Η άνοια δεν επηρεάζει μόνο τους ίδιους τους ασθενείς, αλλά και τους φροντιστές τους.

Η άνοια δεν επηρεάζει μόνο τους ίδιους τους ασθενείς, αλλά και τους φροντιστές τους.

Η μελέτη της Επιβάρυνσης από τη φροντίδα στην άνοια έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια, καθώς μελέτες δείχνουν πως η Επιβάρυνση από τη φροντίδα στην άνοια είναι μεγαλύτερη σε σχέση με άλλες νόσους. Ο βασικός σκοπός της παρούσας μελέτης είναι ο υπολογισμός της Επιβάρυνσης σε ένα δείγμα φροντιστών ασθενών με άνοια που διαμένουν στην Αθήνα, καθώς και η εύρεση των παραγόντων που την επηρεάζουν. Πρόκειται για συγχρονική μελέτη επισκόπησης και συσχέτισης σε 161 ασθενείς με άνοια και τους φροντιστές τους, οι οποίοι κατοικούν στην κοινότητα και επισκέφτηκαν ένα ιατρείο μνήμης.

Η Επιβάρυνση από τη φροντίδα μετρήθηκε με το Ερωτηματολόγιο Επιβάρυνσης του Zarit (Zarit Burden Interview, ZBI) και η κατάθλιψη των φροντιστών με την κλίμακα του Κέντρου Επιδημιολογικών Ερευνών για την Κατάθλιψη (Center for Epidemiological Studies Depression Scale, CES-D), ενώ τα κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών υπολογίστηκαν με χρήση σταθμισμένων κλιμάκων (γνωσιακή κατάσταση, λειτουργικότητα, διαταραχές συμπεριφοράς). Για την εύρεση των παραγόντων που επηρεάζουν την Επιβάρυνση, πραγματοποιήθηκε μια ιεραρχική ανάλυση παλινδρόμησης τριών σταδίων.

Οι περισσότεροι ασθενείς έπασχαν από νόσο του Alzheimer (n=101· 62,73%) σε μέτριο έως σοβαρό στάδιο άνοιας σύμφωνα με το MMSE (μέση τιμή MMSE=11,50) και παρουσίαζαν αδυναμία στην πραγματοποίηση δύο βασικών δραστηριοτήτων της καθημερινότητας κατά μέσον όρο. Σύμφωνα με την κλίμακα CSDD, 45 ασθενείς (27,95%) έπασχαν από κατάθλιψη, ενώ σύμφωνα με το NPI οι ασθενείς παρουσίαζαν 5 προβλήματα συμπεριφοράς κατά μέσον όρο.

Οι φροντιστές παρείχαν τις υπηρεσίες τους στους ασθενείς για μέσο χρονικό διάστημα 3,6 χρόνια και για περισσότερο από 70 ώρες την εβδομάδα. Σχεδόν οι μισοί (n=80· 49,06%) από τους 161 φροντιστές παρουσίαζαν υψηλή επιβάρυνση (ZBI>40) και 36 φροντιστές (22,4%) είχαν κατάθλιψη σύμφωνα με την κλίμακα CES-D (αποτέλεσμα≥24). Η ιεραρχική ανάλυση παλινδρόμησης κατέδειξε πως όλα τα επίπεδα που εισήχθησαν ιεραρχικά στο μοντέλο συνέβαλαν ανεξάρτητα στη διακύμανση της επιβάρυνσης (δημογραφικά στοιχεία ασθενών και φροντιστών, κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών και χαρακτηριστικά της φροντίδας). Η μικρότερη ηλικία του φροντιστή, οι διαταραχές συμπεριφοράς στο πλαίσιο της άνοιας και η κατάθλιψη του φροντιστή παρουσίασαν ανεξάρτητη συσχέτιση με την Επιβάρυνση από τη φροντίδα. Το R2 του τελικού μοντέλου ήταν 0,472.

Η άνοια προκαλεί σημαντική επιβάρυνση στους φροντιστές των ασθενών. Η Επιβάρυνση από τη φροντίδα είναι μια πολύπλοκη έννοια, η οποία εξαρτάται από πολλούς παράγοντες των ασθενών και των φροντιστών. Στην καθημερινή κλινική πρακτική, η Επιβάρυνση των φροντιστών πρέπει να αξιολογείται.

Α.Α. Μούγιας, Α. Πολίτης, Μ. Μούγιας, Ε. Κοτρώτσου, Π. Σκαπινάκης, Δ. Δαμίγος, Β.Γ. Μαυρέας

Πήρες άρθρο (στα αγγλικά): https://www.psych.gr/documents/psychiatry/26.1-EN-2015-28.pdf


Πρακτικές συμβουλές

Μερικές πρακτικές συμβουλές που μπορεί να βοηθήσουν κατ’ αρχήν τους ίδιους τους φροντιστές είναι οι εξής:

* Ζητήστε βοήθεια από την οικογένεια. Είναι σημαντικό να δέχεται ο φροντιστής βοήθεια από άλλα μέλη της οικογένειας, όταν αυτή είναι διαθέσιμη, και να μην σηκώνει μόνος όλο το βάρος της φροντίδας του ασθενούς. Αν τα μέλη της οικογένειά δεν βοηθούν ή είναι ακόμα και επικριτικά απέναντί του επειδή δεν κατανοούν το πρόβλημα, ένα οικογενειακό συμβούλιο όπου θα συζητηθεί το θέμα, μπορεί να βοηθήσει.

* Μοιραστείτε τα προβλήματά σας. Επιβάλλεται να μοιράζεστε με άλλους τους προβληματισμούς σας, τόσο σχετικά με τη φροντίδα του ασθενούς όσο και γενικότερα. Το να αναγνωρίσει κανείς ότι αυτά που νιώθει είναι μια φυσιολογική αντίδραση στην κατάσταση που βιώνει, κάνει τα πράγματα ευκολότερα. Προσπαθήστε να δεχτείτε την υποστήριξη που σας προσφέρουν οι άλλοι, ακόμη και αν αισθάνεστε ότι τους επιβαρύνετε. Προσπαθήστε να σκεφτείτε το μέλλον και να έχετε κάποιον που να μπορεί να σας βοηθήσει σε μια επείγουσα κατάσταση. Ας σημειωθεί εδώ η σημασία του οικογενειακού γιατρού ή άλλων ειδικών που θα γνωρίζουν το ιστορικό του ασθενούς σας και στους οποίους θα έχετε πρόσβαση.

* Βρείτε χρόνο για τον εαυτό σας. Αυτό θα σας επιτρέψει τελικά να φροντίσετε αποτελεσματικότερα και τον ασθενή. Αναζητήστε ασχολίες που σας ξεκουράζουν, διατηρήστε κοινωνικές επαφές και συναναστροφές, φροντίστε την υγεία σας. Για να εξασφαλίσετε περισσότερο χρόνο για σας, προσπαθήστε να βρείτε κάποιον να αναλάβει τη φροντίδα του ασθενούς τις συγκεκριμένες ώρες.

* Αναγνωρίστε τα όρια της αντοχής σας. Πόσο κοντά βρίσκεστε ψυχικά και σωματικά, στα όρια σας; Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι σε θέση να συνειδητοποιήσουν πόσο κοντά βρίσκονται στην κατάρρευση, εάν να προσέξουν τα προειδοποιητικά σημάδια. Μη διστάσετε να μιλήσετε σχετικά και να ζητήσετε κατευθύνσεις και βοήθεια.

* Μην κατηγορείτε τον εαυτό σας ή τον ασθενή για τα προβλήματα που συναντάτε. Θυμηθείτε: η νόσος είναι η πραγματική αιτία. Αν αισθάνεστε ότι οι σχέσεις σας με τους φίλους σας και την οικογένειά σας φθείρονται, μην κατηγορείτε αυτούς ή τον εαυτό σας. Προσπαθήστε να βρείτε τι προκαλεί αυτή την αποξένωση και συζητήστε το μαζί τους. Οι σχέσεις με τους άλλους αποτελούν πάντα μια πολύτιμη πηγή στήριξης για όλους μας.

* Ζητήστε βοήθεια και δεχτείτε συμβουλές. Θα σας βοηθήσει να ζητήσετε να ενημερωθείτε σχετικά με τη νόσο του προσώπου που φροντίζετε. Η τακτική ενημέρωση επιτρέπει το ξεκαθάρισμα παρανοήσεων, την πρόληψη προβλημάτων και την αξιοποίηση των όποιων δυνατοτήτων διαγράφονται ιατρικά ή σε επίπεδο πρόνοιας.

* Θυμηθείτε ότι είστε σημαντικός/ή. Είστε σημαντικός/ή για τον εαυτό σας. Επίσης είστε σημαντικό πρόσωπο στη ζωή του ασθενούς και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να φροντίζετε τον εαυτό σας.

Κώστας Νικολάου νευρολόγος-ψυχίατρος και Αρετή Ευθυμίου – ψυχολόγος

15 μύθοι και αλήθειες, γύρω από τις ψυχικές διαταραχές

15 μύθοι και αλήθειες, γύρω από τις ψυχικές διαταραχές

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι είναι μια ψυχική ασθένεια και πόσο επηρεάζει τον οργανισμό μας; Γνωρίζετε μήπως πόσοι άνθρωποι γύρω μας είναι ασθενείς με ψυχικές διαταραχές; Φαντάζεστε ότι θα είναι λίγοι; Στο άρθρο που ακολουθεί θα διαβάσετε 15 μύθους γύρω από τις ψυχικές διαταραχές και θα βρείτε απαντήσεις με το τι ισχύει στην πραγματικότητα.

Μύθος: Οι ψυχικές διαταραχές δεν είναι στην πραγματικότητα ασθένειες, όπως είναι ο διαβήτης ή τα καρδιακά νοσήματα.

Αλήθεια: Οι ψυχικές διαταραχές είναι ασθένειες που χρειάζονται ιατρική αντιμετώπιση, όπως είναι ο διαβήτης ή τα καρδιακά νοσήματα. Η έρευνα έχει δείξει ότι για την εκδήλωση των ψυχικών διαταραχών ενέχονται γενετικοί, βιολογικοί και ψυχοκοινωνικοί παράγοντες οι οποίοι, συνήθως, μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Μύθος: Οι ψυχικές διαταραχές αφορούν ένα πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού

Αλήθεια: Οι ψυχικές διαταραχές αφορούν ένα αρκετά σημαντικό κομάτι του πληθυσμού, που από τις επιδημιολογικές μελέτες φαίνεται να είναι κοντά στο 20% του πληθυσμού. Επίσης απαντάται σε όλα τα κοινωνικο-οικονομικά στρώματα και είναι ανεξάρτητο από φυλή, μόρφωση, οικονομική κατάσταση κλπ.

Μύθος: Οι ψυχικές διαταραχές είναι το αποτέλεσμα κακής διαπαιδαγώγησης.

Αλήθεια: Δεν υπάρχουν δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι το οικογενειακό περιβάλλον, η ελλιπής διαπαιδαγώγηση ή η κακή ανατροφή προκαλούν σχιζοφρένεια. Ενώ αντίθετα υπάρχουν ερευνητικά στοιχεία που πιστοποιούν επαρκώς τα βιολογικά αίτια της νόσου.

Μύθος: Οι ψυχικές διαταραχές εμφανίζονται στα «αδύναμα» άτομα.

Αλήθεια: Οι ψυχικές διαταραχές, δεν εξαρτώνται από τον «χαρακτήρα» του ατόμου. Σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις, μια διαταραχή στην ανάπτυξη της προσωπικότητας μπορεί να λειτουργήσει ως προδιαθεσικός παράγοντας για την ανάπτυξη κάποιων ψυχικών διαταραχών. Όμως κοινή θέση της ψυχιατρικής επιστήμης είναι ότι οι ψυχικές διαταραχές οφείλονται σε ένα συνδυασμό βιολογικών, κοινωνικών και περιβαλλοντολογικών παραμέτρων που εν τέλει εκφράζονται με ανάπτυξη συμπτωμάτων. Η αναζήτηση κατάλληλης επιστημονικής βοήθειας, όχι μόνο δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά αντίθετα είναι απόδειξη υπευθυνότητας και δύναμης χαρακτήρα του ατόμου και της οικογένειας του.

Μύθος: Εάν κάποιος έχει μια ψυχική διαταραχή μπορεί να την αντιμετωπίσει μόνος του. Η επίσκεψη σε ειδικό ψυχικής υγείας με σκοπό την αναζήτηση βοήθειας είναι δείγμα προσωπικής αποτυχίας και αδυναμίας.

Αλήθεια: Η σοβαρή ψυχική διαταραχή δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει μόνος του. Το να αγνοεί κανείς το πρόβλημα επίσης δεν βοηθάει. Χρειάζεται θάρρος για να ζητήσει κανείς βοήθεια. Η επιτυχής αντιμετώπιση των ψυχικών διαταραχών εξαρτάται άμεσα από το είδος της επιστημονικής βοήθειας που θα λάβουν οι ασθενείς και επίσης από το υποστηρικτικό τους περιβάλλον. Η συμμετοχή του ίδιου του ατόμου είναι προφανώς πολύ σημαντική όταν θα κληθεί να συνεργαστεί με το πλαίσιο που είναι επιφορτισμένο να τον βοηθήσει.

Μύθος: Τα άτομα με σοβαρές ψυχικές διαταραχές, όπως η σχιζοφρένεια, μπορεί να είναι επικίνδυνα και βίαια.

Αλήθεια: Οι στατιστικές δείχνουν ότι οι περιπτώσεις εκδήλωσης βίαιης συμπεριφοράς από άτομα που έχουν κάποια ψυχική διαταραχή δεν είναι περισσότερες από αυτές που συναντά κανείς στο γενικό πληθυσμό. Ιδιαίτερα, τα άτομα με σχιζοφρένεια εμφανίζουν ελαφρά αυξημένους δείκτες στα εγκλήματα βίας. Η βία όμως που σχετίζεται με τη σχιζοφρένεια οφείλεται κυρίως στη μη λήψη των φαρμάκων ή στην ακαταλληλότητα της θεραπείας και στην έλλειψη στήριξης και αποδοχής. Πιο συχνά, τα άτομα με ψυχικές διαταραχές βλάπτουν κυρίως τους εαυτούς τους άμεσα με αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές ή έμμεσα εξαιτίας της αυτοπαραίτησης τους.

Μύθος: Σχιζοφρένεια σημαίνει διχασμένη προσωπικότητα και δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστεί.

Αλήθεια: Η σχιζοφρένεια δυστυχώς συγχέεται συχνά με τη «διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας». Στην πραγματικότητα η σχιζοφρένεια είναι μια διαταραχή του εγκεφάλου που εμφανίζεται με διαταραχές στη σκέψη και στο συναίσθημα. Τα άτομα που έχουν σχιζοφρένεια έχουν διάφορα συμπτώματα, μεταξύ των οποίων είναι η κοινωνική απόσυρση, οι ψευδαισθήσεις, οι παραληρητικές ιδέες. Η φαρμακοθεραπεία και οι ψυχοκοινωνικές θεραπείες έχουν βοηθήσει σημαντικά τα άτομα αυτά σε σημείο που να μπορούν να ζήσουν μια ικανοποιητική και παραγωγική ζωή.

Μύθος: Άτομα που έχουν κάποια ψυχική διαταραχή πρέπει να παραμένουν σε Νοσοκομείο..

Αλήθεια: Οι περιπτώσεις που χρειάζονται νοσηλεία είναι πραγματικά ελάχιστες όταν δεν μπορεί να επιτευχθεί συνεργασία με τον πάσχοντα, όταν υπάρχουν κίνδυνοι για την σωματική του ακεραιότητα και όταν δεν υπάρχει το κατάλληλο υποστηρικτικό οικογενειακό πλαίσιο. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις η νοσηλεία όχι μόνο δεν είναι απαραίτητη, αλλά πολλές φορές είναι επιβαρυντική για τον πάσχοντα, μια που ο Κοινωνικός Στιγματισμός είναι από τις σοβαρότερες παρενέργειες.

Μύθος: Η κατάθλιψη οφείλεται σε αδυναμία του χαρακτήρα. Τα άτομα που έχουν κατάθλιψη θα μπορούσαν να απαλλαγούν από τα συμπτώματά τους αν το ήθελαν πραγματικά.

Αλήθεια: Η κατάθλιψη δεν σχετίζεται με την τεμπελιά ή την αδυναμία του χαρακτήρα, αλλά σχετίζεται με αλλαγές στη δραστηριότητα του εγκεφάλου. Η φαρμακοθεραπεία και η ψυχοθεραπεία μπορούν να βοηθήσουν το άτομο να αναρρώσει.

Μύθος: Η κατάθλιψη είναι μια φυσιολογική κατάσταση στους ηλικιωμένους.

Αλήθεια: Η κατάθλιψη δεν αποτελεί μια φυσιολογική κατάσταση για τους ηλικιωμένους. Τα συμπτώματα κατάθλιψης στους ηλικιωμένους περιλαμβάνουν την έλλειψη ενδιαφέροντος για καθημερινές δραστηριότητες, διαταραχές ύπνου, όρεξης και μνήμης, αλλά και εξάρσεις θυμού ή αρνητισμού. Πολλές φορές στους ηλικιωμένους δε δίνεται η διάγνωση της κατάθλιψης. Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό οι συγγενείς να αναγνωρίζουν το πρόβλημα και να ζητούν βοήθεια.

Μύθος: Η κατάθλιψη και οι αγχώδεις διαταραχές δεν επηρεάζουν τα παιδιά και τους εφήβους.

Αλήθεια: Τα παιδιά και οι έφηβοι μπορούν να εκδηλώσουν σοβαρές ψυχικές διαταραχές. Τα προβλήματα ψυχικής υγείας μπορούν να οδηγήσουν ακόμα και στην αυτοκτονία όταν δεν αντιμετωπίζονται έγκαιρα. Οποιαδήποτε κουβέντα γύρω από την αυτοκτονία πρέπει πάντα να λαμβάνεται πολύ σοβαρά.

Μύθος: Η χρήση τοξικών ουσιών είναι μια προσωπική επιλογή και δείχνει έλλειψη αυτοκυριαρχίας. Συνήθως τα άτομα που κάνουν χρήση ουσιών έχουν αδύναμο χαρακτήρα.

Αλήθεια: Η χρήση τοξικών ουσιών είναι μια κατάσταση που συνδέεται με βιολογικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες, ενώ δεν έχει σχέση με το αν κάποιος είναι «καλός» ή «κακός».

Μύθος: Η ηλεκτροσπασμοθεραπεία, γνωστή σαν ηλεκτροσόκ, είναι επίπονη και βάρβαρη.

Αλήθεια: Η ηλεκτροσπασμοθεραπεία έχει βοηθήσει αρκετούς ανθρώπους με σοβαρή κλινική κατάθλιψη που δεν υποχωρεί. Χρησιμοποιείται όταν άλλες θεραπείες, όπως η φαρμακοθεραπεία και η ψυχοθεραπεία, δεν έχουν καταφέρει να φέρουν αποτέλεσμα ή όταν δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Τα άτομα που λαμβάνουν αυτού του είδους τη θεραπεία στη σύγχρονη ιατρική πρακτική, λαμβάνουν επίσης αναισθησία και έτσι δεν αισθάνονται πόνο κατά τη διάρκειά της.

Μύθος: Οι ψυχικά ασθενείς, δεν βελτιώνονται ποτέ και η ασθένεια τους δεν γίνεται ποτέ καλά.

Αλήθεια: Με την κατάλληλη βοήθεια, η μεγάλη πλειοψηφία των ψυχικά πασχόντων κατακτούν ξανά ένα μεγάλο μέρος της προηγούμενης λειτουργικότητας τους και σε αρκετές περιπτώσεις η ίαση είναι πλήρης.

Μύθος: Οι ψυχίατροι δίνουν μόνο φάρμακα, ενώ την ψυχοθεραπεία την κάνουν μόνο οι ψυχολόγοι. Δεν υπάρχει περίπτωση η επίσκεψη στον ψυχίατρο να μην συνοδευτεί από σύσταση για φαρμακευτική αγωγή.

Αλήθεια: Οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι ανήκουν στην αρκετά μεγάλη οικογένεια των επαγγελματιών ψυχικής υγείας (στην οποία επίσης ανήκουν οι κοινωνικοί λειτουργοί, ειδικοί νοσηλευτές, εργασιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές κλπ). Την ψυχοθεραπεία μπορούν να εξασκήσουν μόνο εξειδικευμένοι προς τούτο επαγγελματίες ψυχικής υγείας ανεξάρτητα από την λοιπή επαγγελματική τους ταυτότητα. Οι ψυχοθεραπείες είναι πολλών ειδών και πρέπει να εφαρμόζεται πάντα αυτή που είναι κατάλληλη για το άτομο με ψυχολογικά προβλήματα σε συνάρτηση βεβαίως με την φύση των προβλημάτων του και την εκπαίδευση του ψυχοθεραπευτή..

Αυνανισμός και Υγεία

Αυνανισμός και Υγεία

Ο Αυνανισμός με μια ματιά
Ως Αυνανισμός συνήθως ορίζεται το δικό μας άγγιγμα, στο ίδιο μας το σώμα, συμπεριλαμβανομένων και των σεξουαλικών οργάνων, με σκοπό τη σεξουαλική ευχαρίστηση. Ο Αυνανισμός καταλήγει συχνά σε οργασμό, αλλά όχι πάντα.

  • – Ο αυνανισμός είναι μια κοινή και ασφαλής ενασχόληση με το σεξ.
  • – Ο αυνανισμός μπορεί να έχει πολλά οφέλη για την υγεία.

Για πολλούς από εμάς, ο αυνανισμός είναι ένα θέμα ταμπού. Υπάρχουν πολλοί μύθοι για τον αυνανισμό που μπορούν να μας κάνουν να αισθανόμαστε άβολα συζητώντας γι ‘αυτό. Αυτοί οι μύθοι μπορούν να προκαλέσουν ενοχή, ντροπή και φόβο.
Ας πάρουμε τα γεγονότα από την αρχή. Ο αυνανισμός είναι μια φυσική και κοινή δραστηριότητα τόσο για τις γυναίκες όσο και τους άνδρες. Εδώ είναι μερικές κοινές ερωτήσεις που οι άνθρωποι διατυπώνουν για τον αυνανισμό. Ελπίζουμε να βρείτε τις απαντήσεις χρήσιμες:

Πόσο συχνός είναι ο Αυνανισμός;
Ο αυνανισμός είναι πολύ συχνός. Οι μελέτες δείχνουν ότι περίπου το 70% των ενήλικων ανδρών και πάνω από το 50% των ενηλίκων γυναικών αυνανίζονται. Είναι επίσης πολύ κοινός για τα παιδιά και τους εφήβους.

Πότε οι άνθρωποι αρχίζουν συνήθως αυνανισμό;
Σε οποιαδήποτε στιγμή στη ζωή τους! Πολλά παιδιά αρχίζουν τον αυνανισμό καθώς μεγαλώνουν και εξερευνώντας το σώμα τους καθώς αυτό αλλάζει. Συχνά ανακαλύπτουν από νωρίς ότι αισθάνονται όμορφα όταν αγγίζουν τα γεννητικά όργανά τους. Τα παιδιά συνήθως αρχίζουν τον αυνανισμό αρκετά πριν από την εφηβεία. Τα μικρά παιδιά δεν έχουν σεξουαλικές φαντασιώσεις, αλλά κατά τη διάρκεια της εφηβείας αυτές υπάρχουν ολοένα και πιο πολύπλοκες.
Είναι σημαντικό για τα παιδιά να μάθουν ότι ο αυνανισμός είναι φυσιολογικός, δεν είναι επιβλαβής και δεν θα βλάψει το σώμα τους. Θα πρέπει επίσης να μάθουν να αναζητούν ιδιωτικότητα όταν αυνανίζονται.

Γιατί οι άνθρωποι αυνανίζονται;
Οι συνηθέστεροι λόγοι που οι ενήλικες αυνανίζονται είναι για:

  • – να ανακουφίσουν την σεξουαλική τους ένταση
  • – την επίτευξη σεξουαλικής ευχαρίστησης
  • – να έχουν σεξουαλική ευχαρίστηση και εκτόνωση όταν οι σύντροφοι δεν είναι διαθέσιμοι/ες
  • – χαλάρωση

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι οι άλλοι αυνανίζονται μόνο όταν δεν έχουν ερωτικό σύντροφο. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι που έχουν μόνιμους/ες συντρόφους είναι περισσότερο πιθανό να αυνανίζονται από τους ανθρώπους χωρίς συντρόφους.

Ποια είναι τα οφέλη του Αυνανισμού;
Ο αυνανισμός μπορεί να είναι καλός για την ψυχική και σωματική υγεία. Οι άνθρωποι που αισθάνονται καλά με το σώμα τους, το φύλο τους, και την πράξη του αυνανισμού, είναι επίσης ψυχικά ισορροπημένοι.
Ο αυνανισμός είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για να μάθουμε για τη σεξουαλικότητά μας. Μπορεί να μας βοηθήσει να εξερευνήσουμε τα μυστικά της σεξουαλικότητας μας, τις ιδιαιτερότητες μας, τον τρόπο που λειτουργεί καλύτερα το σώμα μας στον σεξουαλικό τομέα της ευχαρίστησης και με αυτόν τον τρόπο να καθοδηγούμε τον/την σύντροφο μας, κατά την διάρκεια της σεξουαλικής πράξης.
Όταν ξέρετε τι θέλετε στο σεξ, τότε και η σεξουαλική σας ζωή αποκτά άλλη ποιότητα. Με δεδομένο ότι υπάρχει σεξουαλικός σύντροφος, στον/στην οποίο/α έχετε εμπιστοσύνη, μπορείτε να του/της μεταδώσετε την γνώση σας για το σώμα σας και αυτό να οδηγήσει σε πραγματικά επιτυχημένες σεξουαλικές συνευρέσεις.
Ο αυνανισμός μπορεί να βελτιώσει εν τέλει την σωματική, ψυχική και σεξουαλική υγεία μας και την υγεία της σεξουαλικής μας  σχέσης. Εν κατακλείδι ο αυνανισμός μπορεί:

  • – να προκαλέσει μια αίσθηση ευδαιμονίας
  • – να ενισχύσει την αυτοπεποίθηση στην συνεύρεση με τον/την σύντροφο, σωματικά και συναισθηματικά
  • – να βοηθήσει τους ανθρώπους να μάθουν πώς τους αρέσει να διεγείρονται σεξουαλικά
  • – να βοηθήσει τους ανθρώπους να βελτιώσουν την ικανότητα τους να έχουν οργασμούς
  • – να βοηθήσει τους ανθρώπους να βελτιώσουν τη σχέση τους και τη σεξουαλική ικανοποίηση μέσα στα πλαίσια της σχέσης
  • – να βοηθήσει τους ανθρώπους να βελτιώσουν την ποιότητα του ύπνου
  • – να οδηγήσει στην αύξηση της αυτοεκτίμησης και στη βελτίωση της εικόνας του σώματος
  • – να προσφέρει σεξουαλική ικανοποίηση για τους ανθρώπους χωρίς εταίρους, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων
  • – να προσφέρει σεξουαλική ικανοποίηση για τους ανθρώπους που επιλέγουν να απέχουν από την σεξουαλική συνεύρεση με ένα άλλο πρόσωπο
  • – να παρέχει τρόπους θεραπείας σε σεξουαλική δυσλειτουργία
  • – να μειώσει το στρες
  • – να οδηγήσει στην εκτόνωση της σεξουαλικής έντασης

Υπάρχουν κίνδυνοι στον Αυνανισμό;
Δεν υπάρχουν κίνδυνοι για την υγεία στον αυνανισμό. Αν ανησυχείτε ότι αυνανίζεστε πάρα πολύ συχνά, αναρωτηθείτε αν ο Αυνανισμός επηρεάζει την καθημερινή λειτουργικότητα σας. Αν η επιθυμία σας να αυνανιστείτε επηρεάζει συστηματικά την εργασία σας, τις ευθύνες σας, ή την κοινωνική ζωή σας, μπορεί να πρέπει να μιλήσετε με έναν θεραπευτή.

Αυνανισμός και ντροπή.
Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ντροπή ή ενοχή για τον αυνανισμό. Οι άνθρωποι που λαμβάνουν αρνητικά μηνύματα για τον αυνανισμό όταν είναι μικρά παιδιά και έφηβοι, μεταφέρουν συχνά τα συναισθήματα ντροπής και στην ενήλικη τους ζωή. Περίπου το 50% των γυναικών και το 50% των ανδρών που αυνανίζονται, αισθάνονται ένοχοι γι ‘αυτό.
Τα αρνητικά συναισθήματα και οι δοξασίες για τον αυνανισμό μπορούν να απειλήσουν την ψυχική υγεία μας. Μόνο εσείς μπορείτε να αποφασίσετε τι είναι υγιεινό και κατάλληλο για εσάς. Αλλά εάν αισθάνεστε ντροπή ή ενοχές για τον αυνανισμό, μπορείτε και πρέπει να αποταθείτε σε έναν ειδικό, που θα σας λύσει τις απορίες σας.

Ποιοι είναι μερικά κοινοί μύθοι για τον αυνανισμό;
Υπάρχουν πολλοί μύθοι και δοξασίες για τον αυνανισμό. Μπορεί να έχετε ακούσει ότι αυτός είναι επιβλαβής ή οδηγεί σε μόνιμες βλάβες, τόσο στην σωματική, όσο και στην ψυχική υγεία. Πάντως σίγουρα ο αυνανισμός:

  • – ΔΕΝ οδηγεί σε τύφλωση
  • – ΔΕΝ προκαλεί συρρίκνωση στα γεννητικά όργανα ή άλλες αλλαγές στην εξωτερική τους εμφάνιση, το χρώμα, την υφή κλπ. το χρώμα, την υφή, ή την εμφάνιση
  • – ΔΕΝ ανακόπτει την ανάπτυξη
  • – ΔΕΝ προκαλεί στειρότητα – οι άνδρες και τα αγόρια δεν θα ξεμείνουν από σπέρμα
  • – ΔΕΝ είναι εθιστικός
  • – ΔΕΝ μπορεί να προκαλέσει τραυματισμό ή βλάβη υπό φυσιολογικές συνθήκες
  • – ΔΕΝ οδηγεί σε ψυχική ασθένεια
  • – ΔΕΝ σας κάνει ομοφυλόφιλο!..
Γεννιέσαι ή γίνεσαι; David Reimer – Το αγόρι που μεγάλωσε ως κορίτσι.

Γεννιέσαι ή γίνεσαι; David Reimer – Το αγόρι που μεγάλωσε ως κορίτσι.

Ήταν καλοκαίρι του 1965 όταν σε ένα νοσοκομείο στο Winnipeg του Καναδά, που η Janet Reimer γέννησε δίδυμα, τον Bruce και τον Brian.

Λίγους μήνες μετά τον τοκετό, και τα δύο δίδυμα παρουσίασαν δυσκολίες στην ούρηση και οι γιατροί συνέστησαν να κάνουν και τα δυο περιτομή, προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα, μια κοινή πρακτική ακόμα στη Βόρεια Αμερική. Όμως αυτό αποδείχθηκε καταστροφικό για τον Bruce. Η ιατρική ομάδα που ανέλαβε την περιτομή χρησιμοποίησε μια αντισυμβατική για τα δεδομένα της εποχής τεχνική με ηλεκτρικό νυστέρι, που όμως προκάλεσε εκτεταμένες βλάβες στο πέος του Bruce, χωρίς να υπάρχει καμία δυνατότητα, με την τεχνογνωσία της εποχής, για χειρουργική αποκατάσταση. Κατά τους επόμενους μήνες, η οικογένεια Reimer συμβουλεύτηκε πολλές ιατρικές ειδικότητες και ειδικούς, αλλά κανένας δεν τους προσέφερε ελπίδα, Ο Bruce φαινόταν να είναι καταδικασμένος να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής χωρίς το ανδρικό γεννητικό όργανο του.

reimer1Λίγο καιρό μετά, οι Reimers απευθύνθηκαν σε έναν ψυχολόγο, τον John Money του Πανεπιστημίου Johns Hopkins στη Βαλτιμόρη, ο οποίος ήταν πεπεισμένος ότι τα αγόρια θα μπορούσαν να εκπαιδευτούν για να γίνουν κορίτσια. Ο ψυχολόγος υποστήριζε την θεωρία ότι η εκπαίδευση και το γύρω περιβάλλον καθορίζουν την ταυτότητα του φύλου των παιδιών, παρά οι βιολογικοί παράγοντες και το DNA. Ο John Money ισχυριζόταν ότι ο κάθε άνθρωπος γεννιέται με ουδέτερο φύλο και αυτό προσδιορίζεται καθώς μεγαλώνουμε προς την ταυτότητα της γυναίκας ή του άνδρα. Ο John Money πίστευε ότι οι ρόλοι των φύλων είναι κοινωνικά και περιβαλλοντολογικά προσδιορισμένοι. Μέσα στην απελπισία τους και ελλείψει καλύτερων εναλλακτικών λύσεων, οι Reimers αποφάσισαν να ακολουθήσουν τις συστάσεις του John Money.

Ο Bruce ήταν ο τέλειος υποψήφιος για τον John Money, που θα επιβεβαίωνε τις θεωρίες του σχετικά με την ανάπτυξη της ταυτότητας του φύλου και αμέσως συμφώνησε να αναλάβει τη φροντίδα του παιδιού. Ο John Money έπεισε τους γονείς του Bruce να τον υποβάλλουν σε εγχείρηση αλλαγής φύλου και τελικά στην ηλικία των 21 μηνών ο Bruce εισήχθη σε κλινική όπου του αφαιρέθησαν οι όρχεις και δημιουργήθηκε τεχνητός κόλπος. Στους γονείς του Bruce δόθηκε η εντολή να μεγαλώσουν το παιδί σαν κορίτσι και να αναφέρονται σε αυτό ως Brenda. Στους γονείς είχαν δοθεί επίσης αυστηρές οδηγίες από τον John Money, να μην μιλήσουν σε κανέναν για το γεγονός και να μην αναφέρουν ποτέ στο παιδί την αλήθεια.

Η μητέρα Janet Reimer έκανε ό, τι μπορούσε για να μεγαλώσει και αναθρέψει τον Bruce ως κορίτσι, το έντυνε ανάλογα, το αντιμετώπιζε ως κορίτσι και αργότερα του έμαθε το μακιγιάζ και την συμπεριφορά των νεαρών κοριτσιών. Ταυτόχρονα, η “Brenda” επισκέπτεται μια φορά το χρόνο τον John Money στην εταιρεία του μαζί τον δίδυμο αδελφό της, προκειμένου να παρακολουθείται ως προς την “θεραπεία”.

reimer8Χρόνια αργότερα, ο John Money δημοσίευσε ένα άρθρο υποστηρίζοντας ότι το πείραμα που διεξάγεται με την “Brenda” ήταν μια μεγάλη επιτυχία, «η συμπεριφορά του παιδιού είναι τόσο ευδιάκριτα θηλυκή σαν ένα μικρό κορίτσι της ηλικίας του, η οποία διαφέρει εντελώς από τη συμπεριφορά του δίδυμου αδερφού Brian». Η υπόθεση έγινε ευρέως γνωστή στους ιατρικούς κύκλους σε όλο τον κόσμο ως «υπόθεση John / Joan.» Το πλήρες κείμενο της έκθεσης της υπόθεσης αποτυπώθηκε στο βιβλίο: Άνδρας και γυναίκα, αγόρι και κορίτσι (John Money, 1972) και επηρέασε πολύ την ιατρική κοινότητα και τις θεραπείες εκείνης της εποχής.

Ωστόσο, ο John Money είχε αποκρύψει και παραποιήσει πολλά γεγονότα και αρνήθηκε να αναγνωρίσει ότι όλα είχαν πάει στραβά από την αρχή. Ο Bruce μισούσε να ντύνεται σαν κορίτσι, έσκιζε τα ρούχα του, ποτέ δεν κατάφερε να μάθει να περπατά σαν κορίτσι, φερόταν σαν αρσενικό, μισούσε τα μακριά μαλλιά, έσπαγε όλες τις κούκλες που του είχαν δοθεί και δεν ήθελε να κάνει οποιαδήποτε από τις δραστηριότητες των υπολοίπων κοριτσιών.

Οι εμπειρίες του Bruce στο σχολείο ήταν φρικτές, συνεχώς αντιμετωπιζόταν σαν προβληματικό παιδί, συνεχώς ένιωθε προσβεβλημένο και ταπεινωμένο και σύμφωνα με τα λόγια ενός πρώην συμμαθητή: «Η “Brenda” ήταν εντελώς προβληματική, ένα αγοροκόριτσο, υπόκειτο σε όλα τα είδη των προσβολών καθημερινά από τους συμμαθητές της. Η  Brenda πολύ συχνά έμπλεκε σε καυγάδες και δεν δίσταζε να παίζει ξύλο με τα υπόλοιπα αγόρια και συχνά έφευγε από το σχολείο με γρατσουνιές και σκισμένα ρούχα.» Σύμφωνα με τα λόγια του δίδυμου αδελφού Brian: «η μόνη διαφορά μεταξύ μας ήταν ότι η Bruce είχε μακριά μαλλιά, ενώ τα δικά μου ήταν κοντά. Όλα τα άλλα ήταν ίδια.»

reimer2Κάθε φορά που ο Bruce (Brenda) παρακολουθούσε θεραπευτικές συνεδρίες με τον John Money, του επιδεικνύοντο φωτογραφίες σεξουαλικού περιεχομένου, ως «κρίσιμο κομμάτι της θεραπείας», σύμφωνα με τις θεωρίες του Money για την αλλαγή φύλου. Ο Bruce αφηγήθηκε χρόνια αργότερα: «Ο John Money μου έλεγε να βγάλω τα ρούχα μου και εγώ δεν ήθελα ακόμα και όταν με ανάγκαζε με την βία να το κάνω». Μια από τις πιο τραγικές αναμνήσεις του Bruce ήταν όταν ο John Money ανάγκαζε τον αδελφό του Brian να τρίβεται στα οπίσθια του Bruce, κάτι που ο John Money ονομάτιζε «εισαγωγή στην σεξουαλική διέγερση».

Η μητέρα της Brenda, Janet ανέφερε: «Προσπάθησα να κάνω ό, τι μπορούσα με όλες μου τις δυνάμεις να πείσω την Brenda ότι ήταν θηλυκό, αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατό, ένιωθε πάντα ότι ήταν αγόρι.»

Ο Bruce (Brenda) υποβλήθηκε σε ορμονική θεραπεία με οιστρογόνα μέχρι την εφηβεία και παρά τις σοβαρές επιφυλάξεις των γονέων του για την επιτυχία αυτής της θεραπείας. Στην εφηβεία, η Brenda άρχισε να αναπτύσσει ανδρική φωνή, φαρδείς ώμους και ανεπτυγμένους μύες λαιμού, αλλά και μια έντονα ανδρική και ελκυστική εμφάνιση. Παρ ‘όλα αυτά ο John Money πίεσε την οικογένεια να προχωρήσουν και σε μια ακόμα χειρουργική επέμβαση για δημιουργία πλήρους κόλπου στην Μπρέντα

Ο Bruce (Brenda) αντέδρασε έντονα στην απόφαση αυτή λέγοντας ότι δεν χρειάζεται χειρουργική επέμβαση και απείλησε με αυτοκτονία. Εκείνη την εποχή ο Bruce είχε ήδη αποπειραθεί να αυτοκτονήσει τρεις φορές, με τελευταία προσπάθειά του την λήψη υπερβολικής δόσης χαπιών που τον οδήγησαν σε κώμα. Μετά από αυτό, ο πατέρας του αποφάσισε να του πει την όλη αλήθεια για ότι συνέβη από τότε που γεννήθηκε. Εκείνη την εποχή, ο Bruce ήταν 15 ετών και αντέδρασε με θυμό προς το γιατρό που είχε καταστρέψει τα γεννητικά του όργανα όταν ήταν μωρό και το μόνο που ζητούσε ήταν να πάει στο νοσοκομείο, να αναζητήσει το γιατρό και να τον πυροβολήσει στο κεφάλι, το οποίο τελικά δεν πραγματοποίησε ποτέ.

Μετά τις αποκαλύψεις, ο Bruce αμέσως άρχισε να αναφέρεται τον εαυτό του ως αγόρι, απορρίπτει το όνομα Brenda και υιοθέτησε ένα νέο όνομα – David. Έκοψε τα μαλλιά του και άρχισε να ντύνεται και να συμπεριφέρεται σαν ένα αγόρι και πάλι, υποβλήθηκε σε μαστεκτομή για την αφαίρεση των μαστών που είχαν αναπτυχθεί με την ορμονική θεραπεία και ορκίστηκε να μην ξαναδεί ποτέ ξανά τον John Money .

reimer7Ο Δρ Milton Diamond , καθηγητής της ανατομίας και της αναπαραγωγικής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για αυτή την περίπτωση από τη δημοσίευση της πρώτης έκθεσης του John Money στο βιβλίο του το 1972, αλλά όλα τα αιτήματά του για περισσότερες πληροφορίες πάνω στην εργασία είχαν απορριφθεί από την ομάδα του John Money. Στο τέλος κατάφερε να επικοινωνήσει με έναν ψυχίατρο της ομάδας,ο οποίος έβλεπε τον Bruce τα προηγούμενα χρόνια, τον Δρ Keith Sigmundson, και ο οποίος τελικά πείστηκε από τον Diamond να αναφέρει την αλήθεια για το πώς είχε δρομολογηθεί η όλη διαδικασία, ομολογώντας ότι ο John Money είχε διαστρεβλώσει όλα τα επιστημονικά δεδομένα της υπόθεσης και τέλος, εκθέτοντας την πραγματικότητα της διαδικασίας σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε από τους Diamond και Sigmundson το 1997 στο Archives of Pediatrics & Adolescent Medicine .

Ο Milton Diamond κατάφερε επίσης να επικοινωνήσει με τον David και να τον πείσει να εκθέσει την ιστορία του, ώστε να μην επαναληφθούν τέτοιου τύπου θεραπείες και πειράματα με άλλα παιδιά. Ο David συμφώνησε και το 2000, ο συγγραφέας John Colapinto δημοσίευσε την αληθινή ιστορία του στο βιβλίο: « Όπως η Φύση τον έκανε: Το αγόρι που μεγάλωσε σαν κορίτσι », που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων  στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά.

Η έκδοση του βιβλίου συνέπεσε με την δημοσίευση από το Παιδιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Johns Hopkins δύο μελετών, που κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει προγεννητική έκθεση σε ανδρικές ορμόνες που κάνει τα μωρά να αναπτύξουν μια αρσενική ταυτότητα και ανάπτυξη ως αγόρια. Αυτές οι μελέτες αμφισβήτησαν πολύ σοβαρά την φυλογενετική θεωρία ότι ο προσδιορισμός του φύλου εξαρτάται από την ανατροφή και το περιβάλλον.

Η περίπτωση του David Reimer είχε τέτοιο αντίκτυπο στην ιατρική κοινότητα που άλλαξε παντελώς κατά την τελευταία δεκαετία την πεποίθηση ότι πρέπει να γίνονται χειρουργικές επεμβάσεις αλλαγής φύλου σε βρέφη με δυσμορφίες των γεννητικών οργάνων όλων των ειδών, συμπεριλαμβανομένων και των περιπτώσεων ολικής απώλειας των σεξουαλικών οργάνων στην παιδική ηλικία. Επίσης αυτή η αποτυχία του John Money έχει οδηγήσει εντελώς σε κατάρρευση τη θεωρία ότι η ταυτότητα του φύλου διαμορφώνεται μέσω της εκπαίδευσης και της μάθησης, ή μπορεί να διαμορφωθεί κοινωνικά.

reimer6Ο David κατάφερε να αποκαταστήσει τα γεννητικά του όργανα μέσα από διάφορες χειρουργικές επεμβάσεις, να παντρευτεί και να είναι ο θετός πατέρας τριών παιδιών. Βοηθήθηκε οικονομικά από τα κέρδη των πωλήσεων του βιβλίου που δημοσιεύθηκε από τον John Colapinto και ο οποίος του έδωσε το 50% των εσόδων. Είχε καταφέρει να βρει κάποια ηρεμία, ειρήνη και σταθερότητα με τον εαυτό του και τη ζωή του, ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν.

Ο αδελφός του Brian είχε ήδη πεθάνει από υπερβολική δόση αντικαταθλιπτικών λίγα χρόνια νωρίτερα, έπασχε από σχιζοφρένεια και δεν μπορούσε να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, εξαιτίας της ασθένειας. Η απώλεια του αδελφού του επηρέασε βαθιά τον David, ο οποίος δεν έπαψε ποτέ να επισκέπτεται τακτικά τον τόπο όπου ο αδελφός του είχε θαφτεί για να του αφήσει λουλούδια και σημειώματα. Ο Ντέιβιντ πορεύτηκε στη ζωή του όσο καλύτερα μπορούσε, παρά την απώλεια του αδελφού του και άλλα αρνητικά γεγονότα που τον επηρέασαν εκείνη την εποχή, όπως η απώλεια της εργασίας του ή η απώλεια μιας σημαντικής οικονομικής επένδυσης. Αλλά η οικονομική δυσπραγία ήταν η αφορμή η σύζυγος του να ζητήσει διαζύγιο, που ο David δεν μπόρεσε να αντέξει. Την ίδια μέρα η σύζυγός του ζήτησε διαζύγιο, ο David πήγε σε ένα πάρκινγκ κοντά στο σημείο όπου έζησε και αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι μέσα στο αυτοκίνητό του. Το σώμα του βρέθηκε δύο ημέρες αργότερα.

Ο David Reimer αυτοκτόνησε στις 4 Μαΐου του 2004, σε ηλικία 38 ετών.

Dr. Money And The Boy With No Penis

Ιατρική Κάνναβη – ελπίδα ή κατάρα;

Ιατρική Κάνναβη – ελπίδα ή κατάρα;

Το παγκόσμιο ντιμπέιτ γύρω από τη χρήση της κάνναβης (ακόμη και για αμιγώς θεραπευτικούς σκοπούς) συνεχίζει και σήμερα να μαίνεται σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους. Στα κατά (από όσους δηλαδή εμμένουν στην καθολική απαγόρευση και στη δαιμονοποίησή της) συγκαταλέγεται η δυσπιστία απέναντι στην ιαματική δράση ενός φυτού που περιέχει πάνω από 483 δραστικές ουσίες από 18 χημικές οικογένειες (με προεξάρχουσα τη διαβόητη Δ9-τετραϋδροκανναβινόλη (ή Δ9-THC), που απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1964 στο Ισραήλ), με τη θετική δράση της μίας να μην αποκλείει την αρνητική μιας άλλης. Στα κατά συγκαταλέγονται επίσης η υψηλή επικινδυνότητα κατάχρησης, το «εισιτήριο χωρίς επιστροφή» για άλλες ουσίες (καθώς, σύμφωνα με τους ειδικούς, σε ποσοστό 98% οι εθισμένοι στα «βαριά ναρκωτικά» έχουν διατελέσει χρήστες κάνναβης, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι όλοι οι χρήστες κάνναβης καταλήγουν στα βαριά), το υψηλό ρίσκο στο τι και από ποιον θα το πάρεις (στις ΗΠΑ έχουν κατασχεθεί από ναρκέμπορους φορτία «δολοφονικής» κάνναβης με περιεκτικότητα σε ΤΗC μέχρι και 36%!).

Υπάρχουν πολλές βασικές διαφορές μεταξύ κάνναβης indica και κάνναβης sativa. Αυτές περιλαμβάνουν το ύψος, το μήκος, το μέγεθος και τη δομή των φύλλων, το μέγεθος των μπουμπουκιών και την πυκνότητα, το χρόνο ανθοφορίας, την οσμή, το κάπνισμά της και τα αποτελέσματα. Τα φυτά της Ινδικής Κάνναβης τείνουν να είναι πιο θαμνώδη, με μικρά φύλλα μικρού πλάτους, ενώ η Κάνναβη sativa έχει μακρά και λεπτά φύλλα. Οι βολβοί της Κάνναβης indica τείνουν να είναι ευρύς και πυκνοί, ενώ της Κάνναβης sativa είναι πιθανό να είναι μακρύς και το λουλούδι (φούντα) του σε σχήμα λουκάνικου. Η Ινδική κάνναβη έχει υψηλότερη αναλογία Κανναβιδιόλης/Τετραϋδροκανναβινόλης (CBD/THC) σε σχέση με την Κάνναβη sativa. Κάνναβη με σχετικά υψηλότερη CBD έναντι της THC σε αναλογία είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσει άγχος από ό,τι το αντίστροφο. Η CBD ευθύνεται επίσης για την έντονη υπνηλία που προκαλείται, σε σύντομο χρονικό διάστημα, αμέσως μετά την χρήση της. Αυτό το αποτέλεσμα μπορεί να οφείλεται στο ότι η CBD είναι ανταγωνιστικότερη της THC συγκριτικά κατά των υποδοχέων κανναβινοειδών του οργανισμού, σε σχέση με την μερική δράση της THC.

Η Κανναβιδιόλη (CBD) είναι επίσης ένας 5-ΗΤ 1Α υποδοχέας (σεροτονίνης), ο οποίος μπορεί επίσης να συμβάλει σε μία αγχολυτική επίδραση. Αυτό πιθανότατα σημαίνει ότι οι υψηλές συγκεντρώσεις της CBD που βρέθηκαν στην κάνναβη indica, μετριάζουν το αγχογόνο αποτέλεσμα της THC σημαντικά. Το αποτέλεσμα της Κάνναβης sativa είναι γνωστό για την εγκεφαλική ευφορία, ενώ της Κάνναβης Indica είναι γνωστό για τις καταπραϋντικές επιδράσεις της, που κάποιοι προτιμούν, για νυχτερινή περισσότερο, χρήση της ημέρας. Και οι δύο τύποι χρησιμοποιούνται ως ιατρική κάνναβη. Στην Indica, τα φυτά είναι συνήθως μικρότερα και κοντόχοντρα από αυτά της Sativa. Έχουν μεγάλα και βαθιά οδοντωτά φύλλα, καθώς και ένα συμπαγές και πυκνό λουλούδι.

Οι επιπτώσεις στη γνωσιακή λειτουργία, καθώς και οι ποικίλου τύπου ψυχοπαθολογικές εκδηλώσεις που μπορεί να πυροδοτήσει η κάνναβη (χωρίς ασφαλώς να έχει αποδειχθεί αν αυτές προϋπήρχαν και ενεργοποιήθηκαν ή επιδεινώθηκαν με την κάνναβη, δεν είναι ακόμα γνωστό αν αποτελούν συνέπεια ή αν απλώς συμπίπτουν με τη χρήση). «Δεν πρόκειται για αθώο χορταράκι, όπως θέλουν να πιστεύουν πολλοί» υπογραμμίζει o κ. Γιάννης Λιάππας, καθηγητής της Ψυχιατρικής της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Αιγινήτειο): «Κατατάσσεται στις ψυχεδελικές ή παραισθησιογόνες ουσίες, δηλαδή είναι πρώτος ξάδελφος με το LSD, τα μανιτάρια, τις μεσκαλίνες, τα ψυχεδελικά κτλ. Και, εξ ορισμού, κάτι που μπαίνει στον “σκληρό δίσκο” του εγκεφάλου σου και παραποιεί τα αντιληπτικά δεδομένα σου δεν μπορεί να είναι ποτέ αθώο». Και ενώ κάποιοι μπορεί να διατελέσουν ισόβιοι χρήστες χωρίς να εμφανίσουν το παραμικρό πρόβλημα (εκτός ίσως από τάση για… γέλωτα, υπερκινητικότητα ή ακατάσχετη λογοδιάρροια), σε άλλους είναι δυνατόν να προκληθούν μείζονες ψυχιατρικές διαταραχές. Οπως τονίζει ο κ. Λιάππας: «Η κάνναβη μπορεί να συμβάλει στην εκδήλωση κατάθλιψης ή να υποτροπιάσει καταθλιπτικούς ασθενείς, μπορεί να προκαλέσει διπολική διαταραχή (και πάλι εννοείται όχι σε όλους, αλλά σε υψηλά ποσοστά), κρίσεις πανικού, φλασμπάκ, αλλά και σχιζοφρενικού τύπου αντιδράσεις, όπως καταδεικνύουν πολλές μελέτες στη διεθνή βιβλιογραφία, κυρίως της τελευταίας δεκαετίας». Σε μια μεγάλη έρευνα αναφοράς που πραγματοποιήθηκε στη Σουηδία ήδη από το 1987, ο Σβεν Αντρέασον και η ομάδα του παρακολούθησαν για 15 χρόνια 45.570 άνδρες οι οποίοι είχαν καταταγεί στον σουηδικό στρατό. Η έρευνα έδειξε ότι η δυνατότητα να διαγνωστεί κανείς με σχιζοφρένεια εξαπλασιαζόταν σε εκείνους που είχαν κάνει συχνή χρήση ινδικής κάνναβης (πάνω από 50 φορές) σε σχέση με τους μη χρήστες. «Σημειωτέον ότι οι χρόνιοι χρήστες εμφανίζουν συχνά το λεγόμενο σύνδρομο έλλειψης κινήτρων (amotivational syndrome)» συμπληρώνει ο κ. Λιάππας και εξηγεί: «Χωρίς κανέναν λόγο και χωρίς καμία τεκμηριωμένη νόσο, εμφανίζουν κοινωνική απόσυρση, απώλεια ενδιαφέροντος για οτιδήποτε και αδυναμία συμμετοχής σε οποιαδήποτε δραστηριότητα».

Υπάρχει, όμως, τρόπος να απομονωθούν οι ευεργετικές ιδιότητες της Cannabis indica και να εκδιωχθούν οι επικίνδυνες – στο εργαστήριο. Και εδώ προσανατολίζεται πλέον το ενδιαφέρον της επιστημονικής έρευνας διεθνώς, καθώς και στην Ελλάδα. Ο κ. Δημήτρης Παπαχατζής, διευθυντής ερευνών στο Ινστιτούτο Βιολογίας, Φαρμακευτικής Χημείας & Βιοτεχνολογίας του Εθνικού Ινστιτούτου Ερευνών, δηλώνει: «Εμείς εδώ προσπαθούμε να συνθέσουμε νέα κανναβινοειδή ανάλογα, κάνοντας τροποποιήσεις στη χημική δομή του φυσικού προϊόντος. Ετσι έχουμε ήδη παρασκευάσει συνθετικά ανάλογα τα οποία έχουν τις φαρμακολογικές ιδιότητες των κανναβινοειδών (όπως αναλγητικά, διεγερτικά της όρεξης), χωρίς όμως τις ψυχοτρόπες ιδιότητες (που προκαλούν, λόγου χάρη, φαινόμενα εθισμού). Όλα αυτά, βέβαια, πειραματικά ακόμη».

Οι υποστηρικτές της κάνναβης επιμένουν ότι η φαρμακοβιομηχανία (που θέλει να οικειοποιηθεί τα ιαματικά εκχυλίσματα του φυτού) είναι εκείνη που σαμποτάρει την απελευθέρωση της καλλιέργειας και της χρήσης, για να μην μπορεί ο κάθε ασθενής να έχει δωρεάν το δενδρύλλιο στον κήπο του. «Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια σαφής μετακίνηση της φαρμακευτικής θεραπευτικής σε ψυχοδραστικές ουσίες» σχολιάζει ο κ. Γιώργος Αλεβιζόπουλος, καθηγητής της Ψυχιατρικής και της Ψυχοφαρμακολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. «Εκείνο που δεν ξέρουμε, διότι δεν υπάρχουν επαρκή ερευνητικά στοιχεία, είναι πώς αυτές επηρεάζουν γενικούς πληθυσμούς και αν το συνολικό όφελος υπερέχει των συνεπειών. Και δικές μας μελέτες, εδώ στην Ελλάδα, δείχνουν, για παράδειγμα, ότι τα πιο βαριά περιστατικά σχιζοφρένειας είχαν ιστορικό κάνναβης πέντε χρόνια πριν». Οπως υπογραμμίζει ο κ. Αλεβιζόπουλος: «Κάτι που πρέπει να ληφθεί επίσης υπ’ όψιν είναι ότι οι ενδείξεις, η χρήση δηλαδή που έχει γίνει μέχρι τώρα, είναι σε πληθυσμούς με τελικές νόσους (καρκίνος, AIDS, σκλήρυνση κατά πλάκας), τα προβλήματα των οποίων εμπεριέχουν ψυχοπαθολογία. Παραδείγματος χάριν, η φαρμακευτική κάνναβη θα χορηγηθεί σε έναν ασθενή με σκλήρυνση κατά πλάκας, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα θα αναπτύξει ψυχικές διαταραχές λόγω της ίδιας της νόσου, που μπορεί να τον καθηλώσει σε αναπηρικό καροτσάκι. Άρα, εκεί δεν έχεις τίποτε να χάσεις, έχεις μόνο τα οφέλη (στη σπαστικότητα)».

Μια απελευθέρωση, όμως, για θεραπευτικούς σκοπούς δεν θα καταστήσει ανεξέλεγκτη την «ψυχαγωγική χρήση»; (ήδη πολλοί αφελείς χρήστες επικαλούνται το ιατρικό επιχείρημα «Γιατί να μην το κάνω, αφού κάνει και καλό στην υγεία;» την ώρα που αγοράζουν «skunk»). Οπως τονίζει ο κ. Αλεβιζόπουλος, «το ερώτημα είναι, αν έχεις μια τέτοια θεραπευτική στο φαρμακείο, θα έχεις ασφάλεια στη χρήση; Διότι δεν ξέρουμε πώς θα γίνει ένας τέτοιος έλεγχος στην Ελλάδα, όπου, ως γνωστόν, έχουμε μια δεδομένη κουλτούρα. Είναι, άλλωστε, τεκμηριωμένο ότι κάθε αύξηση της προσβασιμότητας (οποιασδήποτε) ουσίας αυξάνει τη χρήση. Δείτε τι γίνεται με μια νόμιμη ψυχοδραστική ουσία: το αλκοόλ. Παρ’ ότι υπάρχουν κάποιοι “χαλαροί” περιορισμοί (από τα 17 και άνω κ.ο.κ.), η πραγματικότητα είναι ότι στην Ελλάδα τα παιδιά ξεκινούν να πίνουν από τα δέκα τους χρόνια, ενώ ο αλκοολισμός είναι σήμερα κύριο κοινωνικό πρόβλημα στον δυτικό κόσμο. Η προσβασιμότητα δημιουργεί αγορά. Ενδεικτικό και το παράδειγμα της βοτουλινικής τοξίνης (μπότοξ). Σκεφθείτε ότι ξεκίνησε ως φάρμακο για τη σπαστικότητα».

Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνεται στους έφηβους χρήστες (στους οποίους ο εγκέφαλος, π.χ. ο προμετωπιαίος φλοιός, δεν έχει πλήρως αναπτυχθεί) και οι «διανοητικές» παρενέργειες της κάνναβης μπορεί να είναι εξαιρετικά επικίνδυνες. Δεν είναι τυχαίο ότι στις ΗΠΑ εντατικοποιούνται οι προσπάθειες να κλείσουν οι νόμιμες “κλινικές” κάνναβης που βρίσκονται κοντά σε σχολεία και πανεπιστήμια (αν και αμερικανική έρευνα του 2012 έδειξε ότι η απελευθέρωση της φαρμακευτικής μαριχουάνας δεν ενοχοποιείται για τη θεαματική αύξηση των έφηβων χρηστών).

Η Διεθνής Εμπειρία

Το υπ’ αριθμόν ένα σε δημοφιλία παράνομο φυτό, η ινδική κάνναβη – «χασίσι», «μαριχουάνα», «χόρτο», «μαύρο», «φούντα» κ.ο.κ. – δεν διακινείται πια σε ανήλιαγα σοκάκια, έχει εισβάλει στα εργαστήρια του Πανεπιστημίου της Κολούμπια. Δεν «κάνει κεφάλι» (τουλάχιστον όχι μόνο), αλλά καταπραΰνει, θεραπεύει. Παρά τις πολλαπλές αντιρρήσεις (και, κατά πολλούς, την απουσία επαρκών ερευνητικών στοιχείων), υπάρχουν πλέον σαφέστατες ενδείξεις ότι η φαρμακευτική κάνναβη συμβάλλει, μεταξύ άλλων, στον έλεγχο του πόνου, των μυοσπασμών, της ναυτίας, του εμέτου, του γλαυκώματος, του άσθματος, της ημικρανίας, των συμπτωμάτων του Πάρκινσον και του Αλτσχάιμερ, του καρκίνου του εγκεφάλου, της σκλήρυνσης κατά πλάκας και του συνδρόμου Tourette. Στην ηλιόχαρη επαρχία Μεντοσίνο της Καλιφόρνιας ο «πράσινος πυρετός» (The Green Rush), όπως λέγεται πλέον, συνεχίζει να «σιγοκαίει» την πρώτη αμερικανική Πολιτεία που νομιμοποίησε το 1996 την ιατρική χρήση της θεραπευτικής κάνναβης (πρωτίστως, όπως λένε οι ειδικοί, για να περισώσει την καταρρέουσα οικονομία της). Οι διάσπαρτες κλινικές κάνναβης, με σήμα το πεντάφυλλο και ονόματα όπως «The Natural Way» και «Pain Releaf», μοιάζουν εξωτερικά με εναλλακτικά φαρμακεία. Η διαδικασία είναι απλή. Περνάς πρώτα στη ρεσεψιόν, επιδεικνύεις την ιατρική σου κάρτα (η οποία πιστοποιεί ότι πάσχεις από το συγκεκριμένο νόσημα και χρήζεις του συγκεκριμένου σκευάσματος), συμπληρώνεις κάποιες φόρμες και εν συνεχεία περνάς στον κυρίως χώρο που μπορείς να βρεις όχι μόνο ό,τι σου έχει συνταγογραφηθεί, αλλά ό,τι τραβάει η ψυχή σου. Μέχρι και σοκολατένια μπράουνις με μαριχουάνα.

Σε πρόσφατη έρευνα στην Ισπανία, έκαναν λόγο ακόμη και για συρρίκνωση καρκινικών όγκων. Βέβαια, οι απανταχού ΕΟΦ προχωρούν εξαιρετικά δύσπιστα στην όποια αδειοδότηση. Ανάμεσα στα σκευάσματα με βάση την κάνναβη που έχουν ήδη κυκλοφορήσει είναι το Sativex, το οποίο χορηγείται ως αναλγητικό στους ασθενείς με καρκίνο ή σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας για τη μείωση της σπαστικότητας (ψεκάζεται κάτω από τη γλώσσα για πιο γρήγορη είσοδο στο κυκλοφορικό σύστημα, όπως συμβαίνει με το τσιγάρο μαριχουάνας) και έχει πάρει ήδη έγκριση, μεταξύ άλλων στη Βρετανία, στον Καναδά και στην Ισπανία. Επίσης, τα Marinol και Cesamet (σε μορφή χαπιού) εγκρίθηκαν και στις ΗΠΑ για την αντιμετώπιση της ναυτίας και του εμέτου στη χημειοθεραπεία, αλλά και ως διεγερτικά της όρεξης σε ασθενείς με ΑIDS. Σημειωτέον ότι το 2006 είχε κυκλοφορήσει το Acomplia για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας (περιείχε τη δραστική ουσία ριμοναμπάντη, ένα συνθετικό ανάλογο κανναβινοειδών), το οποίο, παρά την αποτελεσματικότητά του, αποσύρθηκε μάλλον εσπευσμένα από την αγορά (είχε εγκριθεί μόνο στην Ευρώπη) εξαιτίας ανεπιθύμητων ενεργειών στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

  • 4 Πολιτείες των ΗΠΑ και χώρες όπως η Ολλανδία, ο Καναδάς και η Γερμανία έχουν νομιμοποιήσει την ιατρική κάνναβη.
  • Στην Ιταλία η ιατρική χρήση της κάνναβης έγινε νόμιμη το 2007, ενώ το 2014 με νόμο έγινε νόμιμη και πιο εύκολη η συνταγογράφηση κάνναβης από τους γενικούς ιατρούς. Το κόστος μπορεί να καλύπτεται από την Περιφερειακό Σύστημα Υγείας και για να μειωθούν τα έξοδα εισαγωγών φαρμάκων από κάνναβη το Ιταλικό κράτος αποφάσισε το 2015 την καλλιέργεια ιατρικής κάνναβης από τον στρατό για ένα συγκεκριμένο αριθμό εγγεγραμμένων ασθενών.
  • Η ιατρική χρήση της κάνναβης στην Αυστρία είναι αποποινικοποιημένη από το 2008 και νόμος επιτρέπει μόνο στο κράτος την καλλιέργεια για ιατρικούς και ερευνητικούς σκοπούς.
  • Στην Τσεχία η ιατρική χρήση της κάνναβης νομιμοποιήθηκε το 2013 και πλέον συνταγογραφείται αν και δεν καλύπτεται ασφαλιστικά. Οι ασθενείς μπορούν να εισάγουν μέχρι 30 γραμμάρια το μήνα φαρμακευτικής κάνναβης από την Ολλανδία (Bedrocan).
  • Στην Φιλανδία οι εγγεγραμμένοι ασθενείς μπορούν από το 2010 να αγοράσουν φαρμακευτικά σκευάσματα (Bedrocan, Sativex) από 27 αδειοδοτημένα φαρμακεία.
  • Οι ασθενείς στην Γερμανία από το 2005 προμηθεύονται νόμιμα την κάνναβη της Bedrocan από την Ολλανδία, αλλά μόλις το 2016 με απόφαση του Ομοσπονδιακού Κρατιδίου μπορούν να την καλλιεργούν για προσωπική ιατρική χρήση καθώς το μηνιαίο κόστος των 800-1000 ευρώ με τα προϊόντα της Bedrocan είναι απαγορευτικά για αρκετούς ασθενείς και δεν καλύπτονται από το εθνικό σύστημα υγείας.
  • Στην Ολλανδία δραστηριοποιείται η Bedrocan που παράγει από το 2005 κάνναβη για ιατρική χρήση (6 ποικιλίες, 7.5-18 ευρώ/γραμμάριο) με ειδική άδεια από το κράτος και προμηθεύει 4.000 ασθενείς στην Ολλανδία και άλλους τόσους σε Γερμανία, Φιλανδία, Ιταλία, Νορβηγία, Τσεχία και Καναδά.
  • Το Sativex (κανναβοειδές φάρμακο για την αντιμετώπιση της σπαστικότητας στην Κατά Πλάκας Σκληρυνση) έχει εγκριθεί σε 18 Ευρωπαϊκές χώρες και σε 8 από αυτές (Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία, Δανία, Σουηδία, Αυστρία, Τσεχία) κυκλοφορεί ήδη νόμιμα.
  • Από το 2013 η Γαλλία έχει κάνει νόμιμη τη χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων από κάνναβη με συνταγή από γιατρό.
  • Στην Μάλτα από το 2014 σκευάσματα και φαρμακευτικά συμπυκνώματα κάνναβης για ιατρική χρήση θα πωλούνται από τα φαρμακεία, κατόπιν συνταγογράφησης από γιατρό.
  • Η Σλοβενία έχει νομιμοποιήσει την ιατρική χρήση των κανναβινοειδών και των φαρμακευτικών σκευασμάτων από κάνναβη το 2014.
  • Η Ελβετία δεν έχει συγκεκριμένο νόμο για την ιατρική χρήση της κάνναβης αν και από το 2013 επιτρέπεται η εισαγωγή Sativex και Dronabinol.
  • Στις ΗΠΑ, 24 Πολιτείες έχουν νομιμοποιήσει την ιατρική χρήση της κάνναβης, με πρώτη την Καλλιφόρνια (1996).
  • Η Αυστραλία έγινε άλλη μια χώρα που νομιμοποίησε πρόσφατα την ιατρική χρήση της κάνναβης, τη χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων από κάνναβη, καθώς και την καλλιέργεια και προμήθεια ιατρικής κάνναβης από αδειοδοτημένα καταστήματα και παραγωγούς.

(άλλες λεπτομέρειες στο τέλος του άρθρου)….

Παρά τη φαινομενική απενοχοποίηση της θεραπευτικής (αλλά και της ψυχαγωγικής) μαριχουάνας ανά τον πλανήτη, δεν παύει να επικρατεί ένα νομοθετικό αλαλούμ. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ κονταροχτυπιέται με τις Πολιτείες (!), βάζει λουκέτο σε νόμιμες κλινικές, ενώ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την ινδική κάνναβη ως τον Νο 1 δημόσιο κίνδυνο. Στο Κολοράντο (μία από τις 21 Πολιτείες που επιτρέπουν τη χρήση της κάνναβης για θεραπευτικούς σκοπούς και μία εκ των δύο που έχει νομιμοποιήσει την ψυχαγωγική χρήση της), για να χορηγηθεί η ειδική κάρτα σε ανήλικο είναι απαραίτητη η γνωμοδότηση δύο γιατρών (που για ευνόητους λόγους ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν). Το ίδιο αλαλούμ, που καθιστά τη φαρμακευτική κάνναβη όμηρο της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά, επικρατεί και σε άλλες χώρες. Το 2001 το Εφετείο του Οντάριο έκρινε αντισυνταγματική τη σχετική νομοθεσία του Καναδά και αθώωσε για πρώτη φορά έναν ασθενή που χρησιμοποιούσε την ινδική κάνναβη για την καταπράυνση σοβαρής μορφής επιληψίας (η νέα νομοθεσία που προώθησε τελικά η καναδική κυβέρνηση αποποινικοποίησε τη χρήση της μαριχουάνας για ανθρώπους που πάσχουν από χρόνιες ασθένειες). Επιπλέον, το κοινοβούλιο του πρωτοπόρου Ισραήλ προωθεί αυτή τη στιγμή την πλήρη απελευθέρωση της μαριχουάνας για θεραπευτικούς σκοπούς (σχετική πρόταση νόμου προβλέπει ότι όλοι οι γιατροί, όχι μόνο οι ψυχίατροι και οι ογκολόγοι, θα μπορούν να τη συνταγογραφούν), παρά τις έντονες αντιδράσεις της ιατρικής κοινότητας που φοβάται την αλματώδη αύξηση της συνολικής κατανάλωσης (αφού ο νόμος θα παρέχει και τη δυνατότητα καλλιέργειας δενδρυλλίων σε όσους θα έχουν τη σχετική άδεια). Η Γερμανία, πάλι, έχει να διανύσει πολύ δρόμο ακόμη, αφού ούτε στη νόμιμη μικροποσότητα δεν έχουν ακόμη καταλήξει (στο Βερολίνο μπορείς να κυκλοφορήσεις με 15 γραμμάρια, ενώ στο Μόναχο μόνο με 6!).

Στην Ελλάδα

Άραγε τα ιατρικά και κοινωνικά ήθη στην Ελλάδα θα μπορούσαν ποτέ να επιτρέψουν ένα τόσο ριψοκίνδυνο κοινωνικό «πείραμα»; (Θυμίζουμε, πάντως, ότι ο τέως πρωθυπουργός, Γεώργιος Α. Παπανδρέου, είχε ταχθεί υπέρ της αποποινικοποίησης.) Θα μπορούσε ποτέ κανείς να πηγαίνει στο φαρμακείο της γειτονιάς του και επιδεικνύοντας την ειδική ιατρική κάρτα του να παραλαμβάνει το συγκεκριμένο σκεύασμα ινδικής κάνναβης (σε μορφή χαπιού, τσιγάρου, σε λάδι κ.ο.κ.); «Θεωρώ ότι υπάρχουν σημαντικά οφέλη, εφόσον είναι ελεγμένη και ρυθμισμένη η χορήγηση της αγωγής αυτής» αναφέρει ο κλινικός νευροψυχολόγος στο Ιατρείο Μνήμης – Νευροψυχολογίας της Νευρολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Λάμπρος Μεσσήνης (έρευνα του οποίου, σε συνεργασία με τον κ. Π. Παπαθανασόπουλο, για τις επιπτώσεις της «κάνναβης του δρόμου» στη μνήμη και άλλες γνωστικές ικανότητες δημοσιεύθηκε το 2006 στην έγκριτη επιθεώρηση «Neurology»). «Δεν υπάρχει όμως, κατά την άποψή μου, η κατάλληλη κουλτούρα στην Ελλάδα. Είναι πολύ νωρίς ακόμη. O Έλληνας δεν μπορεί να αποδεχθεί εύκολα το ενδεχόμενο μιας ναρκωτικής ουσίας, σου λέει “θα γίνω χρήστης”. Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να είναι εύκολη η προσαρμογή όπως σε άλλες χώρες (ΗΠΑ, Ισραήλ), οι οποίες είναι γενικά πολλά χρόνια μπροστά από εμάς σε θέματα που αφορούν τον χειρισμό των ψυχικών θεμάτων και την αποκατάστασή τους. Σκεφθείτε ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε ένα κέντρο για αλκοολικούς…. Είναι κοινό μυστικό ότι ασθενείς με χρόνια νοσήματα (όπως καρκινοπαθείς ή σκληρυντικοί) είναι διατεθειμένοι να δοκιμάσουν τα πάντα, και όχι μόνο βέβαια την κάνναβη» τονίζει ο κ. Μεσσήνης. «Όταν ένας άνθρωπος φτάνει σε τέτοια απόγνωση, δεν τον απασχολεί ούτε η παρανομία. Και εφόσον βλέπει οφέλη από τη χρήση (π.χ. ανακουφίζεται από τον πόνο), είναι σχεδόν δεδομένο ότι θα το κάνει». Το επιβεβαιώνει, εξάλλου, και το κύμα των ασθενών (που σαν αξιοθρήνητα τζάνκι) ψάχνουν τη φαρμακευτική «δόση» τους στις αμερικανικές Πολιτείες όπου η μαριχουάνα είναι ακόμη παράνομη.

Το ακανθώδες ζήτημα της φαρμακευτικής κάνναβης έχει ακόμη πολλές πτυχές (και πολλές πίσω πόρτες) ανοιχτές. Όπως θα συνοψίσει ο δρ Μπρόστγουικ της Κλινικής Μayo: «Τα όρια ανάμεσα στη χρήση της μαριχουάνας για θεραπευτικούς σκοπούς και για ψυχαγωγικούς παραμένουν εξαιρετικά ομιχλώδη. Το ίδιο και η έρευνα. Γίνεται πολύς λόγος για το κατά πόσο η χρήση της φαρμακευτική μαριχουάνας θα δώσει στον κόσμο ναρκωτικά για ψυχαγωγία. Οφείλουμε να ξεδιαλύνουμε αυτά τα όρια, ώστε να αποκομίσουμε τα μεγαλύτερα οφέλη από μια ουσία η οποία θα μπορούσε δυνητικά να φέρει επανάσταση στη θεραπευτική».

UPD:

Η ιαματική-ψυχαγωγική επίδραση της κάνναβης (ΕΦΣΥΝ 23/1/17)

Kυκλοφόρησε πριν από δύο εβδομάδες στις ΗΠΑ η πληρέστερη, μέχρι σήμερα, μελέτη για τις επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία της κατανάλωσης μαριχουάνας ή χασίς.

Μια ογκώδης έκθεση που δημοσιεύτηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Επιστημών (National Academie of Sciences), στις σελίδες της οποίας αναλύονται λεπτομερώς και συγκριτικά τα δεδομένα που προέκυψαν από περισσότερα από 10 χιλιάδες ειδικά επιστημονικά άρθρα, τα οποία δημοσιεύτηκαν από το 1999 μέχρι σήμερα!

Επομένως, η συγκεκριμένη έκθεση είναι η πλέον αξιόπιστη ανάλυση που διαθέτουμε για τις ψυχοσωματικές επιπτώσεις από την κατανάλωση μαριχουάνας ή χασίς από τον άνθρωπο.

Αξίζει, λοιπόν, να παρουσιάσουμε τα βασικά συμπεράσματα αυτής της εκτενούς έρευνας αφού μας προσφέρει αρκετά έγκυρη και τεκμηριωμένη απάντηση στο ερώτημα αν όντως η χρήση της κάνναβης για ιατρικούς ή ευφορικούς σκοπούς έχει τις βλαπτικές συνέπειες που προσδιορίζουν οι υφιστάμενοι νόμοι.

Πράγματι, τις τελευταίες δεκαετίες η επιστήμη άρχισε -πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία- να κατανοεί την ακριβή χημική δομή και τη βιολογική δράση των ενεργών συστατικών της κάνναβης (οι λεγόμενες «τετραϋδροκανναβινόλες») και κυρίως να εξηγεί τη θεραπευτική τους επίδραση.

Ομως, ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη ότι κάθε φυσιολογικός ανθρώπινος εγκέφαλος παράγει καθημερινά ουσίες παρόμοιες με τα ενεργά συστατικά που υπάρχουν στη μαριχουάνα και στο χασίς.

Πράγματι, σύμφωνα με την έκθεση, η ευεργετική και ενίοτε ιαματική δράση της μαριχουάνας ή του χασίς εξηγείται επαρκώς από το γεγονός ότι κάθε φυσιολογικός ανθρώπινος εγκέφαλος παράγει καθημερινά ουσίες παρόμοιες με τα ενεργά συστατικά που υπάρχουν στο φυτό κάνναβη.

Αυτές οι ενδογενείς ρυθμιστικές και ψυχοδραστικές ουσίες ονομάζονται «ενδοκανναβινοειδή» και επιτελούν τις ίδιες ακριβώς λειτουργίες με τα εξωγενή φυτικά κανναβινοειδή που εισβάλλουν στον εγκέφαλό μας όταν καταναλώνουμε μαριχουάνα ή χασίς.

Μάλιστα, όπως διαπίστωσαν, τα φυτικά κανναβινοειδή, και ειδικότερα η Δ-9-τετραϋδροκανναβινόλη ή THC, η οποία θεωρείται ο βασικός υπαίτιος για τις αναλγητικές και ευφορικές λειτουργίες της κάνναβης, επιδρά στα ίδια ακριβώς εγκεφαλικά κέντρα όπου δρουν τα ενδοκανναβινοειδή, και με τον ίδιο ακριβώς βιοχημικό μηχανισμό.

Η βασική διαφορά έχει να κάνει με τα επίπεδα συγκέντρωσης: τα ενδοκανναβινοειδή παράγονται σε πολύ μικρότερες ποσότητες και δρουν πολύ πιο επιλεκτικά απ’ ό,τι τα ενεργά συστατικά της μαριχουάνας και του χασίς.

Μολονότι λοιπόν ο ακριβής βιοχημικός και νευρολογικός μηχανισμός δράσης των ενεργών συστατικών του φυτού κάνναβη άρχισε να αποκαλύπτεται μόνο τα τελευταία χρόνια, οι θεραπευτικές και ευφορικές ιδιότητές του ήταν γνωστές στους απλούς ανθρώπους αλλά και στους απροκατάληπτους γιατρούς κυριολεκτικά από χιλιετίες.

Πώς, ωστόσο, απαντά η συγκεκριμένη έκθεση στο επίμαχο ιατρικό και νομικό ερώτημα: άραγε, η ελεγχόμενη, δηλαδή σχετικά περιορισμένη αλλά σταθερή κατανάλωση μαριχουάνας ή χασίς είναι πάντοτε βλαπτική;

Και δημιουργεί στον χρήστη μια κατάσταση ψυχοσωματικής εξάρτησης, όπως συμβαίνει με τα οπιούχα ναρκωτικά (όπιο, μορφίνη, ηρωίνη);

 

Τα υπέρ και τα κατά

Εδώ και χρόνια, υπάρχει έντονη διένεξη μεταξύ των ειδικών για το αν η ινδική κάνναβη θα έπρεπε να συγκαταλέγεται -από ιατρική και νομική άποψη- στις επωφελείς φαρμακευτικές ουσίες ή αν, αντίθετα, η παρατεταμένη χρήση της ενέχει σοβαρούς κινδύνους για την υγεία των χρηστών;

Ενα ιδιαίτερα επίκαιρο -και πολιτικά- ερώτημα, δεδομένου ότι, εδώ και πολλά χρόνια, σε έναν μεγάλο αριθμό Πολιτειών των ΗΠΑ, στον Καναδά αλλά και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες η ιατρική-θεραπευτική χρήση και άρα η ελεύθερη πώληση της μαριχουάνας σε ενηλίκους θεωρείται νόμιμη.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η γειτονική Ιταλία. Μήπως ήρθε η ώρα για τη νομιμοποίησή της και στην Ελλάδα;

Σύμφωνα με αυτή την πρόσφατη και πληρέστατη έκθεση, η μαριχουάνα είναι ένα αποτελεσματικό αναλγητικό φάρμακο που δρα πολύ αποτελεσματικά, άμεσα και κυρίως χωρίς επιπλοκές σε χρόνιους πόνους από μια σειρά σοβαρών σωματικών παθήσεων.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα διαθέσιμα κλινικά δεδομένα, η απάντηση πρέπει να θεωρείται πλέον τελεσίδικη: η κάνναβη είναι ένα φάρμακο εξίσου αποτελεσματικό αλλά πολύ πιο ασφαλές από τα διάφορα οπιοειδή.

Συνεπώς, η ελεύθερη συνταγογράφησή της πρέπει να θεωρείται όχι απλά νόμιμη αλλά και ιατρικά επιβεβλημένη σε δύο τουλάχιστον κατηγορίες ασθενών: σε σοβαρά πάσχοντες, όπως επιληπτικούς, καρκινοπαθείς, φορείς του ιού HIV σε τελικό στάδιο κ.ά., καθώς και σε εκείνους που υποφέρουν από ψυχοσωματικές παθήσεις, για τις οποίες δεν υπάρχει ακόμη κάποια αποτελεσματική θεραπεία.

Επίσης, σύμφωνα με την έκθεση, υπάρχουν «ασαφείς ενδείξεις» ότι η ιατρική κάνναβη συμβάλλει στη βελτίωση του ύπνου ορισμένων ασθενών.

Ενώ, λοιπόν, όλο και περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν με την απελευθέρωση της καλλιέργειας αλλά και με την ιατρική-ιαματική χρήση της μαριχουάνας, οι περισσότεροι είναι αντίθετοι στο να διατίθεται ελεύθερα στους πάντες, π.χ. να πωλείται νόμιμα σε καφέ ή, γιατί όχι, στα σουπερμάρκετ.

Πώς όμως δικαιολογούν οι τελευταίοι τις αντιρρήσεις τους;

Ενώ δεν έχει καταγραφεί ούτε ένας θάνατος από κατάχρηση ή υπερβολική δόση μαριχουάνας, υποστηρίζουν ότι οι μακροχρόνιοι χρήστες είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν πνευμονίες και αναπνευστικά προβλήματα.

Οι γυναίκες που εξακολουθούν να κάνουν συστηματικά χρήση κάνναβης ενδέχεται να γεννήσουν ολιγοβαρή βρέφη.

Υπάρχει, τέλος, αυξημένη πιθανότητα ατυχήματος όταν οδηγούν αυτοκίνητο ή μηχανή.

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η έκθεση δεν επιβεβαιώνει τις υποψίες ότι οι συστηματικοί καπνιστές διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο να εκδηλώσουν ψυχώσεις ή σχιζοφρένεια, ενώ θεωρούνται υπερβολικοί ή ατεκμηρίωτοι οι φόβοι ότι η χρήση κάνναβης επιδεινώνει τις μνημονικές και νοητικές λειτουργίες.

 

H νομοθεσία για τη θεραπευτική κάνναβη στην Ευρώπη

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει ένα ενιαίο πλαίσιο για την κάνναβη, είτε για την ιατρική είτε για την ευφορική χρήση. Περίπου 14 χώρες έχουν αποποινικοποιήσει ή νομιμοποιήσει την κάνναβη κυρίως για ιατρική χρήση. Άλλες δείχνουν ανεκτικότητα κι άλλες έχουν ανακοινώσει σχετικές νομοθετικές πρωτοβουλίες για το αμέσως επόμενο διάστημα.

Σύμφωνα με την καταγραφή που έκανε το 2016 το Δίκτυο για την Κοινωνική και Πολιτική Οικολογία Ηλιόσποροι 250 εκατομμύρια πολίτες στην Ευρώπη και 500 εκατομμύρια διεθνώς έχουν νόμιμη πρόσβαση στην ιατρική χρήση της κάνναβης.

Ταυτόχρονα όμως τα φαρμακευτικά σκευάσματα που κυκλοφορούν κοστίζουν πολύ ακριβά (από 8 μέχρι 350 ευρώ το γραμμάριο), όπως και η κάνναβη στα Αμερικάνικα dispensaries (πχ στο Κολοράντο φτάνει τα 20 δολάρια το γραμμάριο).

Η παγκόσμια αγορά ιατρικής κάνναβης αποτιμάται στα 250 δισεκατομμύρια δολάρια μέχρι το 2020.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με την καταγραφή αυτή:

  • Στην Πορτογαλία δεν υπάρχει ακόμα ειδική πρόβλεψη για την ιατρική χρήση, αν και έχουν κατατεθεί σχέδια νόμου στην Βουλή και υπάρχει δημόσιος διάλογος πάνω στο θέμα.
  • Στην Ισπανία οι ασθενείς μπορούν να καλλιεργούν το φάρμακο τους ή να συμμετέχουν σε ιατρικές λέσχες κάνναβης τις οποίες έχουν ή συμμετέχουν ιατροί. Ο ιατρικός κόσμος μπορεί να συνταγογραφεί κάνναβη, ιδιαίτερα στην Καταλονία όπου από το 2001 έχει αποποινικοποιήσει την ιατρική χρήση της κάνναβης, ενώ από το 2005 η χώρα έχει αναπτύξει κρατικό πρόγραμμα χορήγησης του εισπνεόμενου φαρμάκου από κάνναβη Sativex.
  • Στην Ιταλία η ιατρική χρήση της κάνναβης έγινε νόμιμη το 2007, ενώ το 2014 έγινε νόμιμη και πιο εύκολη η συνταγογράφηση κάνναβης από τους γενικούς ιατρούς. Το κόστος μπορεί να καλύπτεται από την Περιφερειακό Σύστημα Υγείας και για να μειωθούν τα έξοδα εισαγωγών φαρμάκων από κάνναβη το Ιταλικό κράτος αποφάσισε το 2015 την καλλιέργεια ιατρικής κάνναβης από τον στρατό για ένα συγκεκριμένο αριθμό εγγεγραμμένων ασθενών.
  • Στην Αυστρία η ιατρική χρήση της κάνναβης είναι θεωρητικά αποποινικοποιημένη από το 2008 και νόμος επιτρέπει μόνο στο κράτος την καλλιέργεια για ιατρικούς και ερευνητικούς σκοπούς. Η πώληση του φυτού για ιατρική χρήση δεν επιτρέπεται, αλλά πωλούνται νόμιμα συνθετικά σκευάσματα κάνναβης όπως το Dronabinol (με THC) και το Sativex (με THC και CBD) τα οποία συνταγογραφούνται. Το κόστος για τους ασθενείς ξεπερνάει τα 1000 ευρώ τον μήνα με αυτά τα σκευάσματα, ενώ δεν καλύπτονται πάντα από τις ασφαλιστικές. Η αυτοκαλλιέργεια για ιατρική χρήση δεν επιτρέπεται, αν και ασθενείς έχουν αθωωθεί στα δικαστήρια για περιπτώσεις καλλιέργειας. Με τον νόμο του 2016 δημιουργήθηκε ένα νομικό παράθυρο για την πώληση κάνναβης από φαρμακεία.
  • Στο Βέλγιο σύμφωνα με Υπουργική Απόφαση του 2005, η κατοχή 3 γραμμαρίων κάνναβης είναι αποποινικοποιημένη για όλους τους ενήλικες, όπως και η καλλιέργεια ενός φυτού. Η ρύθμιση βέβαια αφορά κατά βάση τους χρήστες της ευφορικής κάνναβης.
  • Στην Τσεχία η ιατρική χρήση της κάνναβης νομιμοποιήθηκε το 2013 και πλέον συνταγογραφείται αν και δεν καλύπτεται ασφαλιστικά. Οι ασθενείς μπορούν να εισάγουν μέχρι 30 γραμμάρια το μήνα φαρμακευτικής κάνναβης από την Ολλανδία (Bedrocan). Η κατοχή μέχρι 5 γραμμαρίων κάνναβης έχει αποποινικοποιηθεί για όλους τους ενήλικες, όπως και η καλλιέργεια μέχρι 5 φυτών με νόμο από το 2010, ενώ υπάρχει ένα ανεκτικό πλαίσιο ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Η Τσεχία θέλει να αποκτήσει ηγετικό ρόλο σε ότι αφορά την ιατρική έρευνα για την κάνναβη στην Ευρώπη και φιλοξενεί πλέον ένα από τα μεγαλύτερα επιστημονικά συνέδρια για την ιατρική χρήση της κάνναβης.
  • Στην Φιλανδία οι εγγεγραμμένοι ασθενείς μπορούν από το 2010 να αγοράσουν φαρμακευτικά σκευάσματα (Bedrocan, Sativex) από 27 αδειοδοτημένα φαρμακεία.
  • Στην Νορβηγία κυκλοφορεί νόμιμα στα φαρμακεία και συνταγογραφείται η κάνναβη της Bedrocan και το σκεύασμα Bediol.
  • Στην Δανία επιτρέπεται η συνταγογράφηση και εισαγωγή φαρμακευτικών σκευασμάτων από κάνναβη με ειδική άδεια για τους ασθενείς από το 2002.
  • Στην Γερμανία οι ασθενείς από το 2005 προμηθεύονται νόμιμα την κάνναβη της Bedrocan από την Ολλανδία, αλλά μόλις το 2016 με απόφαση του Ομοσπονδιακού Κρατιδίου μπορούν να την καλλιεργούν για προσωπική ιατρική χρήση καθώς το μηνιαίο κόστος των 800-1000 ευρώ με τα προϊόντα της Bedrocan είναι απαγορευτικά για αρκετούς ασθενείς και δεν καλύπτονται από το εθνικό σύστημα υγείας. Υπάρχει έντονη συζήτηση επίσης τελευταία για την ίδρυση κρατικού φορέα που θα ρυθμίσει νόμιμα την ιατρική χρήση (καλλιέργεια και διάθεση) της κάνναβης στην Γερμανία.
  • Στην Ολλανδία δραστηριοποιείται η Bedrocan που παράγει από το 2005 κάνναβη για ιατρική χρήση (6 ποικιλίες, 7.5-18 ευρώ/γραμμάριο) με ειδική άδεια από το κράτος και προμηθεύει 4.000 ασθενείς στην Ολλανδία και άλλους τόσους σε Γερμανία, Φιλανδία, Ιταλία, Νορβηγία, Τσεχία και Καναδά. Η ιατρική χρήση της κάνναβης είναι νόμιμη και από το 2003 συνταγογραφείται από τους γιατρούς αν και δεν καλύπτεται από το ασφαλιστικό σύστημα. Η καλλιέργεια για προσωπική χρήση (μέχρι 5 φυτά) είναι αποποινικοποιημένη, αλλά η πιο μαζική καλλιέργεια (για την κάλυψη των αναγκών των coffeeshop) δεν είναι νόμιμη.
  • Στην Αγγλία η ιατρική χρήση της κάνναβης δεν έχει νομιμοποιηθεί, αλλά κυκλοφορεί νόμιμα ένα συνθετικό σκεύασμα κάνναβης που παράγεται εκεί. Το Sativex έχει εγκριθεί σε 18 Ευρωπαϊκές χώρες και σε 8 από αυτές (Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία, Δανία, Σουηδία, Αυστρία, Τσεχία) κυκλοφορεί ήδη νόμιμα. Αν και το εθνικό σύστημα υγείας της Αγγλίας καλύπτει το Sativex για σκλήρυνση κατά πλάκας, παρόλα αυτά οι γιατροί δεν το συνταγογραφούν ευρέως, κυρίως λόγω του κόστους του που υπολογίζεται γύρω στις 5.600 λίρες Αγγλίας η ετήσια θεραπεία ανά ασθενή. Η εταιρία που το παράγει καλλιεργεί 2 θερμοκήπια με ετήσια παραγωγή 20.000 κιλά κάνναβης και εξυπηρετεί 10-15.000 ασθενείς. Το τελικό προϊόν βγαίνει στην αγορά με μια τιμή που κυμαίνεται από 600 έως 900 ευρώ τα 30ml (3 γραμμάρια) που είναι η ενδεδειγμένη δόση για 1 μήνα. Το παράδοξο με τη νομοθεσία στην Αγγλία είναι ότι το Sativex που είναι φαρμακευτικό παράγωγο της κάνναβης είναι νόμιμο, αλλά το ίδιο το φυτό δεν είναι.
  • Η Γαλλία από το 2013 έχει κάνει νόμιμη τη χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων από κάνναβη με συνταγή από γιατρό.
  • Στην Μάλτα από το 2014 σκευάσματα και φαρμακευτικά συμπυκνώματα κάνναβης για ιατρική χρήση θα πωλούνται από τα φαρμακεία, κατόπιν συνταγογράφησης από γιατρό.
  • Η Κροατία έχει από το 2015 νομιμοποιήσει τη χρήση φαρμάκων από κάνναβη για ασθενείς με καρκίνο, σκλήρυνση κατά πλάκας και AIDS.
  • Η Σλοβενία έχει νομιμοποιήσει την ιατρική χρήση των κανναβινοειδών και των φαρμακευτικών σκευασμάτων από κάνναβη το 2014.
  • Η Ρουμανία και η ΠΓΔΜ έχουν νομοθετήσει πρόσφατα για τη νομιμοποίηση φαρμακευτικών σκευασμάτων από κάνναβη ή την ιατρική χρήση των κανναβινοειδών, αν και το ίδιο το φυτό παραμένει παράνομο και η χρήση του ποινικοποιημένη.
  • Στην Εσθονία η κατοχή μέχρι 7.5 γραμμαρίων κάνναβης θεωρείται ότι προορίζεται για προσωπική χρήση, έχει αποποινικοποιηθεί και επιβάλλεται μόνο χρηματικό πρόστιμο. Η σχετική ρύθμιση βέβαια αφορά πρωτίστως την ευφορική κάνναβη.
  • Η Ελβετία δεν έχει συγκεκριμένο νόμο για την ιατρική χρήση της κάνναβης αν και από το 2013 επιτρέπεται η εισαγωγή Sativex και Dronabinol.

Ημερίδα του Στ. Κούλογλου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την κλωστική και ιατρική κάνναβη (2016)

Μέρος 2ον: «ιατρική κάνναβη»

Αϋπνία και Διαταραχές στον ύπνο

Αϋπνία και Διαταραχές στον ύπνο

Η αϋπνία είναι η κατάσταση που ένα πρόσωπο δεν μπορεί να κοιμηθεί σωστά. Είναι δύσκολο να ορίσουμε τι είναι «φυσιολογικός» ύπνος, διότι αυτό διαφέρει από άτομο σε άτομο.

Οι δυσκολίες με τον ύπνο μπορούν να εμφανίζονται με διάφορους τρόπους:

  1. Δυσκολία να κοιμηθείτε (διαταραχές ύπνου τύπου έλευσης) – πιο συχνή στους νέους.
  2. Ξύπνημα μέσα στη νύχτα (διαταραχές στην διατήρηση του ύπνου) – πιο συχνή σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.
  3. Ξύπνημα νωρίς το πρωί (διαταραχές τύπου πρώιμης αφύπνισης) – λιγότερο κοινός τύπος της διαταραχής του ύπνου Το άτομο έχει πρόβλημα να λειτουργεί κανονικά κατά τη διάρκεια της ημέρας, έχει ευερεθιστότητα, κόπωση και δυσκολία στη συγκέντρωση.

Ένα άτομο λέμε ότι πάσχει από χρόνια αϋπνία αν αυτή συνεχίζεται για αρκετές εβδομάδες (άνω των τριών). Η χρόνια αϋπνία μπορεί να οδηγήσει σε ψυχιατρικά προβλήματα, όπως κατάθλιψη, ή κατάχρηση αλκοόλ και άλλων ναρκωτικών ουσιών, καθώς και τοξικοεξάρτηση. Οι ενήλικες συνήθως χρειάζονται, κατά μέσο όρο, 7 με 8 ώρες ύπνου τη νύχτα, αλλά μπορεί να είναι περισσότερες ή λιγότερες ανάλογα με το άτομο. Καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν, τείνουν να χρειάζονται λιγότερο ύπνο, αλλά είναι επίσης πιο πιθανό να κοιμάται ελαφρά και για λίγο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τα μωρά περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους κοιμώμενα, ενώ τα παιδιά της σχολικής ηλικίας χρειάζονται κατά μέσο όρο 10 ώρες.

ΑΙΤΙΑ

Οι κοινές αιτίες της αϋπνίας μπορούν να χωριστούν σε διάφορες κατηγορίες.

  1. Αϋπνία μπορεί να προκληθεί από μια υποκείμενη φυσική κατάσταση που προκαλεί πόνο ή δυσφορία. Παραδείγματα αποτελούν το σύνδρομο ανήσυχων ποδιών, αποφρακτική άπνοια του ύπνου, αρθρίτιδα, πονοκέφαλοι, εξάψεις (λόγω της εμμηνόπαυσης), κνησμός (φαγούρα) και η νόσος Πάρκινσον.
  2. Φυσιολογικές διασπάσεις μέσα στο περιβάλλον του ύπνου μπορούν να προκαλέσουν αϋπνία. Παράγοντες όπως ο θόρυβος, το φως, το ροχαλητό ή κινήσεις ενός από τους συντρόφους, jet lag, ή πνευματική ή σωματική δραστηριότητα αμέσως πριν τον ύπνο (όπως αθλητισμός ή ανάγνωση σοβαρών και δύσκολων κειμένων).
  3. Η απώλεια ή η ανησυχία και το άγχος, που προκαλείται από γεγονότα όπως το πένθος, μπορεί να κάνουν τον ύπνο δύσκολο. Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν προβλήματα σχέσεων, εργασιακά άγχη, ακόμη και ανησυχίες για την αδυναμία επέλευσης του ύπνου.
  4. Υποκείμενα προβλήματα ψυχικής υγείας, όπως κατάθλιψη, άνοια ή άγχος, μπορεί να είναι μια πηγή της αϋπνίας.
  5. Φαρμακολογικές αιτίες για προβλήματα ύπνου μπορεί να προκαλούνται από τις παρενέργειες των ναρκωτικών. Απόσυρση από ορισμένα φάρμακα, όπως τα υπνωτικά μπορεί να προκαλέσουν εκ νέου αϋπνία – όταν το άτομο σταματήσει να παίρνει αυτά τα φάρμακα, τα προβλήματα με τον ύπνο επανεμφανίζονται. Λαμβάνοντας άλλα φάρμακα μπορεί επίσης να μειώσουν την ποιότητα του ύπνου, όπως για παράδειγμα: το αλκοόλ, τα αντικαταθλιπτικά, κατασταλτικά της όρεξης, βήτα-αποκλειστές και κορτικοστεροειδή.

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Ανάλογα με τον τύπο του προβλήματος ύπνου, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:

  1. άγρυπνοι για μεγάλο χρονικό διάστημα το βράδυ πριν να κοιμηθείτε.
  2. Ξυπνάτε αρκετές φορές στη μέση της νύχτας.
  3. Ξυπνάτε νωρίς το πρωί (και δεν είστε σε θέση να ξανακοιμηθείτε).
  4. Αίσθημα κόπωσης κακοκεφιά και ευερεθιστότητα κατά τη διάρκεια της ημέρας.
  5. Αδυναμία να λειτουργήσετε σωστά κατά τη διάρκεια της ημέρας και ιδιαίτερα δυσκολίες στη συγκέντρωση.

 

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Ο ιατρός θα θέσει ερωτήσεις σχετικά με τις συνήθειες του ύπνου ενός ατόμου, την κατανάλωση αλκοόλ, καφεΐνης και άλλες συγγενείς ουσίες. Επίσης, θα διερευνηθεί η συνύπαρξη άλλων ασθενειών και λήψη φαρμάκων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αϋπνία. Συχνά, η αιτία μπορεί να προσδιοριστεί μέσω αυτών των απλών ερωτήσεων.
Εάν η αιτία δεν είναι άμεσα εμφανής, ο γιατρός μπορεί να προτείνει να καταγράψετε ένα ημερολόγιο ύπνου.
Σε ορισμένα πανεπιστήμια υπάρχουν εργαστήρια μελέτης των διαταραχών του ύπνου,  Στα εργαστήρια αυτά γίνεται καταγραφή των συνθηκών του ύπνου με ηλεκτρόδια στο κεφάλι του ασθενούς. Μετρούνται επίσης στοιχεία της φυσικής κατάστασης του ανθρώπου όπως με ηλεκτροκαρδιογράφημα και εγκεφαλογράφημα. Συνήθως όλη η εξέταση βιντεοσκοπείται ώστε να ανιχνεύονται και οι κινήσεις του ανθρώπινου σώματος κατά την διάρκεια του ύπνου.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Το πρώτο βήμα της θεραπείας είναι να διαγνώσει τυχόν υποκείμενες αιτίες, ανάλογα με την περίπτωση. Για παράδειγμα, εάν η αϋπνία προκαλείται από κατάθλιψη, αυτή αντιμετωπίζεται με κατάλληλη θεραπεία και η αϋπνία συχνά εξαφανίζεται χωρίς περαιτέρω ιατρική βοήθεια.

Μη φαρμακευτικές θεραπείες είναι συνήθως η προτιμώμενη πρώτη δράση. Αυτές οι θεραπείες μπορεί να περιλαμβάνουν: Συμβουλευτική Γνωστική συμπεριφοριστική θεραπεία (αλλαγή της συμπεριφοράς και στους τρόπους σκέψης). Παραπομπή σε ψυχίατρο ή κλινικό ψυχολόγο.

Συμβουλές τρόπου ζωής: Αυτό περιλαμβάνει τον περιορισμό καφεΐνης, νικοτίνης και αλκοόλ. Προτείνονται ελαφρά σωματική άσκηση πριν τον ύπνο και τεχνικές χαλάρωσης.

Διατήρηση σταθερού προγράμματος ύπνου (κατάκλισης).

Η φαρμακευτική αγωγή συστήνεται σε ορισμένες περιπτώσεις, είτε κυρίως επειδή τα συμπτώματα είναι σοβαρά και επιμένουν, ή για την αντιμετώπιση των βραχυπρόθεσμων αϋπνιών, ή επειδή οι μη φαρμακευτικές θεραπείες έχουν αποτύχει.
Φάρμακα εκλογής για την αντιμετώπιση της Αϋπνίας είναι οι βενζοδιαζεπίνες και κάποια υπναγωγά. Τα φάρμακα αυτά δίνονται για μικρό χρονικό διάστημα και πάντα κάτω από την ιατρική επίβλεψη. Τα φάρμακα αν και αποτελεσματικά μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα σε μακροχρόνια χορήγηση. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα τα φάρμακα προκαλούν το φαινόμενο ανοχής δηλαδή χρειάζεται μεγαλύτερη ποσότητα φαρμάκων για το ίδιο αποτέλεσμα. Έτσι τελικώς προκαλείται εξάρτηση από αυτά.
Μια μέθοδος αυτοθεραπείας είναι η κατανάλωση αλκοόλ. Συχνά οι άνθρωποι το βράδυ καταναλώνουν ένα ποτήρι η και περισσότερα αλκοόλ. Ισχυρίζονται ότι αυτό τους βοηθάει να χαλαρώσουν. Το αλκοόλ πράγματι βοηθά στη χαλάρωση αλλά ακόμα και μικρές ποσότητες διαταράσσουν την αρχιτεκτονική του ύπνου. Έτσι μπορεί οι άνθρωποι να κοιμούνται αλλά ο ύπνος δεν είναι ποιοτικός. Συμπέρασμα το οινόπνευμα είναι ο χειρότερος τρόπος για να κοιμάστε.

Μερικές απλές συμβουλές:

  1. Διατηρείστε σταθερό ημερήσιο πρόγραμμα.
  2. Το βράδυ το φαγητό να είναι απλό και να μην έχει πολλές θερμίδες. Είναι σημαντικό επίσης να απέχει μερικές ώρες από την κατάκλιση για ύπνο.
  3. Φροντίστε την θερμοκρασία του δωματίου να είναι καλά ανεκτή. Να κάνετε το ίδιο με το φως στο δωμάτιο καθώς επίσης και με τους θορύβους.
  4. Λίγο γάλα πριν από τον ύπνο και ένα χλιαρό ντουζ συνήθως βοηθούν πολύ στην χαλάρωση.
  5. Αν συνηθίζετε να διαβάσετε πριν από τον ύπνο τότε φροντίστε αυτό που διαβάζετε να έχει ελαφριά θεματολογία και να είναι μικρά αυτοτελή άρθρα.
  6. Φυσικά πρέπει να φροντίσετε να μην καταναλώνονται καφές και τσάι πριν από τον ύπνο.
  7. Το σεξ φυσικά επιτρέπεται διότι βοηθάει εκτός των άλλων και στην χαλάρωση.
  8. Αν διαπιστώσετε ότι δεν μπορείτε να κοιμηθείτε αμέσως και στριφογυρίζετε στο κρεβάτι, τότε είναι προτιμότερο να σηκωθείτε για λίγο. Να πάτε μέχρι την κουζίνα ή να βγείτε λίγο στο μπαλκόνι και μετά προσπαθήστε και πάλι να αποκοιμηθείτε.
  9. Μην λαμβάνετε ποτέ φάρμακα για τον ύπνο αν πρώτα δεν έχετε συμβουλευτεί τον γιατρό σας. Φάρμακα που μπορεί να έχουν βοηθήσει κάποιον δεν σημαίνει ότι είναι κατάλληλα και για εσάς.
  10. Επιστρέψτε στον εαυτό σας να κοιμηθεί λίγο παραπάνω κάποιες μέρες που δεν έχετε εργασία για παράδειγμα τα Σαββατοκύριακα.
  11. Αν όλα αυτά αποτύχουν, ίσως είναι καιρός να επισκεφθείτε τον γιατρό σας, ο οποίος θα εξετάσει το πρόβλημά σας και θα σας δώσει τις κατάλληλες οδηγίες η κάποια θεραπεία.

Να θυμάστε ότι ο ύπνος είναι μία πολύ σημαντική λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού. Δεν αρκεί μονάχα η ποσότητα αλλά και η ποιότητα του. Ένας καλός ύπνος προδιαθέτει σε μια καλή επόμενη ημέρα. Πολλά προβλήματα που μπορεί να έχετε όταν προσπαθείτε να λειτουργήσετε στην εργασία σας και να κρατήσετε την προσοχή και την συγκέντρωση σας ίσως να οφείλονται σε κακή ποιότητα ύπνου.

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com

Pin It on Pinterest