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να διατηρηθεί μια υγιεινή, ισορροπημένη διατροφή, τρώτε τακτικά και να αποφεύγετε την κατανάλωση ζαχαρούχων τροφίμων και ποτών. Αποφύγετε την πολύ καφεΐνη, το αλκοόλ και το κάπνισμα, διότι μπορεί να συμβάλουν στην εκδήλωση κρίσεων πανικού.

Σημαντικό είναι να γνωρίζετε ότι οι κρίσεις πανικού, αλλά και η Διαταραχή Πανικού, είναι εύκολα και αποτελεσματικά αντιμετωπίσιμες καταστάσεις και γι’ αυτό αναζητήστε ψυχιατρική βοήθεια έγκαιρα. Οι καταστάσεις αυτές, ακόμα και αν τελικά δεν είναι καθόλου επικίνδυνες για την ψυχική και σωματική ακεραιότητα του ατόμου, είναι πάρα πολύ ενοχλητικές και κάνουν το άτομο να δυσλειτουργεί και να υποφέρει. Η έγκαιρη ψυχιατρική βοήθεια, θα σας απαλλάξει σύντομα από τα συμπτώματα σας και θα σας επαναφέρει σύντομα σε μια καλά λειτουργική καθημερινότητα.

Φοβίες και φόβοι, Μέρος 2ο

Φοβίες και φόβοι, Μέρος 2ο

  • Πότε πρέπει να ζητήσετε βοήθεια
  • Αντιμετωπίστε τους φόβους σας
  • Μάθετε τεχνικές χαλάρωσης
  • Πρόκληση αρνητικών σκέψεων

Πότε πρέπει να ζητήσετε βοήθεια για τις φοβίες και τους φόβους

Παρά το γεγονός ότι οι φοβίες είναι κοινές, δεν προκαλούν σημαντική δυσφορία πάντα, ώστε να διαταράξουν σημαντικά τη ζωή σας. Για παράδειγμα, εάν έχετε μια φοβία για τα φίδια, μπορεί να μην προκαλέσει κανένα πρόβλημα στις καθημερινές σας δραστηριότητες, αν ζείτε σε μια πόλη όπου δεν είναι πιθανό να συναντήσετε φίδια. Από την άλλη πλευρά, αν έχετε μια σοβαρή φοβία κατά τον συνωστισμό σε ανοικτούς ή κλειστούς χώρους, αυτό θα αποτελέσει πρόβλημα για κάποιον που ζει σε πόλη.
Αν φοβία σας δεν επηρεάζει πραγματικά τη ζωή σας τόσο πολύ, πιθανώς τίποτα δεν πρέπει να σας ανησυχεί. Αλλά αν η αποφυγή του αντικειμένου, δραστηριότητας, ή κατάστασης που προκαλεί φοβία επηρεάζει την κανονική λειτουργία σας ή σας κρατά από το να κάνετε πράγματα που διαφορετικά θα απολαυμβάνατε, ήρθε η ώρα να ζητήσετε βοήθεια.

Σκεφτείτε για τη θεραπεία φοβία σας εάν:

  • Προκαλεί έντονο φόβο, άγχος και πανικό.
  • Μπορείτε να αναγνωρίσετε ότι ο φόβος σας είναι υπερβολικός και παράλογος.
  • Αποφεύγετε ορισμένες καταστάσεις και τόπους, λόγω της φοβίας σας.
  • Οι αποφυγές σας θίγουν την λειτουργικότητα στην καθημερινότητα σας ή προκαλεί σημαντική δυσφορία.
  • Έχετε την φοβία για τουλάχιστον έξι μήνες.

Αυτο-βοήθεια ή θεραπεία για τις φοβίες: ποια είναι η καλύτερη θεραπεία;
Όταν πρόκειται για την θεραπεία φοβιών, η αυτοβοήθεια και οι στρατηγικές θεραπείες μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματικές. Ποιο είναι το καλύτερο για εσάς εξαρτάται από έναν αριθμό παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της σοβαρότητας της φοβίας σας.
Κατά γενικό κανόνα, η αυτοβοήθεια είναι κάτι που πάντα αξίζει να δοκιμάσετε. Όσα περισσότερα μπορείτε να κάνετε για τον εαυτό σας, τόσο περισσότερο θα ανακτήσετε τον έλεγχο των φοβιών. Ωστόσο, αν φοβία σας είναι τόσο σοβαρή ώστε να προκαλεί κρίσεις πανικού ή ανεξέλεγκτου άγχους, πρέπει να λάβετε πρόσθετη υποστήριξη από ψυχίατρο.
Οι θεραπείες είναι πολύ αποτελεσματικές. Συνήθως βλέπετε τα αποτελέσματα γρήγορα.

Φοβία – θεραπεία tip 1: Αντιμετωπίστε τους φόβους σας, με ένα βήμα τη φορά

Είναι φυσικό για όλους να θέλουν να αποφύγουν το πράγμα ή την κατάσταση που φοβούνται.  Ενώ η αποφυγή μπορεί να σας κάνει να αισθανθείτε καλύτερα βραχυπρόθεσμα, σας αποτρέπει από την εκμάθηση ότι η φοβία σας μπορεί να μην είναι τόσο τρομακτική ή ανεξέλεγκτη όσο νομίζετε. Ποτέ δεν θα έχετε την ευκαιρία να μάθετε πώς να αντιμετωπίσετε τους φόβους σας και ως εκ τούτου η φοβία γίνεται όλο και πιο τρομακτική και πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμη στο μυαλό σας.
Έκθεση: Σταδιακή αντιμετώπιση των φόβων σας.
Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να ξεπεραστεί μια φοβία είναι η βαθμιαία και επανειλημμένη έκθεση στον φοβογόνο παράγοντα ή κατάσταση με ένα ασφαλές και ελεγχόμενο τρόπο. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας της έκθεσης, θα μάθετε να ξεπεράσετε το άγχος και το φόβο μέχρι αυτά να υφεθούν ή να μειωθούν στο ελάχιστο.
Μέσα από τις επανειλημμένες εμπειρίες που τελικώς αντιμετωπίσατε τον φόβο σας, θα αρχίσετε να συνειδητοποιείτε ότι το χειρότερο δεν πρόκειται να συμβεί. Δεν πρόκειται να πεθάνετε ή να “χάθείτε”. Με κάθε έκθεση στον φοβογόνο παράγοντα, θα αισθάνεστε και πιο σίγουροι στον έλεγχο του φόβου. Η φοβία αρχίζει να χάνει τη δύναμή της.
Η επιτυχής αντιμετωση των φοβιών σας θέλει σχεδιασμό, πρακτική, επιμονή και υπομονή. Οι παρακάτω συμβουλές θα σας βοηθήσουν να αξιοποιήσετε στο έπακρο την διαδικασία της έκθεσης.
Ανεβάζοντας την “κλίμακα φόβου”
Εάν έχετε δοκιμάσει να εκτεθείτε στον φοβογόνο παράγοντα και αποτύχατε να τον ελέγξετε στο παρελθόν, ίσως χρειάζεται μια πιο σταδιακή έκθεση στο ερέθισμα. Είναι σημαντικό να αρχίσετε με μια κατάσταση που μπορείτε να χειριστείτε, και απασχοληθείτε με τον τρόπο ή τις μεθόδους που χρησιμοποιείτε, ώστε σταδιακά να πετύχετε την οικοδόμηση εμπιστοσύνης στον εαυτό σας.

Ένα Παράδειγμα: Αντιμετωπίζοντας το φόβο των σκύλων: Αυξανόμενο επίπεδο αντιμετώπισης της φοβίας
  • Βήμα 1: Δείτε φωτογραφίες από τα σκυλιά.
  • Βήμα 2: Παρακολουθήστε ένα βίντεο με τα σκυλιά σε αυτό.
  • Βήμα 3: Κοιτάξτε ένα σκύλο μέσα από ένα παράθυρο.
  • Βήμα 4: Σταθείτε απέναντι από ένα σκύλο με λουρί.
  • Βήμα 5: Σταθείτε 10 μέτρα μακριά από ένα σκύλο σε ένα λουρί.
  • Βήμα 6: Σταθείτε 5 μέτρα μακριά από ένα σκύλο σε ένα λουρί.
  • Βήμα 7: Σταθείτε δίπλα σε ένα σκύλο σε ένα λουρί.
  • Βήμα 8: Κρατήστε ένα μικρό σκυλί από το λουρί του.
  • Βήμα 9: Κρατήστε ένα μεγαλύτερο σκυλί από το λουρί του.
  • Βήμα 10: Κρατήστε ένα πραγματικά μεγάλο σκυλί από το λουρί του.
  • Κάντε μια λίστα. Κάντε μια λίστα με τις τρομακτικές καταστάσεις που σχετίζονται με φοβία σας. Εάν διακατέχεστε από φόβο με τις πτήσεις, η λίστα σας (εκτός από το προφανές, όπως η ίδια η πτήση ή η απογείωση) θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν την κράτηση του εισιτηρίου σας, την ετοιμασία της βαλίτσας σας, την οδήγηση προς το αεροδρόμιο, να δείτε τα αεροπλάνα να απογειώνονται και να προσγειώνονται, η ίδια η επιβίβαση στο αεροπλάνο, να ακούσετε την αεροσυνοδό να παρουσιάζει τις οδηγίες ασφαλείας κλπ.
  • Κατασκευάστε μια “κλίμακα” του φόβου σας .Τακτοποιήστε τα βήματα στη λίστα σας από το λιγότερο τρομακτικό έως το πιο τρομακτικό. Στο πρώτο βήμα θα πρέπει να έχετε λίγο άγχος, αλλά δεν είναι τόσο τρομακτικό ώστε να το δοκιμάσετε. Όταν δημιουργείτε τη κλίμακα, μπορεί να είναι χρήσιμο να σκεφτείτε τον τελικό στόχο σας (για παράδειγμα, να είστε σε θέση να βρεθείτε κοντά σε σκύλους χωρίς πανικό) και στη συνέχεια να χωριστούν τα βήματα που απαιτούνται για την επίτευξη αυτού του στόχου.
  • Εργασία με την “κλίμακα” φόβου. Ξεκινήστε με το πρώτο βήμα (σε αυτό το παράδειγμα, κοιτώντας φωτογραφίες των σκύλων) και δεν θα προχωρήσετε μέχρι να αρχίσετε να αισθάνεστε πιο άνετα. Μπορεί να χρειαστεί να παραμείνετε στην κατάσταση αυτή για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να μειώσετε το άγχος σας. Όσο περισσότερο εκθέτετε τον εαυτό στον φοβογόνο παράγοντα, τόσο περισσότερο θα τον συνηθίσετε και τόσο λιγότερο άγχος θα αισθανθείτε όταν θα το αντιμετωπίσετε την επόμενη φορά. Εάν η κατάσταση αυτή είναι βραχύχρονη (για παράδειγμα, να διασχίσετε μια γέφυρα), το κάνουμε ξανά και ξανά έως ότου το άγχος σας αρχίζει να ελαττώνετε. Μόλις έχετε κάνει ένα βήμα σε αρκετές διαφορετικές περιπτώσεις, χωρίς να αισθάνεται πάρα πολύ άγχος, μπορείτε να προχωρήσετε στο επόμενο βήμα. Αν ένα βήμα είναι πάρα πολύ δύσκολο, πρέπει αυτό να σπάσει σε μικρότερα βήματα ή να πάτε πιο αργά.
  • Πρακτική . Είναι σημαντικό να ασκείστε τακτικά. Όσο πιο συχνά μπορείτε να εξασκείστε, τόσο πιο γρήγορη θα είναι η πρόοδός σας. Ωστόσο, μην βιαστείτε. Πηγαίνετε σε ένα ρυθμό που μπορείτε να διαχειριστείτε χωρίς το συναίσθημα σας να αποδιοργανώνεται. Και να θυμάστε: θα νιώσετε άβολα και ανήσυχοι καθώς θα έχετε να αντιμετωπίσετε τους φόβους σας, αλλά τα συναισθήματα είναι μόνο προσωρινά. Το άγχος θα εξασθενίσει. Οι φόβοι σας δεν θα σας βλάψουν.

Αν αρχίσετε να αισθάνεστε ιδιαίτερα αγχωμένοι ή/και φοβισμένοι …

… υπαναχωρήστε αμέσως. Μπορεί να χρειαστεί να δαπανήσετε περισσότερο χρόνο για να μάθετε να ελέγχετε τα συναισθήματα του άγχους (βλ. τεχνικές χαλάρωσης κάτω), ή μπορεί να νιώθετε πιο άνετα να το κάνετε σε συνεργασία με τον θεραπευτή.

Φοβία – θεραπεία tip 2: Μάθετε τεχνικές χαλάρωσης

Όπως θα θυμάστε, όταν είστε φοβισμένοι ή αγχωμένοι, έχετε μια ποικιλία από δυσάρεστα σωματικά συμπτώματα, όπως ταχυκαρδίες και μια αίσθηση σφιξίματος στο στήθος. Αυτά τα σωματικά ενοχλήματα μπορεί να είναι επίμονα και τρομακτικά και σε ένα μεγάλο βαθμό αυτό ευθύνεται που κάνει την φοβία σας τόσο οδυνηρή. Ωστόσο, με την εκμάθηση και εξάσκηση σε τεχνικές χαλάρωσης , μπορείτε να γίνετε πιο σίγουροι για την ικανότητά σας να ανέχεστε αυτά τα δυσάρεστα σωματικά συμπτώματα και ηρεμήσετε πιο γρήγορα.
Τεχνικές χαλάρωσης όπως βαθιές αναπνοές, διαλογισμός και χαλάρωση των μυών είναι ισχυρά αντίδοτα στο άγχος, στον πανικό και τον φόβο. Με την τακτική άσκηση, μπορούν να βελτιώσετε την ικανότητά σας να ελέγχετε τα σωματικά συμπτώματα του άγχους, τα οποία θα κάνουν την αντιμετώπιση της φοβίας σας λιγότερο βασανιστική. Οι τεχνικές χαλάρωσης θα σας βοηθήσουν επίσης να αντιμετωπίσετε πιο αποτελεσματικά άλλες πηγές στρες και άγχους στη ζωή σας.
Μια απλή άσκηση χαλάρωσης βαθιά αναπνοή
Όταν είστε ανήσυχοι, έχετε την τάση να πάρετε γρήγορες, ρηχές αναπνοές (επίσης γνωστό ως υπέρπνοια), το οποίο στην πραγματικότητα αυξάνει τα συναισθήματα του άγχους, λόγω δηλητηρίασης από το υπερβολικό οξυγόνο που εισπνέετε. Με αναπνοή βαθιά από την κοιλιά, μπορείτε να ελέγξετε καλύτερα αυτό το φαινόμενο.

  • Καθίστε ή να σταθείτε άνετα με την πλάτη σας ίσια. Βάλτε το ένα χέρι στο στήθος σας και το άλλο στο στομάχι σας.
  • Πάρτε μια αργή αναπνοή από τη μύτη, μετρώντας μέχρι το τέσσερα αργά . Το χέρι στο στομάχι σας θα πρέπει να κινηθεί αρκετά. Το χέρι στο στήθος σας θα πρέπει να κινηθεί πολύ λίγο.
  • Κρατήστε την αναπνοή σας μέχρι να μετρήσετε έως το επτά .
  • Εκπνεύστε μέσα από το στόμα σας μετρώντας μέχρι το οκτώ, βγάζοντας όσο αέρα μπορείτε σφίγγοντας τους κοιλιακούς σας. Το χέρι στο στομάχι σας θα πρέπει να κινηθεί προς τα μέσα καθώς εκπνέετε, αλλά το άλλο χέρι σας θα πρέπει να κινηθεί πολύ λίγο.
  • Εισπνεύστε πάλι, επαναλαμβάνοντας τον κύκλο μέχρι να αισθανθείτε χαλαροί.

Δοκιμάστε αυτή την άσκηση αναπνοής για πέντε λεπτά δύο φορές την ημέρα. Δεν χρειάζεται να αισθάνεστε ανήσυχοι για να εξασκηθείτε. Στην πραγματικότητα, είναι καλύτερο να ασκήστε όταν αισθάνεστε ήρεμοι μέχρι να είστε εξοικειωμένοι και άνετοι με την άσκηση. Μόλις κατακτήσετε αυτήν την τεχνική αναπνοής, μπορείτε να αρχίσετε να την χρησιμοποιείτε όταν είστε αντιμέτωποι με την φοβία σας ή άλλες αγχωτικές καταστάσεις.

Φοβία – θεραπεία tip 3: Πρόκληση αρνητικών σκέψεων.

Μαθαίνοντας να αμφισβητείτε τις επιβλαβείς σκέψεις είναι ένα σημαντικό βήμα στην αντιμετώπιση της φοβία σας. Όταν έχετε μια φοβία, έχετε την τάση να υπερεκτιμάτε το κακό που θεωρείτε ότι θα σας συμβεί. Την ίδια στιγμή, εσείς υποτιμάτε την ικανότητά σας να το αντιμετωπίσετε.

  • Το Μέλλον προτάσσει. Για παράδειγμα, “Αυτή η γέφυρα θα καταρρεύσει”
  • Υπεργενίκευση . “Αυτό πίτμπουλ θα ορμήξει πάνω μου. Όλα τα σκυλιά είναι επικίνδυνα!”
  • Καταστροφολογία. “Ο πιλότος ανακοίνωσε ότι θα έχουμε αναταράξεις. Το αεροπλάνο σίγουρα πρόκειται να συντριβεί!

Δείτε το το παρακάτω παράδειγμα:
Αρνητική σκέψη: «Ο ανελκυστήρας θα φύγει από τα συρματόσχοινα που το συγκρατούν, θα παγιδευτούμε και θα πάθουμε ασφυξία.” 
Υπάρχει κάποια απόδειξη που έρχεται σε αντίθεση με αυτή τη σκέψη;

  • “Βλέπω πολλούς ανθρώπους που χρησιμοποιούν το ασανσέρ και ποτέ δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο.”
  • «Δεν θυμάμαι να έχω ποτέ ακούσει για κάποιον που πεθαίνει από ασφυξία σε ένα ασανσέρ.”
  • “Δεν έχω μάθει ποτέ να έχει συμβεί κάτι τέτοιο, να σπάνε τα συρματόσχοινα που το συγκρατούν.”
  • “Υπάρχουν αεραγωγοί σε ένα ασανσέρ και ο αέρας ανανεώνεται συνεχώς.”

Θα μπορούσατε να κάνετε κάτι για να αντιμετωπίσετε αυτή η κατάσταση, αν τυχόν συμβεί;

  • “Υποθέτω ότι θα μπορούσατε να πατήσετε το κουμπί συναγερμού ή να χρησιμοποιήσετε το τηλέφωνο για να καλέσετε για βοήθεια.”

Κάνετε ένα λάθος τρόπο σκέψης;

  • “Ναι. Είναι εικασίες, καθώς δεν έχω στοιχεία που να δείχνουν ότι ο ανελκυστήρας θα καταρρεύσει. “

Τι θα λέγατε σε ένα φίλο που έχει αυτό το φόβο;

  • “Θα ήθελα να πω ότι οι πιθανότητες να συμβεί κάτι πραγματικά κακό με ένα ανσανσέρ είναι πολύ μικρές.”

Είναι επίσης χρήσιμο να καταλήξουμε σε κάποιες θετικές σκέψεις που μπορείτε να κάνετε όταν αντιμετωπίζετε την φοβία σας. Για παράδειγμα:

  • “Έχω αισθανθεί τα ίδια ακριβώς και στο παρελθόν και τίποτα τρομερό δεν συνέβη. Μπορεί να είναι δυσάρεστο, αλλά δεν θα με βλάψει. “
  • “Αν συμβεί το χειρότερο και έχω μια κρίση πανικού ενώ οδηγώ, εγώ απλά θα σταματήσω σε ένα πλάτωμα του δρόμου και θα περιμένω να περάσει.”
  • “Έχω πετάξει πολλές φορές και το αεροπλάνο δεν έχει συντριβεί. Στην πραγματικότητα, δεν ξέρω κανέναν που να ήταν ποτέ σε αεροπορικό δυστύχημα. Στατιστικά στοιχεία αναφέρουν είναι πολύ ασφαλές μεταφορικό μέσο. “

Αν όλα αυτά δεν πετύχουν ή παράλληλα με όλες αυτές τις μεθόδους, ο πλέον αρμόδιος για την αντιμετώπιση των καταστάσεων αυτών είναι ο ψυχίατρος, που με συνδυασμένη θεραπεία αποτελούμενη από φάρμακα και ψυχοθεραπευτικές τεχνικές, μπορεί να σας βοηθήσει να απαλλαγείτε σύντομα και επιτυχώς από τις φοβίες σας.

Get Out
Ταινία κινουμένων σχεδίων.
Ένας ψυχολόγος επισκέπτεται τον ασθενή του που αρνείται να εγκαταλείψει το δωμάτιο του και να περάσει το κατώφλι της πόρτας. Πρόκειται για μία ταινία που δημιουργήθηκε απο τους Charlotte Boisson, Julien Forrel, Pascal Han-kwan, Tristan Reinarz, Fanny Roche, φοιτητές της Ανωτάτης Σχολής Καλλιτεχνικών Επαγγελμάτων.

Φοβίες και φόβοι, Μέρος 1ο

Φοβίες και φόβοι, Μέρος 1ο

ΣΕ ΑΥΤΌ ΤΟ ΆΡΘΡΟ:

  • Τι είναι μια φοβία;
  • Φυσιολογικός φόβος και φοβίας
  • Οι κοινοί τύποι των φοβιών
  • Σημεία και συμπτώματα

Τι είναι μια φοβία;

Ο φόβος της πτήσης για την Μαρία
Η Μαρία είναι τρομοκρατημένη. Δυστυχώς, πρέπει να ταξιδεύει συχνά για την δουλειά της. Για εβδομάδες πριν από κάθε ταξίδι, έχει ένα κόμπο στο στομάχι της και αίσθηση άγχους. Την ημέρα της πτήσης, ξυπνάει αισθάνεται σαν να πρόκειται να λιποθυμήσει. Όταν είναι στο αεροπλάνο, έχει ταχυκαρδία, νιώθει ζαλάδα, και αρχίζει να κάνει υπέρπνοια (γρήγορες αναπνοές). Κάθε φορά είναι όλο και χειρότερο.
Ο φόβος πτήσης της Μαρίας τελικά έγινε με τον καιρό τόσο έντονος, που δήλωσε στον προϊστάμενο της ότι προτιμά να ταξιδεύει μόνο σε προορισμούς που μπορεί να πάει με το αυτοκίνητο. Ο προϊστάμενος της δεν ήταν ικανοποιημένος από αυτό, και η Μαρία δεν είναι σίγουρη για το τι θα συμβεί στο χώρο εργασίας. Φοβάται ότι θα υποβιβαστεί ή θα χάσει τη δουλειά της. “Αλλά καλύτερα” λέει η ίδια, “παρά να ξαναταξιδέψει με αεροπλάνο.
Η φοβία είναι ένας έντονος φόβος για κάτι που, στην πραγματικότητα, αποτελεί ελάχιστο ή κανένα πραγματικό κίνδυνο. Οι συχνότερες φοβίες μπορούν να έχουν την μορφή της κλειστοφοβίας (παραμονή σε κλειστούς χώρους όπως ανελκυστήρες), φόβος ύψους, οδήγηση σε αυτοκινητόδρομο, έντομα, φίδια, βελόνες κλπ. Ωστόσο, μπορούμε να αναπτύξουμε φοβίες σχεδόν για οτιδήποτε. Οι περισσότερες φοβίες εμφανίζονται στην παιδική ηλικία, αλλά μπορούν επίσης να αναπτυχθούν σε ενήλικες.
Αν έχετε μια φοβία, ίσως συνειδητοποιείτε ότι ο φόβος σας είναι παράλογος, αλλά δεν μπορείτε να ελέγξετε τα συναισθήματά σας. Συχνά ακόμα και η σκέψη για το αντικείμενο ή την κατάσταση που σας προκαλεί φόβο, μπορεί να σας δημιουργεί άγχος. Και όταν τελικά εκτίθεστε πραγματικά στο παράγοντα που φοβάστε, ο τρόμος είναι αυτόματος και εξαιρετικά δυνατός.
Η εμπειρία είναι τόσο αγωνιώδης που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε ριζική αλλαγή του τρόπου ζωής σας. Αν έχετε κλειστοφοβία, για παράδειγμα, μπορεί απορρίψετε μια προσοδοφόρα προσφορά εργασίας, αν πρέπει να μπαίνετε στο ασανσέρ για να φτάσετε στο γραφείο. Αν έχετε υψοφοβία, μπορεί να οδηγήσετε επιπλέον είκοσι χιλιόμετρα, προκειμένου να αποφύγετε μια ψηλή γέφυρα.
Η Κατανόηση και η Παραδοχή της φοβία σας είναι το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση της. Έχοντας μια φοβία δεν σημαίνει ότι κάποιος είναι τρελός! Βοηθά επίσης να γνωρίζετε ότι οι φοβίες είναι ιδιαίτερα θεραπεύσιμες καταστάσεις. Μπορείτε να ξεπεράσετε το άγχος και τον φόβο σας, δεν έχει σημασία πόσο εκτός ελέγχου αισθάνεστε.

“Φυσιολογικός” φόβος έναντι φοβίας

Είναι φυσιολογικό και χρήσιμο ακόμα και να βιώσει κάποιος φόβο σε επικίνδυνες καταστάσεις. Ο φόβος είναι μια προσαρμοστική αντίδραση του ανθρώπου. Εξυπηρετεί ένα προστατευτικό σκοπό. Με το σώμα μας και το μυαλό σε εγρήγορση και έτοιμοι για δράση, είμαστε σε θέση να ανταποκριθούμε γρήγορα και να προστατεύσουμε τον εαυτό μας.
Αλλά στις φοβίες η απειλή είναι σε μεγάλο βαθμό υπερβολική ή ανύπαρκτη. Για παράδειγμα, είναι φυσικό να φοβάται κάποιος ένα γρύλισμα ενός Doberman, αλλά είναι παράλογο να είναι τρομοκρατημένος από ένα φιλικό σκυλάκι σε ένα λουρί, όπως θα μπορούσε να συνέβαινε, αν κάποιος έχει φοβία σκύλου.

Η διαφορά μεταξύ του φυσιολογικού φόβου και μιας φοβίας

Φυσιολογικός φόβος

Φοβία

Άγχος όταν κάποιοι πετούν μέσα από αναταραχές ή την απογείωση κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας Δεν πρόκειται να πάνε στο γάμο του καλύτερου φίλου τους, γιατί θα έπρεπε να πετάξουν με αεροπλάνο ως εκεί.
Βιώνοντας δέος σ την κορυφή ενός ουρανοξύστη. Αναβάλλοντας μια μεγάλη εργασία, επειδή είναι στον 10ο όροφο του κτιρίου γραφείων
Να είναι κάποιος ανήσυχος όταν βλέπει ένα πίτμπουλ ή ένα Rottweiler. Περπατά κάποιος μακριά από το πάρκο γιατί μπορεί να δεί ένα σκυλί.
Ανησυχία όταν πρόκειται κάποιος να κάνει αιμοληψία, για το αν θα πονέσει κατά την διάρκεια της. Αποφυγή απαραίτητων ιατρικών εξετάσεων και θεραπειών επειδή κάποιος τρομοκρατείται στην θέαση βελόνας.

Οι φόβοι στα παιδιά
Πολλοί φόβοι της παιδικής ηλικίας είναι φυσικό και έχουν την τάση να αναπτύσσονται σε συγκεκριμένες ηλικίες. Για παράδειγμα, πολλά μικρά παιδιά φοβούνται το σκοτάδι και μπορεί να χρειαστεί ένα φως νύχτας για να κοιμηθούν. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν μια φοβία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, θα απαλλαγούν από αυτό το φόβο καθώς μεγαλώνουν.
Αν ο φόβος του παιδιού σας δεν παρεμβαίνει στην λειτουργικότητας της καθημερινής ζωής ή δεν προκαλεί μεγάλη αγωνία και άγχος, τότε δεν υπάρχει λόγος για ανησυχία. Ωστόσο, αν ο φόβος είναι παρεμβαίνει με δυσλειτουργία σε κοινωνικές δραστηριότητες του παιδιού σας, σχολική επίδοση, ή τον ύπνο, μπορεί να πρέπει να δείτε ένα ειδικευμένο παιδοψυχίατρο.

Ποια από τους φόβους του παιδιού μου είναι φυσιολογικοί;

Οι ακόλουθα φόβοι είναι εξαιρετικά κοινοί και θεωρούντται φυσιολογικοί:

  • 0-2 ετών – Δυνατούς θορύβους, ξένους, αποχωρισμός από τους γονείς, τα μεγάλα αντικείμενα.
  • 3-6 χρόνια – Φανταστικά πράγματα ή καταστάσεις όπως τα φαντάσματα, τέρατα,το σκοτάδι, όταν κοιμούνται μόνα, όταν ακούν παράξενους ή άγνωστους γι’ αυτά θορύβους.
  • 7-16 χρόνια – Περισσότερο ρεαλιστικούς φόβους, όπως τραυματισμός, ασθένεια, σχολική επίδοση, τον θάνατο, τις φυσικές καταστροφές.

Οι κοινοί τύποι των φοβιών

Υπάρχουν τέσσερις γενικοί τύποι φοβιών και φόβων:

  • Φοβίες των ζώων. Παραδείγματα περιλαμβάνουν το φόβο για τα φίδια, ο φόβος των αραχνών, ο φόβος των τρωκτικών, και ο φόβος των σκύλων.
  • Φυσικό περιβάλλον φοβίες. Παραδείγματα περιλαμβάνουν το φόβο για τα ύψη, ο φόβος των καταιγίδων, ο φόβος του νερού, και ο φόβος του σκοταδιού.
  • Περιστασιακές φοβίες (φοβίες που προκαλούνται από μια συγκεκριμένη κατάσταση).Παραδείγματα περιλαμβάνουν φόβος των κλειστών χώρων (κλειστοφοβία), ο φόβος της οδήγησης, φόβος των σηράγγων, και ο φόβος των γεφυρών.
  • Αίμα-Ένεση-Τραυματισμός. Ο φόβος του αίματος, φόβος για τραυματισμό, ή ο φόβος της βελόνας ή άλλες ιατρικές διαδικασίες.

Κοινές φοβίες

  • Ο φόβος των αραχνών
  • Ο φόβος για τα φίδια
  • Ο φόβος για τα ύψη
  • Φόβος για τους κλειστούς χώρους
  • Ο φόβος των καταιγίδων
  • Ο φόβος της βελόνες και ενέσεων
  • Ο φόβος της δημόσιας ομιλίας – έκθεσης
  • Ο φόβος της πτήσης
  • Ο φόβος των μικροβίων
  • Ο φόβος της ασθένειας ή θανάτου

Μερικές φοβίες δεν εμπίπτουν σε μία από τις τέσσερις κοινές κατηγορίες. Οι φοβίες περιλαμβάνουν επίσης το φόβο του πνιγμού, ο φόβος να πάθει κάποιος μια σοβαρή ασθένεια όπως ο καρκίνος, το Έϊτζ κλπ, και ο φόβος των κλόουν.

Κοινωνική φοβία και ο φόβος της δημόσιας έκθεσης

Κοινωνική φοβία, που ονομάζεται επίσης διαταραχή κοινωνικού άγχους, είναι ο φόβος των κοινωνικών καταστάσεων όπου υπάρχει η έκθεση του υποκειμένου μπροστά σε ευρύ κοινό. Το άτομο αισθάνεται υπερβολικά αμήχανα και φοβάται ότι θα ταπεινωθεί μπροστά από τους άλλους. Το άγχος του για το πώς θα τον δούν, πως θα τον κρίνουν και τι θα σκεφτούν οι άλλοι μπορεί να οδηγήσει το άτομο να αποφύγει ορισμένες κοινωνικές καταστάσεις που θα διαφορετικά θα μπορούσε να αισθανθεί άνετα.
Ο φόβος της δημόσιας έκθεσης, μια εξαιρετικά κοινή φοβία, είναι ένα είδος κοινωνικής φοβίας. Άλλοι φόβοι που συνδέονται με την κοινωνική φοβία περιλαμβάνουν το φαγητό σε δημόσιους χώρους, να επικοινωνήσει κάποιος με άγνωστα άτομα, ο φόβος των γραπτών ή προφορικών εξετάσεων και αρκετοί άλλοι.

Αγοραφοβία (φόβος των ανοιχτών χώρων)
Αγοραφοβία είναι μια άλλη φοβία που δεν ταιριάζει απόλυτα σε οποιαδήποτε από τις τέσσερις κατηγορίες. Παραδοσιακά, περιλαμβάνει το φόβο των δημόσιων χώρων και των υπαίθριων χώρων και αναπτύσσεται ως επιπλοκή της κρίσης πανικού .
ΣΥχνά συνοδεύονται από κρίση πανικού, τα άτομα καθίστανται ανήσυχα σε περιπτώσεις όπου η διαφυγή είναι δυσχερής, ή όπου η βοήθεια δεν θα είναι άμεσα διαθέσιμη. Για παράδειγμα, είναι πιθανό το άτομο να αποφεύγει χώρους μαζικών συγκεντρώσεων, όπως τα εμπορικά κέντρα και κινηματογράφους. Μπορούν να αποφύγουν επίσης τα αυτοκίνητα, τα αεροπλάνα, υπόγειες διαβάσεις, και άλλες μορφές μετακίνησης. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, μπορεί να αισθάνονται ασφαλείς μόνο στο σπίτι.

Συμπτώματα των φοβιών

Τα συμπτώματα μιας φοβίας μπορεί να κυμαίνονται από ήπια αισθήματα του φόβου και του άγχους σε πλήρη εκδήλωση κρίσης πανικού. Συνήθως, όσο πιο κοντά βρίσκεστε στην κατάσταση ή αντικείμενο που φοβάστε, τόσο θα είναι μεγαλύτερος ο φόβος σας.
Φυσικά σημεία και συμπτώματα της φοβίας

  • Δυσκολία στην αναπνοή
  • Ταχυκαρδία ή αίσθημα παλμών
  • Ο πόνος στο στήθος ή σφίξιμο
  • Τρόμος ή τάση για εμετό
  • Αίσθημα ζάλης ή λιποθυμία
  • Σφίξιμο στο στομάχι
  • Αίσθημα κρύου ή ζέστης,  Μυρμήγκιασμα των αισθήσεων
  • Εφίδρωση

Συναισθηματικά (ψυχολογικά) συμπτώματα μιας φοβίας

  • Αίσθημα πολύ μεγάλου άγχους ή πανικύ
  • Έντονη ανάγκη φυγής
  • Αίσθηση “εξωπραγματικού” ή ότι ζείτε σε όνειρο.
  • Ο φόβος της απώλειας ελέγχου ή τρέλας
  • Αίσθηση σαν να πρόκειται να πεθάνετε
  • Αντιδράτε υπερβολικά, και αισθάνεστε ανίκανος να ελέγξετε τον φόβο σας.

Τα συμπτώματα της φοβίας του αίματος

Τα συμπτώματα φοβίας αίματος-ενέσεως-τραύματος είναι ελαφρώς διαφορετικά από άλλες φοβίες. Όταν βρισκόσαστε αντιμέτωποι με το θέαμα του αίματος ή μια βελόνα, μπορείτε να αντιμετωπίσετε όχι μόνο φόβο, αλλά αηδία, που μπορεί να φτάσει ακόμα και σε προσωρινή απώλεια αισθήσεων (λιποθυμία).
Όπως και άλλες φοβίες, μπορείτε αρχικά να αισθάνεστε ανήσυχοι και με την καρδιά σας να επιταχύνει τους παλμούς της. Ωστόσο, σε αντίθεση με άλλες φοβίες, αυτή η ταχυκαρδία ακολουθείται από μια γρήγορη πτώση της πίεσης του αίματος, η οποία οδηγεί σε ναυτία, ζάλη και λιποθυμία. Παρά το γεγονός ότι ο φόβος της λιποθυμίας είναι κοινός σε όλες τις ειδικές φοβίες, η φοβία αίματος/τραυματισμού είναι η μόνη φοβία όπου λιποθυμία μπορεί να συμβεί στην πραγματικότητα.

Ειδικά για τα παιδιά και τις φοβίες της παιδικής ηλικίας, διαβάστε το σχετικό άρθρο.

Φόβοι και φοβίες στην Παιδική Ηλικία

Φόβοι και φοβίες στην Παιδική Ηλικία

Ο φόβος είναι ένα δυσάρεστο συναίσθημα, που εμφανίζεται ως απάντηση σε μια φαινομενική ή πραγματική απειλή. Η φυσιολογική απόκριση του φόβου εξαφανίζεται όταν η απειλή εξαφανίζεται ή αποσύρεται.

Οι φόβοι είναι πολύ συχνοί και κοινό φαινόμενο στα παιδιά. Περισσότερο από το 90% των παιδιών έχουν κάποια φοβική εμπειρία σε κάποια περίοδο στην ανάπτυξή τους. Είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα που βοηθά στην ανάπτυξη προσαρμοστικών μηχανισμών για κάποιο πιθανό κίνδυνο.

Ο φόβος στα παιδιά τείνει να έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά σε συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες. Το αντικείμενο του φόβου μπορεί να αλλάζει από χρόνο σε χρόνο, από μήνα σε μήνα, ή ακόμη και εβδομάδα σε εβδομάδα. Πολλοί από αυτούς τους φόβους εξαφανίζονται καθώς το παιδί μεγαλώνει. Η ένταση του φόβου καταλήγει να σχετίζεται με τη μάθηση και την απόκτηση εμπειρίας στο παιδί. Με την αυξανόμενη ωριμότητα και την εμπειρία ένα παιδί είναι σε θέση να καταλάβει ότι τα προηγούμενα φοβογόνα ερεθίσματα δεν είναι τελικά απειλητικά και ότι επίσης έχουν πλέον την ικανότητα να τα αντιμετωπίσουν. Ως αποτέλεσμα, κάτι που φοβάται ένα νεογέννητο δεν θα προκαλέσει την ίδια απάντηση σε παιδί σχολικής ηλικίας.

Η κατανόηση των γονέων των τυπικών για την παιδική ηλικία φόβων, όχι μόνο τους επιτρέπει να συμπάσχουν με το φόβο του παιδιού τους, ανεξάρτητα πόσο παράλογος μπορεί αυτός να φαίνεται, αλλά και τους επιτρέπει να ανταποκρίνονται κατάλληλα.

Ο φόβος στα νεογνά τείνει να είναι κατά κύριο λόγο αντανακλαστικός. Ενστικτωδώς φοβούνται εάν νιώσουν αιφνίδια απώλεια υποστήριξης, υπερβολικά ή μη αναμενόμενά αισθητηριακά ερεθίσματα, ιδιαίτερα δυνατούς θορύβους.

Στους περίπου έξι με εννέα μήνες, τα νήπια φοβούνται τις μάσκες, τα ύψη, και τους αγνώστους.

Το άγχος αποχωρισμού εμφανίζεται συνήθως σε ηλικία περίπου έξι έως δέκα μηνών και κορυφώνεται μεταξύ 18 και 24 μηνών. Το βρέφος δεν έχει τη δυνατότητα να κατανοήσει τη σταθερότητα του πλαισίου και μπορεί να πιστεύει ότι αν η μητέρα του απομακρυνθεί, αυτή δεν θα ξαναγυρίσει. Η αναφερόμενη κορύφωση στα 18 έως 24 μήνες είναι πιθανόν να οφείλεται στο γεγονός ότι πολλά παιδιά εισέρχονται σε παιδικούς σταθμούς ημερήσιας φροντίδας ή προσχολικής ηλικίας. Φυσικά, η κορύφωση μπορεί να συμβεί νωρίτερα σε ένα παιδί που ξεκίνησε τον παιδικό σταθμό πρώιμα. Συνήθως όταν αρχίζει εκπαίδευση της τουαλέτας, ο φόβος της τουαλέτας γίνεται ένας κοινός φόβος.

Ένα μεγαλύτερο παιδί μπορεί να φοβάται τα ατυχήματα λόγω υπερβολικής γονικής αντίδρασης. Σε ηλικία δύο ετών, όταν τα παιδιά να αρχίσουν να κατανοούν τις σχέσεις αιτίας και αποτελέσματος και την αίσθηση έλλειψης ελέγχου τους στον κόσμο, αρχίζει άλλης μορφής παραγωγή φοβογόνων ερεθισμάτων. Άλλοι κοινοί φόβοι για τα δίχρονα είναι τα ακουστικά ερεθίσματα (βροντή, τρένα), οι γιατροί, μεγάλα αντικείμενα που πλησιάζουν, και τα φανταστικά πλάσματα.

Μεταξύ των ηλικιών δύο και τριών, τα παιδιά αρχίζουν να ασχολούνται με το φανταστικό παιχνίδι και συχνά φοβούνται τις φανταστικές καταστάσεις ή τα πλάσματα που τα ίδια κατασκευάζουν. Ως αποτέλεσμα, αυτά τα μικρά παιδιά μπορούν να έχουν μια αυξημένη αντίδραση φόβου, ακόμη και σε γνωστές καταστάσεις ή καταστάσεις που δεν είχαν ποτέ πρόβλημα.

Η φαντασία των παιδιών γίνεται εξαιρετικά πλούσια σε ηλικίες τρία και τέσσερα. Τυπικά οι φόβοι αφορούν το σκοτάδι, θορύβους, μάσκες, τέρατα τηλεόρασης, τα ζώα, να είναι μόνα και τους διαρρήκτες. Τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία έχουν δυσκολία στην διάκριση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Μπορούν πραγματικά να πιστεύουν ότι τα τέρατα στην τηλεόραση είναι αληθινά και θέλουν να τα βλάψουν. Οι φόβοι συχνά συνδέονται με τις Απόκριες. Τα μικρά παιδιά έχουν την τάση να φοβούνται πολύ το σκοτάδι και μπορεί εύκολα να αποπροσανατολιστούν αν ξυπνήσουν την νύκτα. Κάθε ήχος ή η σκιά μπορεί να παρερμηνευθεί. Ένας επιπλέον φόβος στην ηλικία των τεσσάρων είναι η ανησυχία απώλειας των γονέων. Ο φόβος αυτός, καθώς και ο φόβος του σκοταδιού, είναι επίσης κοινός στην ηλικία των πέντε ετών.

Οι φόβοι των περισσότερων πεντάχρονων τείνουν να είναι πολύ συγκεκριμένοι. Τυπικοί φόβοι σε αυτήν την ηλικία είναι ο φόβος του τραυματισμού, ο φόβος του να χαθούν, ο φόβος των σκύλων, βροντές – κεραυνοί, και να χάσει τους γονείς του.

Συνήθεις φόβοι των έξι και επτά ετών είναι τα φαντάσματα, οι μάγισσες, οι φυσικές καταστροφές, τα άγρια ζώα. Στα παιδιά αυτής της ηλικίας σε αυτό το αναπτυξιακό επίπεδο, η αίσθηση της πραγματικότητας είναι σαφέστερη, αλλά εξακολουθούν να έχουν μια ζωηρή φαντασία. Τα «τέρατα» δεν είναι πλέον αντιληπτά ως ελεύθερα στον χώρο τους σε αυτή την ηλικία, αλλά μάλλον κρύβονται στη σοφίτα, στην ντουλάπα, κάτω από το κρεβάτι ή στο υπόγειο.

Πολλά παιδιά είναι σε θέση να επιλύσουν τους φόβους τους από την ηλικία των επτά, λόγω βελτίωσης των γνωστικών και προσαρμοστικών ικανοτήτων τους. Οι περισσότεροι φόβοι μετά την ηλικία των επτά ετών σχετίζονται με το σχολείο, με σωματική βλάβη, φυσικά φαινόμενα και το άγχος των επιδόσεων.

Η αντιμετώπιση των παιδικών φόβων

Προκειμένου να διευκολύνουν την ομαλή υποχώρηση των φυσιολογικών φόβων της προσχολικής και σχολικής ηλικίας, οι γονείς και οι παιδαγωγοί πρέπει να έχουν υπόψη τους ή να κάνουν τα εξής:
• Να μη μεταδίδουν στο παιδί τους δικούς τους φόβους.
• Να μην πανικοβάλλονται και μεγαλοποιούν τους φόβους του παιδιού δίνοντας υπερβολική προσοχή στην παραμικρή εκδήλωση φόβου
• Να μην ειρωνεύονται τους φόβους του παιδιού, οι οποίοι μπορεί να μοιάζουν παράλογοι ή και αστείοι στα μάτια τους αλλά να είναι πρόθυμοι να ακούσουν το παιδί και να του συμπαρασταθούν με κατανόηση και ψυχραιμία.
• Να μην εξαναγκάζουν βίαια και χωρίς καμιά προετοιμασία το παιδί να πλησιάζει το αντικείμενο του φόβου του.
• Να διερευνούν την πιθανή πηγή του φόβου προκειμένου να παράσχουν στο παιδί τις απαραίτητες λογικές εξηγήσεις και έμπρακτες αποδείξεις ως προς την απουσία πραγματικού κινδύνου.
• Να μη φοβίζουν σκόπιμα το παιδί λέγοντάς του ότι «αν δεν είναι καλό παιδί θα το πάρει ο «μπαμπούλας» ή η «αστυνομία». Αν οι ενήλικες προσπαθούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά των παιδιών με τη χρήση του φόβου, δεν θα πρέπει στη συνέχεια να απορούν γιατί τα παιδιά φοβούνται!
• Να χρησιμοποιήσουν εικονογραφημένα παιδικά βιβλία με παιδιά που φοβούνται αλλά τελικά ξεπερνάνε τους φόβους τους, τα οποία κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία. Το παιδί μπορεί να ταυτιστεί με τον ήρωα του βιβλίου και να ξεπεράσει ευκολότερα το φόβο του.
• Γενικά, έργο των ενηλίκων είναι να ενθαρρύνουν με κάθε τρόπο τα παιδιά ώστε να αναπτύξουν πρωτοβουλίες, αυτοπεποίθηση, θάρρος, αυτάρκεια και αυτονομία. Η υπερπροστατευτική συμπεριφορά των ενηλίκων διευκολύνει την εκδήλωση φόβων από την πλευρά του παιδιού. Θαρραλέος είναι όποιος νοιώθει ότι μπορεί να ασκήσει έλεγχο σε αυτά που του συμβαίνουν και ένα παιδί στο οποίο οι ενήλικες μεταδίδουν μηνύματα ανικανότητας, είναι λογικό να αισθάνεται αδύναμο και να φοβάται ευκολότερα.

Επομένως, οι ενήλικες πρέπει να ανησυχήσουν και να απευθυνθούν το συντομότερο σε κάποιον παιδοψυχολόγο αν υπάρχουν υποψίες ότι οι αντιδράσεις του παιδιού αποτελούν ενδείξεις φοβίας, δηλαδή αν:
• είναι υπερβολικές και επίμονες
• παρουσιάζουν μεγάλη διάρκεια και αντοχή στο χρόνο
• είναι δυσανάλογα έντονες σε σχέση με το ερέθισμα ή την κατάσταση που τις προκάλεσε
• συνοδεύονται από σωματικά ενοχλήματα
• φαίνεται να αποδιοργανώνουν το παιδί
• εμποδίζουν τη συμμετοχή του σε καθημερινές δραστηριότητες

Η έγκαιρη αντιμετώπιση των φοβιών είναι απαραίτητη διότι οι φοβίες, σε αντίθεση με τους φυσιολογικούς φόβους της προσχολικής ηλικίας, μπορεί να έχουν δυσμενείς συνέπειες τόσο στην καθημερινή λειτουργικότητα όσο και στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.

Ψυχογενής ή Νευρογενής Βουλιμία

Ψυχογενής ή Νευρογενής Βουλιμία

Βουλιμία – μια σοβαρή, δυνητικά απειλητική για τη ζωή διατροφική διαταραχή. Συχνά κατηγοριοποιείται μαζί με την νευρογενή ή ψυχογενή ανορεξία και πιθανά είναι τελικώς μια και μοναδική διαταραχή, με δυο εκφάνσεις. Τα άτομα με βουλιμία μπορεί να καταβροχθίζουν κρυφά μεγάλες ποσότητες τροφής και στη συνέχεια να προσπαθούν να απαλλαγούν από τις επιπλέον θερμίδες με ένα νοσηρό τρόπο. Για παράδειγμα, κάποιος με βουλιμία μπορεί να προκαλεί εμετό ή να υποβάλλεται σε υπερβολική σωματική άσκηση.

Αιτίες
Η ακριβής αιτία της βουλιμίας είναι άγνωστη. Υπάρχουν πολλοί πιθανοί παράγοντες που θα μπορούσαν να παίζουν ένα ρόλο στην ανάπτυξη των διατροφικών διαταραχών.

Παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο της βουλιμίας μπορεί να περιλαμβάνουν:

  • Φύλο: Τα κορίτσια και οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να έχουν βουλιμία ό, τι οι άνδρες και τα αγόρια.
  • Ηλικία: η βουλιμία συχνά ξεκινά στο τέλος της εφηβείας ή στην πρώιμη ενήλικη ζωή.
  • Βιολογία: άτομα με συγγενείς πρώτου βαθμού (αδέλφια ή τους γονείς) πάσχοντα από μια διατροφική διαταραχή μπορεί να είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν και τα ίδια μια διατροφική διαταραχή, που υποδηλώνει μια πιθανή γενετική σύνδεση. Είναι επίσης πιθανό ότι ανεπάρκεια της σεροτονίνης στον εγκέφαλο μπορεί να διαδραματίσει έναν ρόλο.
  • Ψυχολογικά και συναισθηματικά προβλήματα: Οι άνθρωποι με διατροφικές διαταραχές μπορεί να έχουν ψυχολογικά και συναισθηματικά προβλήματα που συνεισφέρουν στη διαταραχή, όπως χαμηλή αυτοεκτίμηση, τελειομανία, παρορμητική συμπεριφορά, προβλήματα διαχείρισης θυμού, κατάθλιψης, αγχώδεις διαταραχές ή ψυχαναγκαστική-καταναγκαστική διαταραχή. Σε ορισμένες περιπτώσεις, παλαιότερα τραυματικά γεγονότα μπορεί να είναι ένας παράγοντας που να συμβάλλει στην ανάπτυξη της διαταραχής.
  • Κοινωνική πίεση: Τα κοινωνικά πρότυπα των καλλίγραμμων σωμάτων σε άνδρες και γυναίκες και η δοξασία ότι αυτά τα άτομα είναι επιτυχημένα στην ζωή τους, μπορεί να προκαλέσει μια ακατανίκητη επιθυμία μιμητισμού του τρόπου ζωής τους και της διατροφής τους.

Συμπτώματα
Τα άτομα που πάσχουν από νευρογενή ή ψυχογενή βουλιμία συνήθως:

  • Ασχολούνται με το σχήμα του σώματος και το βάρος τους
  • Ζουν με το φόβο απόκτησης βάρους
  • Έχουν αίσθηση ότι δεν μπορούν να ελέγξουν τη διατροφική συμπεριφορά τους
  • Τρώνε μέχρι το σημείου να νιώσουν δυσφορία ή πόνο
  • Τρώνε πολύ περισσότερο φαγητό σε ένα κανονικό γεύμα
  • Υποβάλλουν τον εαυτό τους να κάνει εμετό ή να ασκούνται πάρα πολύ
  • Κάνουν κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλύσματα μετά το φαγητό
  • Χρησιμοποιούν συμπληρώματα διατροφής ή φυτικά προϊόντα για την απώλεια βάρους

Βοηθώντας αγαπημένο πρόσωπο με συμπτώματα βουλιμίας
Ανησυχητικά σημεία που η οικογένεια και οι φίλοι μπορούν να παρατηρήσουν σε άτομα με πιθανή ψυχογενή βουλιμία, περιλαμβάνουν:

  • Συνεχώς ανησυχούν ή να διαμαρτύρονται για την ύπαρξη λίπους
  • Έχουν μια διαστρεβλωμένη, υπερβολικά αρνητική εικόνα του σώματος τους
  • Επανειλημμένα τρώνε ασυνήθιστα μεγάλες ποσότητες τροφίμων σε ένα συνηθισμένο γεύμα, ιδιαίτερα υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά ή γλυκά τρόφιμα
  • Αποφεύγουν να τρώνε σε δημόσιο χώρο ή μπροστά σε άλλους
  • Πηγαίνουν στο μπάνιο αμέσως μετά το φαγητό ή κατά τη διάρκεια των γευμάτων
  • Η σωματική άσκηση είναι ιδιαίτερα εργώδης
  • Έχουν πληγές, ουλές ή κάλους στις αρθρώσεις ή τα χέρια
  • Έχουν κατεστραμμένα δόντια και ούλα

Επιπλοκές
Η βουλιμία μπορεί να προκαλέσει πολλές σοβαρές, ακόμη και απειλητικές για τη ζωή επιπλοκές. Πιθανές επιπλοκές περιλαμβάνουν:

  • Αφυδάτωση, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικά ιατρικά προβλήματα, όπως νεφρική ανεπάρκεια
  • Καρδιακά προβλήματα, όπως καρδιακή αρρυθμία και καρδιακή ανεπάρκεια
  • Σοβαρή φθορά των δοντιών και των ούλων
  • Απουσία της περιόδου στις γυναίκες
  • Πεπτικά προβλήματα και, ενδεχομένως, μια εξάρτηση από τα καθαρτικά και γενικότερα τα υπακτικά φάρμακα
  • Άγχος και κατάθλιψη
  • Κατάχρηση ναρκωτικών και αλκοόλ

Θεραπείες και φάρμακα
Ο θεραπευτικός συνδυασμός που περιλαμβάνει την ψυχοθεραπεία με τα αντικαταθλιπτικά μπορεί να είναι η πιο αποτελεσματική για την αντιμετώπιση της διαταραχής. Η θεραπεία περιλαμβάνει γενικά μια συντονισμένη προσέγγιση που περιλαμβάνει, την οικογένειά, τον γιατρό πρωτοβάθμιας φροντίδας ή άλλων ιατρικών υπηρεσιών, καθώς επίσης υπηρεσία παροχής ψυχικής υγείας και ένα διαιτολόγο με εμπειρία στην αντιμετώπιση των διατροφικών διαταραχών.

Ψυχοθεραπεία

Συνήθως περιλαμβάνει:

  • Γνωστική συμπεριφορική θεραπεία θα σας βοηθήσει να εντοπίσετε αρνητικές πεποιθήσεις και συμπεριφορές σχετικά με την διατροφή, αλλά και την ψυχολογική σας κατάσταση και την τροποποίηση αυτών των σκέψεων και συμπεριφορών με θετικές και υγιείς.
  • Η διαπροσωπική ψυχοθεραπεία, εντοπίζει τις δυσκολίες στις στενές σχέσεις σας, βοηθά να βελτιώσετε την επικοινωνία σας και τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων, να χειρίζεστε το άγχος, και να ρυθμίζετε τα συναισθήματά σας ώστε να βελτιώσετε τις σχέσεις σας με τους άλλους.
  • Η Οικογενειακή θεραπεία εφαρμόζεται για να βοηθήσει τους γονείς να παρέμβουν για να σταματήσει ο/η έφηβος τις κακές διατροφικές συμπεριφορές, ώστε στη συνέχεια να βοηθηθεί να ανακτήσει τον έλεγχο αυτών των συμπεριφορών.

Φάρμακα
Τα αντικαταθλιπτικά μπορεί να βοηθήσουν στα συμπτώματα της βουλιμίας, όταν χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με την ψυχοθεραπεία. Το μόνο αντικαταθλιπτικό που έχει ειδική έγκριση από την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων για τη θεραπεία της βουλιμίας είναι η φλουοξετίνη, ένα είδος εκλεκτικού αναστολέας επαναπρόσληψης της σεροτονίνης (SSRI).

Εκπαίδευση σε θέματα διατροφής και την επίτευξη υγιούς σωματικού βάρους. Οι Διαιτολόγοι μπορούν να σχεδιάσουν ένα πρόγραμμα διατροφής ώστε να επιτύχετε ένα φυσιολογικό βάρος και φυσιολογικές διατροφικές συνήθειες.

Νοσηλεία
Η Βουλιμία συνήθως θεραπεύεται έξω από το νοσοκομείο. Αλλά σε σοβαρή μορφή και σοβαρές επιπλοκές της υγείας, μπορεί να χρειαστεί θεραπεία σε νοσοκομείο.

Μάθετε για την βουλιμία. Μην απομονώσετε τον εαυτό σας από τη φροντίδα των μελών της οικογένειας και των φίλων που ενδιαφέρονται για την υγεία σας. Να είστε ευγενικοί με τον εαυτό σας. Αντισταθείτε στην εμμονή να ζυγίζεστε συχνά ή να κριτικάρετε τον εαυτό σας στον καθρέφτη. Να είστε προσεκτικοί/ές με την άσκηση. Συζητήστε με τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης σχετικά με το ποιο είδος αν υπάρχει, σωματικής δραστηριότητας είναι κατάλληλο για σας, ειδικά αν ασκείστε υπερβολικά για να κάψετε θερμίδες μετά από κραιπάλη.

Διαταραχή Άγχους Αποχωρισμού στα Παιδιά

Διαταραχή Άγχους Αποχωρισμού στα Παιδιά

Το άγχος αποχωρισμού είναι ένα φυσιολογικό στάδιο της ανάπτυξης κάθε παιδιού. Με την κατανόηση αυτού και κάποιες στρατηγικές αντιμετώπισης, το άγχος αποχωρισμού μπορεί να ανακουφιστεί και να εξαφανιστεί, καθώς το παιδί σας μεγαλώνει. Ωστόσο, εάν το άγχος είναι έκδηλα ανυπόφορο στα παιδιά και δεν υποχωρεί, το παιδί σας μπορεί να έχει αγχώδη διαταραχή αποχωρισμού. Αυτή η κατάσταση μπορεί να απαιτήσει  θεραπεία, αλλά υπάρχουν και πολλά που ως γονέας μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε την κατάσταση.

Άγχος αποχωρισμού στα παιδιά: τι είναι φυσιολογικό και τι όχι

Το Άγχος Αποχωρισμού μπορεί να ξεκινήσει πριν από τα πρώτα γενέθλια ενός παιδιού, και μπορεί να διαρκέσει υπό φυσιολογικές συνθήκες μέχρι το παιδί να γίνει τεσσάρων ετών, αλλά τόσο η ένταση όσο και οι προσβολές του άγχους αποχωρισμού διαφέρουν σημαντικά από παιδί σε παιδί. Μια μικρή ανησυχία και ένταση όταν απομακρύνεται η μαμά ή ο μπαμπάς είναι φυσιολογικές, ακόμα και όταν το παιδί σας είναι μεγαλύτερο. Μπορείτε να μειώσετε το άγχος αποχωρισμού του παιδιού σας κρατώντας σταθερά τα όρια, αλλά και διατηρώντας συνέπεια στα λόγια και στις πράξεις σας (για παράδειγμα: «φεύγω γιατί έχω δουλειά, αλλά θα γυρίσω σε τρεις ώρες ή το μεσημέρι μετά το φαγητό σου ή όταν θα αρχίσει να νυκτώνει» κλπ. κλπ).
Σε κάποια παιδιά, όμως, η εμπειρία του άγχους αποχωρισμού είναι συνεχής, ακόμη και με τις καλύτερες προσπάθειες ενός γονέα. Αυτά τα παιδιά βιώνουν τη συνέχιση ή την επανάληψη του έντονου άγχους αποχωρισμού κατά τη διάρκεια του δημοτικού σχολείου και ίσως και πέραν αυτού. Αν το άγχος αποχωρισμού είναι υπερβολικό ώστε να παρεμβαίνει στις καθημερινές δραστηριότητες όπως στο σχολείο και στις φιλίες και διαρκεί για μήνες αντί για ημέρες, μπορεί να είναι ένα ενδεικτικό σημείο ενός μεγαλύτερου προβλήματος: Άγχος Αποχωρισμού κατά την Παιδική Ηλικία.

Μείωση του φυσιολογικού άγχους αποχωρισμού στα παιδιά
Για τα παιδιά με φυσιολογικό άγχος αποχωρισμού, υπάρχουν βήματα που μπορείτε να ακολουθήσετε για να διευκολύνετε και να ανακουφίσετε την διαδικασία του άγχους αποχωρισμού.

  1. Πρακτικές απομάκρυνσης από το παιδί. Αφήστε το παιδί σας με ένα φροντιστή για σύντομο χρονικό διάστημα. Να επαναλαμβάνετε συχνά την διαδικασία
  2. Προγραμματίστε απομάκρυνση μετά τα γεύματα του παιδιού ή κατά το ξύπνημα τους από τον ύπνο. Τα μωρά είναι πιο επιρρεπή στο άγχος αποχωρισμού ιδίως όταν είναι κουρασμένα ή πεινασμένα.
  3. Ανάπτυξη ενός τελετουργικού απομάκρυνσης. Μικρές τελετουργίες που μοιάζουν με παιγνίδι, διευκολύνουν πολύ τον αποχωρισμό.
  4. Κρατήστε κάποια χαρακτηριστικά από το γνώριμο περιβάλλον όταν υπάρχει αλλαγή περιβάλλοντος. Για παράδειγμα καλύτερα οι φροντιστές να έρχονται στο σπίτι σας. Αν αυτό δεν είναι εφικτό (π.χ. παιδικός σταθμός), τότε επιτρέψτε στο παιδί να κουβαλήσει κάποια αγαπημένα του αντικείμενα ή παιγνίδια
  5. Σταθερότητα στην επιλογή του φροντιστή. Αν προσλάβετε κάποιον φροντιστή, φροντίστε να διατηρήσετε αυτήν την επαγγελματική σχέση σταθερή, όταν αυτό είναι εφικτό.
  6. Αποφύγετε τις υπερβολικές εκδηλώσεις όταν φεύγετε από το σπίτι. Δώστε σαφές μήνυμα στο παιδί σας πότε θα επιστρέψετε, με τρόπο που να είναι κατανοητός στο παιδί και φροντίστε να είστε ιδιαίτερα συνεπής
  7. Προσοχή στην τηλεόραση. Εκπομπές και παιδικές σειρές που πιθανά τρομάζουν το παιδί, πρέπει να αποφεύγονται σε όλες τις καταστάσεις, αλλά ιδιαίτερα κατά την απουσία σας.

Τα συμπτώματα της διαταραχής άγχους αποχωρισμού σε παιδιά

Το Άγχος Αποχωρισμού κατά την παιδική ηλικία ένα σοβαρό συναισθηματικό πρόβλημα που χαρακτηρίζεται από έντονη δυσφορία όταν ένα παιδί είναι μακριά από τον γονέα του.
Οι κύριες διαφορές μεταξύ των φυσιολογικού άγχους αποχωρισμού και του παθολογικού είναι η ένταση των φόβων του παιδιού σας, που το κρατούν μακριά από τις αγαπημένες ή συνηθισμένες δραστηριότητες.

 

 Τα συνήθη συμπτώματα της διαταραχής άγχους αποχωρισμού: ανησυχίες και φόβοι
Τα παιδιά με διαταραχή άγχους αποχωρισμού αισθάνονται συνεχώς ανήσυχα ή φοβισμένα. Πολλά παιδιά κατακλύζονται με ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα:

  1. Ο φόβος ότι κάτι τρομερό θα συμβεί σε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Από τις πιο συχνές ανησυχίες. Για παράδειγμα, το παιδί μπορεί συνεχώς να φοβάται ότι ο γονέας κατά την απουσία του, θα τραυματιστεί βαριά ή θα πεθάνει.
  2. Ανησυχία ότι ένα απρόβλεπτο γεγονός θα οδηγήσει σε μόνιμη απώλεια. Π.χ. φαντάζονται απαγωγή του ή ακόμα και μόνιμη εγκατάλειψη της οικογένειας.
  3. Εφιάλτες σχετικά με τον αποχωρισμό. Κάποια παιδιά συχνά ονειρεύονται τα άγχη και τις αγωνίες τους σχετικά με τον αποχωρισμό.

Τα συνήθη συμπτώματα της διαταραχής του άγχους αποχωρισμού στα παιδιά: αρνήσεις και «ασθένειες»

  1. Αρνούνται να πάνε στο σχολείο. Ένα παιδί με διαταραχή άγχους αποχωρισμού μπορεί να έχει ένα παράλογο φόβο για το σχολείο, και θα κάνει σχεδόν τα πάντα για να μείνει στο σπίτι.
  2. Απροθυμία να πάει για ύπνο. Λόγω του φόβου για επαναλαμβανόμενα όνειρα που έχουν να κάνουν με το Άγχος Αποχωρισμού, τα παιδιά αρνούνται να πάνε για ύπνο ή υποφέρουν από αϋπνίες.
  3. Σωματικά ισοδύναμα Άγχους. Κατά τη στιγμή του χωρισμού, ή πριν, τα παιδιά παραπονούνται συχνά ότι νιώθουν άρρωστα.
  4. Προσκόλληση στο γονέα. Παιδιά με προβλήματα άγχους αποχωρισμού μπορεί να είναι έντονα προσκολλημένα στον γονέα που φεύγει, για παράδειγμα γαντζώνονται επάνω του και δεν ξεκολλούν.

Κοινές αιτίες της διαταραχής άγχους αποχωρισμού σε παιδιά

  1. Αλλαγή στο περιβάλλον. Νέες συνθήκες όπως μετακόμιση σε άλλο σπίτι, αλλαγή φροντιστή, έλευση νέου παιδιού στην οικογένεια κλπ, μπορεί να επιδεινώσουν το Άγχος Αποχωρισμού.
  2. Στρες. Στρεσογόνες καταστάσεις όπως η αλλαγή σχολείου, ή απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, συμπεριλαμβανομένων και των κατοικίδιων ζώων, μπορεί να προκαλέσει αγχώδεις εκδηλώσεις και αναζωπύρωση της Διαταραχής.
  3. Υπέρ-προστατευτικός γονέας. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι υπερπροστατευτικοί γονείς και ως εκ τούτου αγχώδεις σχετικά με τα παιδιά τους, μπορούν να μεταφέρουν τα άγχη τους στα παιδιά τους.

Άγχος Αποχωρισμού ή τραύμα;
Αν σας φαίνεται ότι η  διαταραχή άγχους αποχωρισμού του παιδιού σας προκλήθηκε εν μία νυκτί, η αιτία μπορεί να είναι κάτι που σχετίζεται με μια τραυματική εμπειρία και όχι το άγχος αποχωρισμού. Παρά το γεγονός ότι οι δύο αυτές καταστάσεις μπορούν να έχουν τα ίδια συμπτώματα, η αντιμετώπιση τους είναι διαφορετική.

Βοηθώντας τα παιδιά με διαταραχή άγχους αποχωρισμού

Μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας αποτελεσματικά, ώστε να μειωθεί κατακόρυφα το Άγχος Αποχωρισμού.

Συμβουλές για την αντιμετώπιση του άγχους αποχωρισμού σε παιδιά
Οι παρακάτω συμβουλές μπορεί να σας βοηθήσουν να δημιουργήσετε ένα σταθερό και υποστηρικτικό περιβάλλον για το παιδί σας.

  1. Εκπαιδεύστε τον εαυτό σας σχετικά με διαταραχή άγχους αποχωρισμού. Εάν μπορείτε να πληροφορηθείτε για το πώς το παιδί σας βιώνει αυτή τη διαταραχή, μπορείτε πιο εύκολα να καταλάβετε με τι τρόπο θα το βοηθήσετε.
  2. Ακούστε και σεβαστείτε τα συναισθήματα του παιδιού σας. Για ένα παιδί που μπορεί ήδη να απομονώνεται εξαιτίας της διαταραχής του, η γνώση ότι κάποιοι το ακούν πολύ σοβαρά, δρα από μόνη της θεραπευτικά.
  3. Συζήτηση για το θέμα. Είναι επιβεβλημένο να ενθαρρύνετε το παιδί σας να μιλήσει με τα δικά του λόγια για το πρόβλημα του.
  4. Προβλέψτε τις δυσκολίες που θα προκύψουν στο παιδί σας κατά τον αποχωρισμό. Η κατάσταση αυτή απαντάται συχνά, άρα καλό θα είναι να μην σας πιάσει απροετοίμαστους/ες. Καλό θα ήταν επίσης την κατάσταση να διαχειριστεί ο γονέας με τον/την οποίο/α το παιδί έχει καλύτερη ή πιο στενή σχέση.

Συμβουλές για να βοηθήσετε τα παιδιά με άγχος αποχωρισμού να αισθάνονται ασφαλή

  1. Να ανακοινώνετε στο παιδί σας το ημερήσιο πρόγραμμα της απουσίας σας. Μην υποτιμάτε τη σημασία της προβλεψιμότητας για τα παιδιά με προβλήματα άγχους αποχωρισμού. Εάν το πρόγραμμά της οικογένειάς σας πρόκειται να αλλάξει, να το συζητήσετε από πριν με το παιδί σας.
  2. Καθορισμένα όρια. Κοινοποιήστε στο παιδία σας ότι, αν και καταλαβαίνετε τα συναισθήματά του, υπάρχουν κανόνες στο σπίτι σας που πρέπει να ακολουθούνται από όλους.
  3. Προσφέρετε επιλογές. Συζητήστε με το παιδί σας εναλλακτικές που θα το κάνουν να αισθάνεται καλύτερα κατά την απουσία σας.
  4. Διατηρείτε την ηρεμία κατά τη διάρκεια του αποχωρισμού. Έχει μεγάλη σημασία να διατηρείτε την ψυχραιμία σας, όποια και να είναι η αντίδραση του παιδιού σας όταν απομακρύνεστε από αυτό.
  5. Έπαινος για τις προσπάθειες του παιδιού σας. Επιβραβεύστε το παιδί σας για κάθε του προσωπική προσπάθεια να αντιμετωπίσει τα άγχη του με επιτυχία.
Μείωση άγχους αποχωρισμού σε παιδιά: Συμβουλές για το σχολείο

Προσπάθειες αποφυγής του σχολείου.

Προσπαθήστε να μην ενδώσετε στις απόπειρες του παιδιού σας να μην πάει σχολείο. Οι προσπάθειες πρέπει να χαρακτηρίζονται από σταθερότητα, επιμονή και υπομονή

Αργοπορία, καθυστερημένη άφιξη.

Εάν το σχολείο το επιτρέπει, μπορεί να χρειαστεί τις πρώτες μόνο μέρες της έναρξης των μαθημάτων, να υπάρχει μια μικρή καθυστέρηση στην προσέλευση. Αυτό το ημίμετρο πρέπει να έχει πολύ καθορισμένη, βραχεία διάρκεια, σε συνεννόηση με τους δασκάλους.

Προσδιορίστε ένα ασφαλές μέρος.

Βρείτε ένα μέρος στο σχολείο όπου το παιδί σας μπορεί να πάει για να μειώσει το άγχος κατά τη διάρκεια στρεσογόνες περιόδους. Ανάπτυξη των κατευθυντηρίων γραμμών για την ορθή χρήση των ασφαλές μέρος.

Διατηρήστε επαφή του παιδιού με το σπίτι και μαζί σας.

Ένα σύντομο τηλεφώνημα με την οικογένεια μπορεί να μειώσει το άγχος αποχωρισμού.

Δώστε του σημειώματα με γραπτά μηνύματα ή ζωγραφιές δικές σας.

Ένα μήνυμα ή μια ζωγραφιά από το χέρι σας, που το παιδί θα έχει εύκολη πρόσβαση (π.χ. στο τετράδιο του), μπορεί να το καθησυχάσει σε περιόδους μεγάλης έντασης.

Παροχή βοήθειας στο παιδί κατά τη διάρκεια της αλληλεπίδρασης του με τους συνομηλίκους του.

Η βοήθεια του δασκάλου ή του σχολικού συμβούλου, είναι απαραίτητη σε περιόδους έντασης και άγχους, που εκδηλώνεται στο σχολείο και μπορεί να εκφράζεται στο παιδί με δυσκολίες επικοινωνίας με τους συνομιλήκους του.

Επιβραβεύστε τις προσπάθειες του παιδιού.

Ακριβώς όπως στο σπίτι, σε κάθε καλή προσπάθεια ή ακόμα και μικρό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αξίζει να επαινεθεί.

Η θεραπεία για τη διαταραχή του άγχους αποχωρισμού στα παιδιά

Αν τελικώς κάποια από τα ανωτέρω δεν βοηθήσουν το παιδί σας να αντιμετωπίσει τα άγχη του, καλό θα ήταν να απευθυνθείτε σε ειδικό παιδοψυχικής υγείας. Η επαγγελματική θεραπεία για τη διαταραχή άγχους αποχωρισμού μπορεί να περιλαμβάνει:

  • Ψυχοθεραπεία του παιδιού.
  • Παιγνιοθεραπεία.
  • Συμβουλευτική για την οικογένεια.
  • Συμβουλευτική στο σχολείο.
  • Φαρμακευτική αγωγή. Σε ιδιαίτερα σπάνιες περιπτώσεις και πάντα σε συνδυασμό με κάποιες ή όλες τις παραπάνω παρεμβάσεις.
WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com

Pin It on Pinterest