Koro – Η Φοβία της συρρίκνωσης των γεννητικών οργάνων

Koro – Η Φοβία της συρρίκνωσης των γεννητικών οργάνων

Το όνομα Koro προέρχεται από αντίστοιχη Μαλαισιανή λέξη που σημαίνει “το κεφάλι της χελώνας”. Το σύνδρομο Koro ανήκει στα λεγόμενα «πολιτισμικά σύνδρομα» και είναι ο φόβος της συρρίκνωσης των γεννητικών οργάνων με την απορρόφηση τους στο σώμα.
Σχεδόν πάντα εμφανίζεται σε ασιάτες άνδρες, αν και περιπτώσεις έχουν αναφερθεί επίσης στην Αφρική, στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι γυναίκες εμφανίζουν περιστασιακά μια παραλλαγή του Koro όπου πιστεύουν ότι οι θηλές των μαστών τους συρρικνώνονται και απορροφούνται από το σώμα.
Είναι ενδιαφέρον, ότι το Koro εμφανίζεται συχνά ως επιδημία σε μια συγκεκριμένη κάθε φορά γεωγραφική περιοχή. Μια αρκετά γνωστή μαζική εκδήλωση του συνδρόμου, συνέβη στη Σιγκαπούρη το 1967. Στο παρελθόν, αναπτύχθηκε η μαζική πεποίθηση στην Βόρεια Ταϊλάνδη, ότι το Koro οφείλεται σε δηλητηρίαση του νερού που πραγματοποιούν συστηματικά οι κομμουνιστές του Βιετνάμ. Στο Σουδάν πάλι κάποιοι πιστεύουν ότι οι Σιωνιστές προσπαθούν να τους εμποδίσουν να αναπαραχθούν.

Τα συμπτώματα του Koro
Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στην αρχαία Κίνα ήδη το 300 π.Χ., σε κείμενα της Κλασσικής Κινέζικης Ιατρικής και σχεδόν πάντα ακολουθεί το ίδιο μοτίβο ανάπτυξης των συμπτωμάτων: Ο πάσχων βιώνει για πρώτη φορά ένα αίσθημα καύσου στα γεννητικά όργανα, που ακολουθείται από ταχεία έναρξη της κρίσης πανικού. Αυτό οδηγεί γρήγορα σε ξαφνικό και διάχυτο φόβο ότι τα γεννητικά όργανα εξαφανίζονται. Στην Ασία, ο φόβος σχεδόν πάντα συνοδεύεται από επικείμενο φόβο του θανάτου, αν και το στοιχείο αυτό είναι συχνά λείπει από τις εκδηλώσεις του συνδρόμου σε άλλα μέρη του κόσμου. Ο πάσχοντες ζητούν συνήθως βοήθεια από φίλους ή συγγενείς, στο να αποτρέψουν τα γεννητικά τους όργανα να συρρικνωθούν, ενώ συχνά η προσπάθεια τους να «αποτρέψουν» τέτοιο ενδεχόμενο, χρησιμοποιώντας αγκίστρια, βελόνες, κορδόνια παπουτσιών και άλλα παρόμοια, οδηγεί σε επιτόπιο τραυματισμό. Τα συμπτώματα υποχωρούν γρήγορα, όταν χρησιμοποιείται μια πολιτισμικά αποδεκτή θεραπεία (εξορκισμός ή μαγικά φίλτρα).

Αιτίες του Koro
Το Koro έχει περιγραφεί ως μια μορφή διαταραχής πανικού που επικεντρώνεται γύρω από τα γεννητικά όργανα. Φαίνεται να επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις πολιτισμικές πεποιθήσεις, που μπορούν να εξηγήσουν γιατί το σύνδρομο εμφανίζεται με την μορφή των επιδημιών. Για παράδειγμα, σε ορισμένες χώρες της Δυτικής Αφρικής, οι πάσχοντες πιστεύουν ότι, παρά την «απορρόφηση των γεννητικών οργάνων στο σώμα τους», τα γεννητικά τους όργανα έχουν κλαπεί για απόκρυφους λόγους. Κατά τη διάρκεια των Μαύρων Χρόνων της μεσαιωνικής Ευρώπης, οι μάγισσες θεωρήθηκαν υπεύθυνες για την εκδήλωση αυτών των συμπτωμάτων στον τοπικό πληθυσμό. Τα συμπτώματα υποχωρούσαν όταν οι μάγισσες «αντιμετωπίζονταν».
Τα προσωπικά και πολιτισμικά ήθη, το θρησκευτικό δόγμα και η τρέχουσα κατάσταση της ψυχικής υγείας συχνά διαδραματίζουν κάποιο ρόλο, σε μεμονωμένες περιπτώσεις. Το σύνδρομο Koro συνδέεται πολύ συχνά με θρησκευτικές πεποιθήσεις και με τη μαγεία.
Σε μια μελέτη του 2008, στο περιοδικό της Γερμανικής Ψυχολογίας, διαπιστώθηκε ότι πολλοί πάσχοντες ανέφεραν πρόσφατη σεξουαλική επαφή που τους έκανε να νιώθουν άβολα, όπως μια εξωσυζυγική σχέση. Ορισμένοι ανέφεραν υψηλά επίπεδα φόβου, ενοχής ή ντροπής. Άλλοι ήταν ψυχολογικά ανώριμοι και δεν είχαν σεξουαλική αυτοπεποίθηση. Επίσης βρέθηκε σε ορισμένες περιπτώσεις ότι υπήρχε μια προϋπάρχουσα ψυχική διαταραχή ή ιστορικό κατάχρησης ουσιών. Αν και οι επιμέρους λεπτομέρειες ποικίλλουν σε κάθε περίπτωση, φαίνεται ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ανάπτυξη του συνδρόμου Koro υπάρχει σε αυτούς που αντιμετωπίζουν ήδη φόβο, άγχος ή ενοχή.

Θεραπεία του Koro
Οι «θεραπείες» που πηγάζουν από τα πολιτισμικά πρότυπα διαφέρουν δραματικά και συχνά επηρεάζονται από τα τρέχοντα γεγονότα. Για παράδειγμα, ένα επεισόδιο θα μπορούσε να αποδοθεί σε «εισβολή ξένων δυνάμεων». «Νικώντας τον εχθρό» είναι πολλές φορές η «συνιστώμενη θεραπεία» σε αυτές τις καταστάσεις. Σε άλλες περιπτώσεις, οι «θεραπείες» μπορεί να περιλαμβάνουν εξορκισμό, ανάπαυση, «μαγικά φίλτρα» ή άλλες «θεραπευτικές» πρακτικές.
Στον δυτικό κόσμο, το Koro αντιμετωπίζεται συχνά ως συγκεκριμένη φοβία. Τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα συνταγογραφούνται συχνά. Η θεραπεία αποτελείται από φάρμακα όπως η αλπραζολάμη και ιμιπραμίνη. Κάποιες έρευνες δείχνουν ότι η εφαρμογή αντιψυχωτικών είναι μερικές φορές απαραίτητη για τη μείωση των συμπτωμάτων.
Η ψυχοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βοηθήσει τον πάσχοντα να μάθει νέους και υγιείς τρόπους εκτόνωσης των αγχωδών συμπτωμάτων που σχετίζονται με το σώμα του. Σε πολλές περιπτώσεις, η θεραπεία κάποιας υποκείμενης κατάστασης επίσης βοηθά να υποχωρήσουν τα συμπτώματα του Koro.

Διαφοροδιάγνωση:
Σημαντικό είναι να αποκλειστούν οι φυσικές αιτίες για τα συμπτώματα Koro. Πόνος, κνησμός και άλλα σωματικά συμπτώματα είναι κοινά στο Koro, αλλά θα μπορούσαν να υποκρύπτουν άλλες παθολογικές καταστάσεις. Μια επίσκεψη στον ουρολόγο συνιστάται πάντα. Οι άνδρες μπορεί να είναι επιρρεπείς σε αυτή τη διαταραχή, δεδομένου ότι δεν μπορούν να δουν το πέος τους λόγω της μεγάλης κοιλιάς. Επίσης, οι άνδρες που πάσχουν από οίδημα οσχέου μπορεί να αρχίσουν να πιστεύουν ότι το πέος τους εξαφανίζεται σιγά-σιγά εσωτερικά προς την κοιλιά τους.

Σε περίπτωση που πάσχετε από το σύνδρομο Koro θα πρέπει να έχετε κατά νου ότι το πέος δεν μπορεί να συρρικνωθεί, η ζωή δεν μπορεί να τεθεί σε κίνδυνο εξαιτίας του πέους και το πέος μπορεί να αλλάξει το μέγεθος μόνο κατά τη διάρκεια της στύσης.

Φόβοι και φοβίες στην Παιδική Ηλικία

Φόβοι και φοβίες στην Παιδική Ηλικία

Ο φόβος είναι ένα δυσάρεστο συναίσθημα, που εμφανίζεται ως απάντηση σε μια φαινομενική ή πραγματική απειλή. Η φυσιολογική απόκριση του φόβου εξαφανίζεται όταν η απειλή εξαφανίζεται ή αποσύρεται.
Οι φόβοι είναι πολύ συχνοί και κοινό φαινόμενο στα παιδιά. Περισσότερο από το 90 τοις εκατό των παιδιών έχουν κάποια φοβική εμπειρία σε κάποια περίοδο στην ανάπτυξή τους. Είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα που βοηθά στην ανάπτυξη προσαρμοστικών μηχανισμών για κάποιο πιθανό κίνδυνο.
Ο φόβος στα παιδιά τείνει να έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά σε συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες. Το αντικείμενο του φόβου μπορεί να αλλάζει από χρόνο σε χρόνο, από μήνα σε μήνα, ή ακόμη και εβδομάδα σε εβδομάδα. Πολλοί από αυτούς τους φόβους εξαφανίζονται καθώς το παιδί μεγαλώνει. Η ένταση του φόβου καταλήγει να σχετίζεται με τη μάθηση και την απόκτηση εμπειρίας στο παιδί. Με την αυξανόμενη ωριμότητα και την εμπειρία ένα παιδί είναι σε θέση να καταλάβει ότι τα προηγούμενα φοβογόνα ερεθίσματα δεν είναι τελικά απειλητικά και ότι επίσης έχουν πλέον την ικανότητα να τα αντιμετωπίσουν. Ως αποτέλεσμα, κάτι που φοβάται ένα νεογέννητο δεν θα προκαλέσει την ίδια απάντηση σε παιδί σχολικής ηλικίας.
Η κατανόηση των γονέων των τυπικών για την παιδική ηλικία φόβων, όχι μόνο τους επιτρέπει να συμπάσχουν με το φόβο του παιδιού τους, ανεξάρτητα πόσο παράλογος μπορεί αυτός να φαίνεται, αλλά και τους επιτρέπει να ανταποκρίνονται κατάλληλα.

Ο φόβος στα νεογνά τείνει να είναι κατά κύριο λόγο αντανακλαστικός. Ενστικτωδώς φοβούνται εάν νιώσουν αιφνίδια απώλεια υποστήριξης, υπερβολικά ή μη αναμενόμενά αισθητηριακά ερεθίσματα, ιδιαίτερα δυνατούς θορύβους.
Στους περίπου έξι με εννέα μήνες, τα νήπια φοβούνται τις μάσκες, τα ύψη, και τους αγνώστους.
Το άγχος αποχωρισμού εμφανίζεται συνήθως σε ηλικία περίπου έξι έως δέκα μηνών και κορυφώνεται μεταξύ 18 και 24 μηνών. Το βρέφος δεν έχει τη δυνατότητα να κατανοήσει τη σταθερότητα του πλαισίου και μπορεί να πιστεύει ότι αν η μητέρα του απομακρυνθεί, αυτή δεν θα ξαναγυρίσει. Η αναφερόμενη κορύφωση στα 18 έως 24 μήνες είναι πιθανόν να οφείλεται στο γεγονός ότι πολλά παιδιά εισέρχονται σε παιδικούς σταθμούς ημερήσιας φροντίδας ή προσχολικής ηλικίας. Φυσικά, η κορύφωση μπορεί να συμβεί νωρίτερα σε ένα παιδί που ξεκίνησε τον παιδικό σταθμό πρώιμα. Συνήθως όταν αρχίζει εκπαίδευση της τουαλέτας, ο φόβος της τουαλέτας γίνεται ένας κοινός φόβος.
Ένα μεγαλύτερο παιδί μπορεί να φοβάται τα ατυχήματα λόγω υπερβολικής γονικής αντίδρασης. Σε ηλικία δύο ετών, όταν τα παιδιά να αρχίσουν να κατανοούν τις σχέσεις αιτίας και αποτελέσματος και την αίσθηση έλλειψης ελέγχου τους στον κόσμο, αρχίζει άλλης μορφής παραγωγή φοβογόνων ερεθισμάτων. Άλλοι κοινοί φόβοι για τα δίχρονα είναι τα ακουστικά ερεθίσματα (βροντή, τρένα), οι γιατροί, μεγάλα αντικείμενα που πλησιάζουν, και τα φανταστικά πλάσματα.
Μεταξύ των ηλικιών δύο και τριών, τα παιδιά αρχίζουν να ασχολούνται με το φανταστικό παιχνίδι και συχνά φοβούνται τις φανταστικές καταστάσεις ή τα πλάσματα που τα ίδια κατασκευάζουν. Ως αποτέλεσμα, αυτά τα μικρά παιδιά μπορούν να έχουν μια αυξημένη αντίδραση φόβου, ακόμη και σε γνωστές καταστάσεις ή καταστάσεις που δεν είχαν ποτέ πρόβλημα.
Η φαντασία των παιδιών γίνεται εξαιρετικά πλούσια σε ηλικίες τρία και τέσσερα. Τυπικά οι φόβοι αφορούν το σκοτάδι, θορύβους, μάσκες, τέρατα τηλεόρασης, τα ζώα, να είναι μόνα και τους διαρρήκτες. Τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία έχουν δυσκολία στην διάκριση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Μπορούν πραγματικά να πιστεύουν ότι τα τέρατα στην τηλεόραση είναι αληθινά και θέλουν να τα βλάψουν. Οι φόβοι συχνά συνδέονται με τις Απόκριες. Τα μικρά παιδιά έχουν την τάση να φοβούνται πολύ το σκοτάδι και μπορεί εύκολα να αποπροσανατολιστούν αν ξυπνήσουν την νύκτα. Κάθε ήχος ή η σκιά μπορεί να παρερμηνευθεί. Ένας επιπλέον φόβος στην ηλικία των τεσσάρων είναι η ανησυχία απώλειας των γονέων. Ο φόβος αυτός, καθώς και ο φόβος του σκοταδιού, είναι επίσης κοινός στην ηλικία των πέντε ετών.
Οι φόβοι των περισσότερων πεντάχρονων τείνουν να είναι πολύ συγκεκριμένοι. Τυπικοί φόβοι σε αυτήν την ηλικία είναι ο φόβος του τραυματισμού, ο φόβος του να χαθούν, ο φόβος των σκύλων, βροντές – κεραυνοί, και να χάσει τους γονείς του.
Συνήθεις φόβοι των έξι και επτά ετών είναι τα φαντάσματα, οι μάγισσες, οι φυσικές καταστροφές, τα άγρια ζώα. Στα παιδιά αυτής της ηλικίας σε αυτό το αναπτυξιακό επίπεδο, η αίσθηση της πραγματικότητας είναι σαφέστερη, αλλά εξακολουθούν να έχουν μια ζωηρή φαντασία. Τα «τέρατα» δεν είναι πλέον αντιληπτά ως ελεύθερα στον χώρο τους σε αυτή την ηλικία, αλλά μάλλον κρύβονται στη σοφίτα, στην ντουλάπα, κάτω από το κρεβάτι ή στο υπόγειο.
Πολλά παιδιά είναι σε θέση να επιλύσουν τους φόβους τους από την ηλικία των επτά, λόγω βελτίωσης των γνωστικών και προσαρμοστικών ικανοτήτων τους. Οι περισσότεροι φόβοι μετά την ηλικία των επτά ετών σχετίζονται με το σχολείο, με σωματική βλάβη, φυσικά φαινόμενα και το άγχος των επιδόσεων.

Η αντιμετώπιση των παιδικών φόβων
Προκειμένου να διευκολύνουν την ομαλή υποχώρηση των φυσιολογικών φόβων της προσχολικής και σχολικής ηλικίας, οι γονείς και οι παιδαγωγοί πρέπει να έχουν υπόψη τους ή να κάνουν τα εξής:
• Να μη μεταδίδουν στο παιδί τους δικούς τους φόβους.
• Να μην πανικοβάλλονται και μεγαλοποιούν τους φόβους του παιδιού δίνοντας υπερβολική προσοχή στην παραμικρή εκδήλωση φόβου
• Να μην ειρωνεύονται τους φόβους του παιδιού, οι οποίοι μπορεί να μοιάζουν παράλογοι ή και αστείοι στα μάτια τους αλλά να είναι πρόθυμοι να ακούσουν το παιδί και να του συμπαρασταθούν με κατανόηση και ψυχραιμία.
• Να μην εξαναγκάζουν βίαια και χωρίς καμιά προετοιμασία το παιδί να πλησιάζει το αντικείμενο του φόβου του.
• Να διερευνούν την πιθανή πηγή του φόβου προκειμένου να παράσχουν στο παιδί τις απαραίτητες λογικές εξηγήσεις και έμπρακτες αποδείξεις ως προς την απουσία πραγματικού κινδύνου.
• Να μη φοβίζουν σκόπιμα το παιδί λέγοντάς του ότι «αν δεν είναι καλό παιδί θα το πάρει ο «μπαμπούλας» ή η «αστυνομία». Αν οι ενήλικες προσπαθούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά των παιδιών με τη χρήση του φόβου, δεν θα πρέπει στη συνέχεια να απορούν γιατί τα παιδιά φοβούνται!
• Να χρησιμοποιήσουν εικονογραφημένα παιδικά βιβλία με παιδιά που φοβούνται αλλά τελικά ξεπερνάνε τους φόβους τους, τα οποία κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία. Το παιδί μπορεί να ταυτιστεί με τον ήρωα του βιβλίου και να ξεπεράσει ευκολότερα το φόβο του.
• Γενικά, έργο των ενηλίκων είναι να ενθαρρύνουν με κάθε τρόπο τα παιδιά ώστε να αναπτύξουν πρωτοβουλίες, αυτοπεποίθηση, θάρρος, αυτάρκεια και αυτονομία. Η υπερπροστατευτική συμπεριφορά των ενηλίκων διευκολύνει την εκδήλωση φόβων από την πλευρά του παιδιού. Θαρραλέος είναι όποιος νοιώθει ότι μπορεί να ασκήσει έλεγχο σε αυτά που του συμβαίνουν και ένα παιδί στο οποίο οι ενήλικες μεταδίδουν μηνύματα ανικανότητας, είναι λογικό να αισθάνεται αδύναμο και να φοβάται ευκολότερα.
Επομένως, οι ενήλικες πρέπει να ανησυχήσουν και να απευθυνθούν το συντομότερο σε κάποιον παιδοψυχολόγο αν υπάρχουν υποψίες ότι οι αντιδράσεις του παιδιού αποτελούν ενδείξεις φοβίας, δηλαδή αν:
• είναι υπερβολικές και επίμονες
• παρουσιάζουν μεγάλη διάρκεια και αντοχή στο χρόνο
• είναι δυσανάλογα έντονες σε σχέση με το ερέθισμα ή την κατάσταση που τις προκάλεσε
• συνοδεύονται από σωματικά ενοχλήματα
• φαίνεται να αποδιοργανώνουν το παιδί
• εμποδίζουν τη συμμετοχή του σε καθημερινές δραστηριότητες
Η έγκαιρη αντιμετώπιση των φοβιών είναι απαραίτητη διότι οι φοβίες, σε αντίθεση με τους φυσιολογικούς φόβους της προσχολικής ηλικίας, μπορεί να έχουν δυσμενείς συνέπειες τόσο στην καθημερινή λειτουργικότητα όσο και στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.

Φοβίες και τρόποι αντιμετώπισης τους

Φοβίες και τρόποι αντιμετώπισης τους

ΣΕ ΑΥΤΌ ΤΟ ΆΡΘΡΟ:

  • Πότε πρέπει να ζητήσετε βοήθεια
  • Αντιμετωπίστε τους φόβους σας
  • Μάθετε τεχνικές χαλάρωσης
  • Πρόκληση αρνητικών σκέψεων

Πότε πρέπει να ζητήσετε βοήθεια για τις φοβίες και τους φόβους

Παρά το γεγονός ότι οι φοβίες είναι κοινές, δεν προκαλούν σημαντική δυσφορία πάντα, ώστε να διαταράξουν σημαντικά τη ζωή σας. Για παράδειγμα, εάν έχετε μια φοβία για τα φίδια, μπορεί να μην προκαλέσει κανένα πρόβλημα στις καθημερινές σας δραστηριότητες, αν ζείτε σε μια πόλη όπου δεν είναι πιθανό να συναντήσετε φίδια. Από την άλλη πλευρά, αν έχετε μια σοβαρή φοβία κατά τον συνωστισμό σε ανοικτούς ή κλειστούς χώρους, αυτό θα αποτελέσει πρόβλημα για κάποιον που ζει σε πόλη.
Αν φοβία σας δεν επηρεάζει πραγματικά τη ζωή σας τόσο πολύ, πιθανώς τίποτα δεν πρέπει να σας ανησυχεί. Αλλά αν η αποφυγή του αντικειμένου, δραστηριότητας, ή κατάστασης που προκαλεί φοβία επηρεάζει την κανονική λειτουργία σας ή σας κρατά από το να κάνετε πράγματα που διαφορετικά θα απολαυμβάνατε, ήρθε η ώρα να ζητήσετε βοήθεια.

Σκεφτείτε για τη θεραπεία φοβία σας εάν:

  • Προκαλεί έντονο φόβο, άγχος και πανικό.
  • Μπορείτε να αναγνωρίσετε ότι ο φόβος σας είναι υπερβολικός και παράλογος.
  • Αποφεύγετε ορισμένες καταστάσεις και τόπους, λόγω της φοβίας σας.
  • Οι αποφυγές σας θίγουν την λειτουργικότητα στην καθημερινότητα σας ή προκαλεί σημαντική δυσφορία.
  • Έχετε την φοβία για τουλάχιστον έξι μήνες.

Αυτο-βοήθεια ή θεραπεία για τις φοβίες: ποια είναι η καλύτερη θεραπεία;
Όταν πρόκειται για την θεραπεία φοβιών, η αυτοβοήθεια και οι στρατηγικές θεραπείες μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματικές. Ποιο είναι το καλύτερο για εσάς εξαρτάται από έναν αριθμό παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της σοβαρότητας της φοβίας σας.
Κατά γενικό κανόνα, η αυτοβοήθεια είναι κάτι που πάντα αξίζει να δοκιμάσετε. Όσα περισσότερα μπορείτε να κάνετε για τον εαυτό σας, τόσο περισσότερο θα ανακτήσετε τον έλεγχο των φοβιών. Ωστόσο, αν φοβία σας είναι τόσο σοβαρή ώστε να προκαλεί κρίσεις πανικού ή ανεξέλεγκτου άγχους, πρέπει να λάβετε πρόσθετη υποστήριξη από ψυχίατρο.
Οι θεραπείες είναι πολύ αποτελεσματικές. Συνήθως βλέπετε τα αποτελέσματα γρήγορα.

Φοβία – θεραπεία tip 1: Αντιμετωπίστε τους φόβους σας, με ένα βήμα τη φορά

Είναι φυσικό για όλους να θέλουν να αποφύγουν το πράγμα ή την κατάσταση που φοβούνται.  Ενώ η αποφυγή μπορεί να σας κάνει να αισθανθείτε καλύτερα βραχυπρόθεσμα, σας αποτρέπει από την εκμάθηση ότι η φοβία σας μπορεί να μην είναι τόσο τρομακτική ή ανεξέλεγκτη όσο νομίζετε. Ποτέ δεν θα έχετε την ευκαιρία να μάθετε πώς να αντιμετωπίσετε τους φόβους σας και ως εκ τούτου η φοβία γίνεται όλο και πιο τρομακτική και πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμη στο μυαλό σας.
Έκθεση: Σταδιακή αντιμετώπιση των φόβων σας.
Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να ξεπεραστεί μια φοβία είναι η βαθμιαία και επανειλημμένη έκθεση στον φοβογόνο παράγοντα ή κατάσταση με ένα ασφαλές και ελεγχόμενο τρόπο. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας της έκθεσης, θα μάθετε να ξεπεράσετε το άγχος και το φόβο μέχρι αυτά να υφεθούν ή να μειωθούν στο ελάχιστο.
Μέσα από τις επανειλημμένες εμπειρίες που τελικώς αντιμετωπίσατε τον φόβο σας, θα αρχίσετε να συνειδητοποιείτε ότι το χειρότερο δεν πρόκειται να συμβεί. Δεν πρόκειται να πεθάνετε ή να “χάθείτε”. Με κάθε έκθεση στον φοβογόνο παράγοντα, θα αισθάνεστε και πιο σίγουροι στον έλεγχο του φόβου. Η φοβία αρχίζει να χάνει τη δύναμή της.
Η επιτυχής αντιμετωση των φοβιών σας θέλει σχεδιασμό, πρακτική, επιμονή και υπομονή. Οι παρακάτω συμβουλές θα σας βοηθήσουν να αξιοποιήσετε στο έπακρο την διαδικασία της έκθεσης.
Ανεβάζοντας την “κλίμακα φόβου”
Εάν έχετε δοκιμάσει να εκτεθείτε στον φοβογόνο παράγοντα και αποτύχατε να τον ελέγξετε στο παρελθόν, ίσως χρειάζεται μια πιο σταδιακή έκθεση στο ερέθισμα. Είναι σημαντικό να αρχίσετε με μια κατάσταση που μπορείτε να χειριστείτε, και απασχοληθείτε με τον τρόπο ή τις μεθόδους που χρησιμοποιείτε, ώστε σταδιακά να πετύχετε την οικοδόμηση εμπιστοσύνης στον εαυτό σας.

Ένα Παράδειγμα: Αντιμετωπίζοντας το φόβο των σκύλων: Αυξανόμενο επίπεδο αντιμετώπισης της φοβίας
  • Βήμα 1: Δείτε φωτογραφίες από τα σκυλιά.
  • Βήμα 2: Παρακολουθήστε ένα βίντεο με τα σκυλιά σε αυτό.
  • Βήμα 3: Κοιτάξτε ένα σκύλο μέσα από ένα παράθυρο.
  • Βήμα 4: Σταθείτε απέναντι από ένα σκύλο με λουρί.
  • Βήμα 5: Σταθείτε 10 μέτρα μακριά από ένα σκύλο σε ένα λουρί.
  • Βήμα 6: Σταθείτε 5 μέτρα μακριά από ένα σκύλο σε ένα λουρί.
  • Βήμα 7: Σταθείτε δίπλα σε ένα σκύλο σε ένα λουρί.
  • Βήμα 8: Κρατήστε ένα μικρό σκυλί από το λουρί του.
  • Βήμα 9: Κρατήστε ένα μεγαλύτερο σκυλί από το λουρί του.
  • Βήμα 10: Κρατήστε ένα πραγματικά μεγάλο σκυλί από το λουρί του.
  • Κάντε μια λίστα. Κάντε μια λίστα με τις τρομακτικές καταστάσεις που σχετίζονται με φοβία σας. Εάν διακατέχεστε από φόβο με τις πτήσεις, η λίστα σας (εκτός από το προφανές, όπως η ίδια η πτήση ή η απογείωση) θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν την κράτηση του εισιτηρίου σας, την ετοιμασία της βαλίτσας σας, την οδήγηση προς το αεροδρόμιο, να δείτε τα αεροπλάνα να απογειώνονται και να προσγειώνονται, η ίδια η επιβίβαση στο αεροπλάνο, να ακούσετε την αεροσυνοδό να παρουσιάζει τις οδηγίες ασφαλείας κλπ.
  • Κατασκευάστε μια “κλίμακα” του φόβου σας .Τακτοποιήστε τα βήματα στη λίστα σας από το λιγότερο τρομακτικό έως το πιο τρομακτικό. Στο πρώτο βήμα θα πρέπει να έχετε λίγο άγχος, αλλά δεν είναι τόσο τρομακτικό ώστε να το δοκιμάσετε. Όταν δημιουργείτε τη κλίμακα, μπορεί να είναι χρήσιμο να σκεφτείτε τον τελικό στόχο σας (για παράδειγμα, να είστε σε θέση να βρεθείτε κοντά σε σκύλους χωρίς πανικό) και στη συνέχεια να χωριστούν τα βήματα που απαιτούνται για την επίτευξη αυτού του στόχου.
  • Εργασία με την “κλίμακα” φόβου. Ξεκινήστε με το πρώτο βήμα (σε αυτό το παράδειγμα, κοιτώντας φωτογραφίες των σκύλων) και δεν θα προχωρήσετε μέχρι να αρχίσετε να αισθάνεστε πιο άνετα. Μπορεί να χρειαστεί να παραμείνετε στην κατάσταση αυτή για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να μειώσετε το άγχος σας. Όσο περισσότερο εκθέτετε τον εαυτό στον φοβογόνο παράγοντα, τόσο περισσότερο θα τον συνηθίσετε και τόσο λιγότερο άγχος θα αισθανθείτε όταν θα το αντιμετωπίσετε την επόμενη φορά. Εάν η κατάσταση αυτή είναι βραχύχρονη (για παράδειγμα, να διασχίσετε μια γέφυρα), το κάνουμε ξανά και ξανά έως ότου το άγχος σας αρχίζει να ελαττώνετε. Μόλις έχετε κάνει ένα βήμα σε αρκετές διαφορετικές περιπτώσεις, χωρίς να αισθάνεται πάρα πολύ άγχος, μπορείτε να προχωρήσετε στο επόμενο βήμα. Αν ένα βήμα είναι πάρα πολύ δύσκολο, πρέπει αυτό να σπάσει σε μικρότερα βήματα ή να πάτε πιο αργά.
  • Πρακτική . Είναι σημαντικό να ασκείστε τακτικά. Όσο πιο συχνά μπορείτε να εξασκείστε, τόσο πιο γρήγορη θα είναι η πρόοδός σας. Ωστόσο, μην βιαστείτε. Πηγαίνετε σε ένα ρυθμό που μπορείτε να διαχειριστείτε χωρίς το συναίσθημα σας να αποδιοργανώνεται. Και να θυμάστε: θα νιώσετε άβολα και ανήσυχοι καθώς θα έχετε να αντιμετωπίσετε τους φόβους σας, αλλά τα συναισθήματα είναι μόνο προσωρινά. Το άγχος θα εξασθενίσει. Οι φόβοι σας δεν θα σας βλάψουν.

Αν αρχίσετε να αισθάνεστε ιδιαίτερα αγχωμένοι ή/και φοβισμένοι …

… υπαναχωρήστε αμέσως. Μπορεί να χρειαστεί να δαπανήσετε περισσότερο χρόνο για να μάθετε να ελέγχετε τα συναισθήματα του άγχους (βλ. τεχνικές χαλάρωσης κάτω), ή μπορεί να νιώθετε πιο άνετα να το κάνετε σε συνεργασία με τον θεραπευτή.

Φοβία – θεραπεία tip 2: Μάθετε τεχνικές χαλάρωσης

Όπως θα θυμάστε, όταν είστε φοβισμένοι ή αγχωμένοι, έχετε μια ποικιλία από δυσάρεστα σωματικά συμπτώματα, όπως ταχυκαρδίες και μια αίσθηση σφιξίματος στο στήθος. Αυτά τα σωματικά ενοχλήματα μπορεί να είναι επίμονα και τρομακτικά και σε ένα μεγάλο βαθμό αυτό ευθύνεται που κάνει την φοβία σας τόσο οδυνηρή. Ωστόσο, με την εκμάθηση και εξάσκηση σε τεχνικές χαλάρωσης , μπορείτε να γίνετε πιο σίγουροι για την ικανότητά σας να ανέχεστε αυτά τα δυσάρεστα σωματικά συμπτώματα και ηρεμήσετε πιο γρήγορα.
Τεχνικές χαλάρωσης όπως βαθιές αναπνοές, διαλογισμός και χαλάρωση των μυών είναι ισχυρά αντίδοτα στο άγχος, στον πανικό και τον φόβο. Με την τακτική άσκηση, μπορούν να βελτιώσετε την ικανότητά σας να ελέγχετε τα σωματικά συμπτώματα του άγχους, τα οποία θα κάνουν την αντιμετώπιση της φοβίας σας λιγότερο βασανιστική. Οι τεχνικές χαλάρωσης θα σας βοηθήσουν επίσης να αντιμετωπίσετε πιο αποτελεσματικά άλλες πηγές στρες και άγχους στη ζωή σας.
Μια απλή άσκηση χαλάρωσης βαθιά αναπνοή
Όταν είστε ανήσυχοι, έχετε την τάση να πάρετε γρήγορες, ρηχές αναπνοές (επίσης γνωστό ως υπέρπνοια), το οποίο στην πραγματικότητα αυξάνει τα συναισθήματα του άγχους, λόγω δηλητηρίασης από το υπερβολικό οξυγόνο που εισπνέετε. Με αναπνοή βαθιά από την κοιλιά, μπορείτε να ελέγξετε καλύτερα αυτό το φαινόμενο.

  • Καθίστε ή να σταθείτε άνετα με την πλάτη σας ίσια. Βάλτε το ένα χέρι στο στήθος σας και το άλλο στο στομάχι σας.
  • Πάρτε μια αργή αναπνοή από τη μύτη, μετρώντας μέχρι το τέσσερα αργά . Το χέρι στο στομάχι σας θα πρέπει να κινηθεί αρκετά. Το χέρι στο στήθος σας θα πρέπει να κινηθεί πολύ λίγο.
  • Κρατήστε την αναπνοή σας μέχρι να μετρήσετε έως το επτά .
  • Εκπνεύστε μέσα από το στόμα σας μετρώντας μέχρι το οκτώ, βγάζοντας όσο αέρα μπορείτε σφίγγοντας τους κοιλιακούς σας. Το χέρι στο στομάχι σας θα πρέπει να κινηθεί προς τα μέσα καθώς εκπνέετε, αλλά το άλλο χέρι σας θα πρέπει να κινηθεί πολύ λίγο.
  • Εισπνεύστε πάλι, επαναλαμβάνοντας τον κύκλο μέχρι να αισθανθείτε χαλαροί.

Δοκιμάστε αυτή την άσκηση αναπνοής για πέντε λεπτά δύο φορές την ημέρα. Δεν χρειάζεται να αισθάνεστε ανήσυχοι για να εξασκηθείτε. Στην πραγματικότητα, είναι καλύτερο να ασκήστε όταν αισθάνεστε ήρεμοι μέχρι να είστε εξοικειωμένοι και άνετοι με την άσκηση. Μόλις κατακτήσετε αυτήν την τεχνική αναπνοής, μπορείτε να αρχίσετε να την χρησιμοποιείτε όταν είστε αντιμέτωποι με την φοβία σας ή άλλες αγχωτικές καταστάσεις.

Φοβία – θεραπεία tip 3: Πρόκληση αρνητικών σκέψεων.

Μαθαίνοντας να αμφισβητείτε τις επιβλαβείς σκέψεις είναι ένα σημαντικό βήμα στην αντιμετώπιση της φοβία σας. Όταν έχετε μια φοβία, έχετε την τάση να υπερεκτιμάτε το κακό που θεωρείτε ότι θα σας συμβεί. Την ίδια στιγμή, εσείς υποτιμάτε την ικανότητά σας να το αντιμετωπίσετε.

  • Το Μέλλον προτάσσει. Για παράδειγμα, “Αυτή η γέφυρα θα καταρρεύσει”
  • Υπεργενίκευση . “Αυτό πίτμπουλ θα ορμήξει πάνω μου. Όλα τα σκυλιά είναι επικίνδυνα!”
  • Καταστροφολογία. “Ο πιλότος ανακοίνωσε ότι θα έχουμε αναταράξεις. Το αεροπλάνο σίγουρα πρόκειται να συντριβεί!

Δείτε το το παρακάτω παράδειγμα:
Αρνητική σκέψη: «Ο ανελκυστήρας θα φύγει από τα συρματόσχοινα που το συγκρατούν, θα παγιδευτούμε και θα πάθουμε ασφυξία.” 
Υπάρχει κάποια απόδειξη που έρχεται σε αντίθεση με αυτή τη σκέψη;

  • “Βλέπω πολλούς ανθρώπους που χρησιμοποιούν το ασανσέρ και ποτέ δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο.”
  • «Δεν θυμάμαι να έχω ποτέ ακούσει για κάποιον που πεθαίνει από ασφυξία σε ένα ασανσέρ.”
  • “Δεν έχω μάθει ποτέ να έχει συμβεί κάτι τέτοιο, να σπάνε τα συρματόσχοινα που το συγκρατούν.”
  • “Υπάρχουν αεραγωγοί σε ένα ασανσέρ και ο αέρας ανανεώνεται συνεχώς.”

Θα μπορούσατε να κάνετε κάτι για να αντιμετωπίσετε αυτή η κατάσταση, αν τυχόν συμβεί;

  • “Υποθέτω ότι θα μπορούσατε να πατήσετε το κουμπί συναγερμού ή να χρησιμοποιήσετε το τηλέφωνο για να καλέσετε για βοήθεια.”

Κάνετε ένα λάθος τρόπο σκέψης;

  • “Ναι. Είναι εικασίες, καθώς δεν έχω στοιχεία που να δείχνουν ότι ο ανελκυστήρας θα καταρρεύσει. “

Τι θα λέγατε σε ένα φίλο που έχει αυτό το φόβο;

  • “Θα ήθελα να πω ότι οι πιθανότητες να συμβεί κάτι πραγματικά κακό με ένα ανσανσέρ είναι πολύ μικρές.”

Είναι επίσης χρήσιμο να καταλήξουμε σε κάποιες θετικές σκέψεις που μπορείτε να κάνετε όταν αντιμετωπίζετε την φοβία σας. Για παράδειγμα:

  • “Έχω αισθανθεί τα ίδια ακριβώς και στο παρελθόν και τίποτα τρομερό δεν συνέβη. Μπορεί να είναι δυσάρεστο, αλλά δεν θα με βλάψει. “
  • “Αν συμβεί το χειρότερο και έχω μια κρίση πανικού ενώ οδηγώ, εγώ απλά θα σταματήσω σε ένα πλάτωμα του δρόμου και θα περιμένω να περάσει.”
  • “Έχω πετάξει πολλές φορές και το αεροπλάνο δεν έχει συντριβεί. Στην πραγματικότητα, δεν ξέρω κανέναν που να ήταν ποτέ σε αεροπορικό δυστύχημα. Στατιστικά στοιχεία αναφέρουν είναι πολύ ασφαλές μεταφορικό μέσο. “

Αν όλα αυτά δεν πετύχουν ή παράλληλα με όλες αυτές τις μεθόδους, ο πλέον αρμόδιος για την αντιμετώπιση των καταστάσεων αυτών είναι ο ψυχίατρος, που με συνδυασμένη θεραπεία αποτελούμενη από φάρμακα και ψυχοθεραπευτικές τεχνικές, μπορεί να σας βοηθήσει να απαλλαγείτε σύντομα και επιτυχώς από τις φοβίες σας.


Φοβίες

Ταινία κινουμένων σχεδίων. Ένας ψυχολόγος επισκέπτεται τον ασθενή του που αρνείται να εγκαταλείψει το δωμάτιο του και να περάσει το κατώφλι της πόρτας. Πρόκειται για μία ταινία που δημιουργήθηκε απο τους Charlotte Boisson, Julien Forrel, Pascal Han-kwan, Tristan Reinarz, Fanny Roche, φοιτητές της Ανωτάτης Σχολής Καλλιτεχνικών Επαγγελμάτων.

Φόβοι και Φοβίες – Ορισμοί

Φόβοι και Φοβίες – Ορισμοί

ΣΕ ΑΥΤΌ ΤΟ ΆΡΘΡΟ:

  • Τι είναι μια φοβία;
  • Φυσιολογικός φόβος και φοβίας
  • Οι κοινοί τύποι των φοβιών
  • Σημεία και συμπτώματα

Τι είναι μια φοβία;

Ο φόβος της πτήσης για την Μαρία
Η Μαρία είναι τρομοκρατημένη. Δυστυχώς, πρέπει να ταξιδεύει συχνά για την δουλειά της. Για εβδομάδες πριν από κάθε ταξίδι, έχει ένα κόμπο στο στομάχι της και αίσθηση άγχους. Την ημέρα της πτήσης, ξυπνάει αισθάνεται σαν να πρόκειται να λιποθυμήσει. Όταν είναι στο αεροπλάνο, έχει ταχυκαρδία, νιώθει ζαλάδα, και αρχίζει να κάνει υπέρπνοια (γρήγορες αναπνοές). Κάθε φορά είναι όλο και χειρότερο.
Ο φόβος πτήσης της Μαρίας τελικά έγινε με τον καιρό τόσο έντονος, που δήλωσε στον προϊστάμενο της ότι προτιμά να ταξιδεύει μόνο σε προορισμούς που μπορεί να πάει με το αυτοκίνητο. Ο προϊστάμενος της δεν ήταν ικανοποιημένος από αυτό, και η Μαρία δεν είναι σίγουρη για το τι θα συμβεί στο χώρο εργασίας. Φοβάται ότι θα υποβιβαστεί ή θα χάσει τη δουλειά της. “Αλλά καλύτερα” λέει η ίδια, “παρά να ξαναταξιδέψει με αεροπλάνο.
Η φοβία είναι ένας έντονος φόβος για κάτι που, στην πραγματικότητα, αποτελεί ελάχιστο ή κανένα πραγματικό κίνδυνο. Οι συχνότερες φοβίες μπορούν να έχουν την μορφή της κλειστοφοβίας (παραμονή σε κλειστούς χώρους όπως ανελκυστήρες), φόβος ύψους, οδήγηση σε αυτοκινητόδρομο, έντομα, φίδια, βελόνες κλπ. Ωστόσο, μπορούμε να αναπτύξουμε φοβίες σχεδόν για οτιδήποτε. Οι περισσότερες φοβίες εμφανίζονται στην παιδική ηλικία, αλλά μπορούν επίσης να αναπτυχθούν σε ενήλικες.
Αν έχετε μια φοβία, ίσως συνειδητοποιείτε ότι ο φόβος σας είναι παράλογος, αλλά δεν μπορείτε να ελέγξετε τα συναισθήματά σας. Συχνά ακόμα και η σκέψη για το αντικείμενο ή την κατάσταση που σας προκαλεί φόβο, μπορεί να σας δημιουργεί άγχος. Και όταν τελικά εκτίθεστε πραγματικά στο παράγοντα που φοβάστε, ο τρόμος είναι αυτόματος και εξαιρετικά δυνατός.
Η εμπειρία είναι τόσο αγωνιώδης που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε ριζική αλλαγή του τρόπου ζωής σας. Αν έχετε κλειστοφοβία, για παράδειγμα, μπορεί απορρίψετε μια προσοδοφόρα προσφορά εργασίας, αν πρέπει να μπαίνετε στο ασανσέρ για να φτάσετε στο γραφείο. Αν έχετε υψοφοβία, μπορεί να οδηγήσετε επιπλέον είκοσι χιλιόμετρα, προκειμένου να αποφύγετε μια ψηλή γέφυρα.
Η Κατανόηση και η Παραδοχή της φοβία σας είναι το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση της. Έχοντας μια φοβία δεν σημαίνει ότι κάποιος είναι τρελός! Βοηθά επίσης να γνωρίζετε ότι οι φοβίες είναι ιδιαίτερα θεραπεύσιμες καταστάσεις. Μπορείτε να ξεπεράσετε το άγχος και τον φόβο σας, δεν έχει σημασία πόσο εκτός ελέγχου αισθάνεστε.

“Φυσιολογικός” φόβος έναντι φοβίας

Είναι φυσιολογικό και χρήσιμο ακόμα και να βιώσει κάποιος φόβο σε επικίνδυνες καταστάσεις. Ο φόβος είναι μια προσαρμοστική αντίδραση του ανθρώπου. Εξυπηρετεί ένα προστατευτικό σκοπό. Με το σώμα μας και το μυαλό σε εγρήγορση και έτοιμοι για δράση, είμαστε σε θέση να ανταποκριθούμε γρήγορα και να προστατεύσουμε τον εαυτό μας.
Αλλά στις φοβίες η απειλή είναι σε μεγάλο βαθμό υπερβολική ή ανύπαρκτη. Για παράδειγμα, είναι φυσικό να φοβάται κάποιος ένα γρύλισμα ενός Doberman, αλλά είναι παράλογο να είναι τρομοκρατημένος από ένα φιλικό σκυλάκι σε ένα λουρί, όπως θα μπορούσε να συνέβαινε, αν κάποιος έχει φοβία σκύλου.

Η διαφορά μεταξύ του φυσιολογικού φόβου και μιας φοβίας

Φυσιολογικός φόβος

Φοβία

Άγχος όταν κάποιοι πετούν μέσα από αναταραχές ή την απογείωση κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδαςΔεν πρόκειται να πάνε στο γάμο του καλύτερου φίλου τους, γιατί θα έπρεπε να πετάξουν με αεροπλάνο ως εκεί.
Βιώνοντας δέος σ την κορυφή ενός ουρανοξύστη.Αναβάλλοντας μια μεγάλη εργασία, επειδή είναι στον 10ο όροφο του κτιρίου γραφείων
Να είναι κάποιος ανήσυχος όταν βλέπει ένα πίτμπουλ ή ένα Rottweiler.Περπατά κάποιος μακριά από το πάρκο γιατί μπορεί να δεί ένα σκυλί.
Ανησυχία όταν πρόκειται κάποιος να κάνει αιμοληψία, για το αν θα πονέσει κατά την διάρκεια της.Αποφυγή απαραίτητων ιατρικών εξετάσεων και θεραπειών επειδή κάποιος τρομοκρατείται στην θέαση βελόνας.

Οι φόβοι στα παιδιά
Πολλοί φόβοι της παιδικής ηλικίας είναι φυσικό και έχουν την τάση να αναπτύσσονται σε συγκεκριμένες ηλικίες. Για παράδειγμα, πολλά μικρά παιδιά φοβούνται το σκοτάδι και μπορεί να χρειαστεί ένα φως νύχτας για να κοιμηθούν. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν μια φοβία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, θα απαλλαγούν από αυτό το φόβο καθώς μεγαλώνουν.
Αν ο φόβος του παιδιού σας δεν παρεμβαίνει στην λειτουργικότητας της καθημερινής ζωής ή δεν προκαλεί μεγάλη αγωνία και άγχος, τότε δεν υπάρχει λόγος για ανησυχία. Ωστόσο, αν ο φόβος είναι παρεμβαίνει με δυσλειτουργία σε κοινωνικές δραστηριότητες του παιδιού σας, σχολική επίδοση, ή τον ύπνο, μπορεί να πρέπει να δείτε ένα ειδικευμένο παιδοψυχίατρο.

Ποια από τους φόβους του παιδιού μου είναι φυσιολογικοί;

Οι ακόλουθα φόβοι είναι εξαιρετικά κοινοί και θεωρούντται φυσιολογικοί:

  • 0-2 ετών – Δυνατούς θορύβους, ξένους, αποχωρισμός από τους γονείς, τα μεγάλα αντικείμενα.
  • 3-6 χρόνια – Φανταστικά πράγματα ή καταστάσεις όπως τα φαντάσματα, τέρατα,το σκοτάδι, όταν κοιμούνται μόνα, όταν ακούν παράξενους ή άγνωστους γι’ αυτά θορύβους.
  • 7-16 χρόνια – Περισσότερο ρεαλιστικούς φόβους, όπως τραυματισμός, ασθένεια, σχολική επίδοση, τον θάνατο, τις φυσικές καταστροφές.

Οι κοινοί τύποι των φοβιών

Υπάρχουν τέσσερις γενικοί τύποι φοβιών και φόβων:

  • Φοβίες των ζώων. Παραδείγματα περιλαμβάνουν το φόβο για τα φίδια, ο φόβος των αραχνών, ο φόβος των τρωκτικών, και ο φόβος των σκύλων.
  • Φυσικό περιβάλλον φοβίες. Παραδείγματα περιλαμβάνουν το φόβο για τα ύψη, ο φόβος των καταιγίδων, ο φόβος του νερού, και ο φόβος του σκοταδιού.
  • Περιστασιακές φοβίες (φοβίες που προκαλούνται από μια συγκεκριμένη κατάσταση). Παραδείγματα περιλαμβάνουν φόβος των κλειστών χώρων (κλειστοφοβία), ο φόβος της οδήγησης, φόβος των σηράγγων, και ο φόβος των γεφυρών.
  • Αίμα-Ένεση-Τραυματισμός. Ο φόβος του αίματος, φόβος για τραυματισμό, ή ο φόβος της βελόνας ή άλλες ιατρικές διαδικασίες.

Κοινές φοβίες

  • Ο φόβος των αραχνών
  • Ο φόβος για τα φίδια
  • Ο φόβος για τα ύψη
  • Φόβος για τους κλειστούς χώρους
  • Ο φόβος των καταιγίδων
  • Ο φόβος της βελόνες και ενέσεων
  • Ο φόβος της δημόσιας ομιλίας – έκθεσης
  • Ο φόβος της πτήσης
  • Ο φόβος των μικροβίων
  • Ο φόβος της ασθένειας ή θανάτου

Μερικές φοβίες δεν εμπίπτουν σε μία από τις τέσσερις κοινές κατηγορίες. Οι φοβίες περιλαμβάνουν επίσης το φόβο του πνιγμού, ο φόβος να πάθει κάποιος μια σοβαρή ασθένεια όπως ο καρκίνος, το Έϊτζ κλπ, και ο φόβος των κλόουν.

Κοινωνική φοβία και ο φόβος της δημόσιας έκθεσης

Κοινωνική φοβία, που ονομάζεται επίσης διαταραχή κοινωνικού άγχους, είναι ο φόβος των κοινωνικών καταστάσεων όπου υπάρχει η έκθεση του υποκειμένου μπροστά σε ευρύ κοινό. Το άτομο αισθάνεται υπερβολικά αμήχανα και φοβάται ότι θα ταπεινωθεί μπροστά από τους άλλους. Το άγχος του για το πώς θα τον δούν, πως θα τον κρίνουν και τι θα σκεφτούν οι άλλοι μπορεί να οδηγήσει το άτομο να αποφύγει ορισμένες κοινωνικές καταστάσεις που θα διαφορετικά θα μπορούσε να αισθανθεί άνετα.
Ο φόβος της δημόσιας έκθεσης, μια εξαιρετικά κοινή φοβία, είναι ένα είδος κοινωνικής φοβίας. Άλλοι φόβοι που συνδέονται με την κοινωνική φοβία περιλαμβάνουν το φαγητό σε δημόσιους χώρους, να επικοινωνήσει κάποιος με άγνωστα άτομα, ο φόβος των γραπτών ή προφορικών εξετάσεων και αρκετοί άλλοι.

Αγοραφοβία (φόβος των ανοιχτών χώρων)
Αγοραφοβία είναι μια άλλη φοβία που δεν ταιριάζει απόλυτα σε οποιαδήποτε από τις τέσσερις κατηγορίες. Παραδοσιακά, περιλαμβάνει το φόβο των δημόσιων χώρων και των υπαίθριων χώρων και αναπτύσσεται ως επιπλοκή της κρίσης πανικού .
ΣΥχνά συνοδεύονται από κρίση πανικού, τα άτομα καθίστανται ανήσυχα σε περιπτώσεις όπου η διαφυγή είναι δυσχερής, ή όπου η βοήθεια δεν θα είναι άμεσα διαθέσιμη. Για παράδειγμα, είναι πιθανό το άτομο να αποφεύγει χώρους μαζικών συγκεντρώσεων, όπως τα εμπορικά κέντρα και κινηματογράφους. Μπορούν να αποφύγουν επίσης τα αυτοκίνητα, τα αεροπλάνα, υπόγειες διαβάσεις, και άλλες μορφές μετακίνησης. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, μπορεί να αισθάνονται ασφαλείς μόνο στο σπίτι.

Συμπτώματα των φοβιών

Τα συμπτώματα μιας φοβίας μπορεί να κυμαίνονται από ήπια αισθήματα του φόβου και του άγχους σε πλήρη εκδήλωση κρίσης πανικού. Συνήθως, όσο πιο κοντά βρίσκεστε στην κατάσταση ή αντικείμενο που φοβάστε, τόσο θα είναι μεγαλύτερος ο φόβος σας.
Φυσικά σημεία και συμπτώματα της φοβίας

  • Δυσκολία στην αναπνοή
  • Ταχυκαρδία ή αίσθημα παλμών
  • Ο πόνος στο στήθος ή σφίξιμο
  • Τρόμος ή τάση για εμετό
  • Αίσθημα ζάλης ή λιποθυμία
  • Σφίξιμο στο στομάχι
  • Αίσθημα κρύου ή ζέστης,  Μυρμήγκιασμα των αισθήσεων
  • Εφίδρωση

Συναισθηματικά (ψυχολογικά) συμπτώματα μιας φοβίας

  • Αίσθημα πολύ μεγάλου άγχους ή πανικύ
  • Έντονη ανάγκη φυγής
  • Αίσθηση “εξωπραγματικού” ή ότι ζείτε σε όνειρο.
  • Ο φόβος της απώλειας ελέγχου ή τρέλας
  • Αίσθηση σαν να πρόκειται να πεθάνετε
  • Αντιδράτε υπερβολικά, και αισθάνεστε ανίκανος να ελέγξετε τον φόβο σας.

Τα συμπτώματα της φοβίας του αίματος

Τα συμπτώματα φοβίας αίματος-ενέσεως-τραύματος είναι ελαφρώς διαφορετικά από άλλες φοβίες. Όταν βρισκόσαστε αντιμέτωποι με το θέαμα του αίματος ή μια βελόνα, μπορείτε να αντιμετωπίσετε όχι μόνο φόβο, αλλά αηδία, που μπορεί να φτάσει ακόμα και σε προσωρινή απώλεια αισθήσεων (λιποθυμία).
Όπως και άλλες φοβίες, μπορείτε αρχικά να αισθάνεστε ανήσυχοι και με την καρδιά σας να επιταχύνει τους παλμούς της. Ωστόσο, σε αντίθεση με άλλες φοβίες, αυτή η ταχυκαρδία ακολουθείται από μια γρήγορη πτώση της πίεσης του αίματος, η οποία οδηγεί σε ναυτία, ζάλη και λιποθυμία. Παρά το γεγονός ότι ο φόβος της λιποθυμίας είναι κοινός σε όλες τις ειδικές φοβίες, η φοβία αίματος/τραυματισμού είναι η μόνη φοβία όπου λιποθυμία μπορεί να συμβεί στην πραγματικότητα.

Η αντιμετώπιση των φοβιών