Κατάθλιψη μετά από Έμφραγμα του Μυοκαρδίου

Κατάθλιψη μετά από Έμφραγμα του Μυοκαρδίου

Σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα  αντιμετωπίζουν οι ασθενείς με  καρδιακές παθήσεις. Συνήθως όσοι γλιτώσουν από ένα έμφραγμα ξεχνούν ότι  σώθηκαν και  διακατέχονται μόνιμα  από έντονο άγχος και στρες για την επιβίωση τους. Δεν υπακούν τις οδηγίες των θεραπόντων ιατρών τους και αισθάνονται κοινωνικά απομονωμένοι.

Το Οξύ Έμφραγμα του Μυοκαρδίου (ΟΕΜ), είναι μια οξεία και επικίνδυνη για την ζωή κατάσταση, που εμφανίζεται με συχνότητα από 2/1000 (γυναίκες) έως 6/1000 (άνδρες). Στην εκδήλωση του συμμετέχουν πολλοί παράγοντες, τόσο προδιαθεσικοί, όσο και περιβαλλοντολογικοί (τρόπος ζωής, διατροφή, άγχος, κάπνισμα κλπ. κλπ). Συχνά, την εκδήλωση του ΟΕΜ ακολουθεί και η εμφάνιση κατάθλιψης, σε διαφορετικό βαθμό και ένταση μεταξύ των ασθενών. Η κατάθλιψη που συνοδεύει το ΟΕΜ, συχνά δεν διαγιγνώσκεται, ή υποτιμάται, παρόλο που η αναγνώριση της και η αντιμετώπιση της είναι κομβικής σημασίας για τους ασθενείς.
Σύμφωνα με τα διεθνή δεδομένα η Μετεμφραγματική Κατάθλιψη αποτελεί σχετικά συχνό εύρημα και υπολογίζεται σε 15-30% σε ασθενείς που νοσηλεύονται σε Μονάδες Εμφραγμάτων 48-72 ώρες μετά από Οξύ Έμφραγμα Μυοκαρδίου.
Για την αντιμετώπιση του εμφράγματος απαιτείται:
1) Στενή συνεργασία Καρδιολόγου και Ψυχιάτρου
2) Αντικαταθλιπτική αγωγή, και
3) Θρομβόλυση.
Τέλος, σημαντική είναι η συμβολή της Διασυνδετικής-Ψυχιατρικής στη διάγνωση και θεραπεία της Μετεμφραγματικής Κατάθλιψης στο Γενικό Νοσοκομείο.
Οι ασθενείς με καρδιακές παθήσεις και ιδιαίτερα όσοι πάσχουν από στηθάγχη και έμφραγμα μυοκαρδίου εμφανίζουν συχνά έντονο άγχος ως αντίδραση στο καρδιολογικό πρόβλημα, τον πόνο και τον φόβο του θανάτου. Το άγχος εμφανίζεται αμέσως μετά το έμφραγμα σε νοσηλευόμενους ασθενείς, κορυφώνεται τη δεύτερη ημέρα και συνήθως υποχωρεί μετά τις πρώτες ημέρες. Μερικοί όμως ασθενείς εξακολουθούν να παρουσιάζουν έντονο και επίμονο άγχος, αρκετό διάστημα μετά το συμβάν. Στους νοσηλευόμενους για έμφραγμα στο Γενικό Νοσοκομείο ανευρίσκεται μείζων κατάθλιψη σε ποσοστό 15-30%, ενώ 65% παρουσιάζουν ελάσσονα κατάθλιψη σύμφωνα με τα διεθνή δεδομένα.
Η Μετεμφραγματική Κατάθλιψη αποτελεί ιδιαίτερη ψυχοπαθολογική οντότητα στο Γενικό Νοσοκομείο και παρατηρείται σε ποσοστό 15-30% σε ασθενείς που νοσηλεύονται στις Μονάδες Εμφραγμάτων 48-72 ώρες μετά από Οξύ Έμφραγμα του Μυοκαρδίου. Το πρόβλημα αυτό αντιμετωπίζει σε καθημερινή βάση ο Ψυχίατρος του Γενικού Νοσοκομείου στις Μονάδες Εμφραγμάτων και στην Καρδιολογική Κλινική στα πλαίσια άσκησης της Διασυνδετικής Συμβουλευτικής Ψυχιατρικής. Για την επίλυσή τους και την καλύτερη αντιμετώπιση του ασθενούς είναι απαραίτητο ο Ψυχίατρος να έχει καλό επίπεδο γνώσεων Εσωτερικής Παθολογίας και Καρδιολογίας, και ο Καρδιολόγος με τον οποίο θα συνεργαστεί να έχει ευαισθητοποιηθεί στα ψυχιατρικά προβλήματα και να έχει γνώσεις Ψυχιατρικής.
Σε μια μελέτη που έγινε σε νοσηλευόμενους με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου στην Καρδιολογική Κλινική του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας Πειραιά, η κατάθλιψη ήταν η συχνότερη ψυχική διαταραχή και ανιχνεύθηκε σε ποσοστό 24%. Η συχνότητα της μείζονος κατάθλιψης ήταν 5,4%, ενώ συνολικά και σε συνοσηρότητα με άλλη ψυχική διαταραχή ανήλθε σε 17,7%, δηλαδή 1 στους 5 εμφραγματίες έπασχε από μείζονα κατάθλιψη.
Απαιτείται λοιπόν, μετά την εκδήλωση ΟΕΜ η στενή συνεργασία Καρδιολόγου και Ψυχιάτρου και η έναρξη αντικαταθλιπτικής αγωγής ταυτόχρονα με τα καρδιολογικά φάρμακα και τη θρομβόλυση, διότι αυτό συντελεί στη μείωση των επιπλοκών του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου, οι οποίες είναι συχνότερες στους καταθλιπτικούς ασθενείς. Ως πλέον ασφαλή αντικαταθλιπτικά φάρμακα για τη μετεμφραγματική κατάθλιψη θεωρούνται οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs).
Η αντιαιμοπεταλιακή δράση των SSRIs που πάντως δεν φαίνεται να συσχετίζεται με την ανταπόκριση των καρδιολογικών ασθενών που εμφανίζουν κατάθλιψη, αποτελεί μια επιπλέον θεραπευτική δράση, την οποία πιθανά δεν διαθέτουν τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά. Η μεταβολή στην ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων αποτελεί ενδεχομένως βασικό παθοφυσιολογικό μηχανισμό των αιφνιδίων θανάτων σε καρδιολογικούς ασθενείς με κατάθλιψη, που φαίνεται να αποκαθίσταται με τη χορήγηση των SSRIs.
Μια σοβαρή παρενέργεια των δύο αυτών υποκατηγοριών των αντικαταθλιπτικών και ίσως των SSRIs είναι η αιμορραγική διάθεση του ασθενούς λόγω της παράτασης του χρόνου προθρομβίνης που προκαλούν όταν συγχορηγούνται με αντιπηκτική αγωγή ή θρομβόλυση. Η ανάγκη συγχορήγησης απαιτεί συχνότερο έλεγχο της πηκτικότητας του αίματος και καλή συνεργασία με τον θεράποντα Καρδιολόγο για ενδεχόμενη τροποποίηση της αντιπηκτικής αγωγής του ασθενούς, δεδομένου ότι η μετεμφραγματική κατάθλιψη δυσχεραίνει σοβαρά την ανάρρωση του ασθενούς μετά το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Επίσης, είναι δυνατόν η διάγνωση της Μετεμφραγματικής Κατάθλιψης να υποκαθίσταται από άλλες διαγνώσεις, όπως μετατραυματική διαταραχή άγχους, χρόνιος αλκοολισμός κ.α.
Η σχέση Κατάθλιψης και ισχαιμικής καρδιοπάθειας.
Η κατάθλιψη προκαλεί διέγερση με υπερλειτουργία του άξονα υποθαλάμου-επινεφριδίων, με αποτέλεσμα αύξηση των κορτικοστεροειδών και των κατεχολαμινών. Τα αυξημένα καρτικοστεροειδή ευοδώνουν την αθηροσκληρωτική διαδικασία που οδηγεί σε στένωση των στεφανιαίων αρτηριών από αύξηση της χοληστερόλης και των ελεύθερων λιπαρών οξέων στο αίμα. Η αύξηση των κατεχολαμινών μπορεί να προκαλέσει αύξηση της αρτηριακής πίεσης καθώς και ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων με σχηματισμό θρόμβου πάνω στις αθηρωματικές πλάκες και μεγαλύτερη στένωση της αρτηρίας. Ο θρόμβος μπορεί να σχηματισθεί και να μεγαλώσει σε μικρό χρονικό διάστημα με αποτέλεσμα το οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου. Η υπόθεση ότι η κατάθλιψη προκαλεί αυξημένη δραστηριότητα των αιμοπεταλίων του αίματος είναι βασική στη σχέση μεταξύ κατάθλιψης και θανάτου μετά από ισχαιμική καρδιοπάθεια.
Οι ασθενείς με κατάθλιψη εμφανίζουν αυξημένο δείκτη φλεγμονής και ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων ή ελάττωση της μεταβλητότητας της καρδιακής συχνότητας. Δυστυχώς η κατάθλιψη –μπροστά στο καρδιαγγειακό πρόβλημα -υποδιαγιγνώσκεται και υποθεραπεύεται. Η εικόνα του ανθρώπου που φτάνει στο καρδιολογικό ιατρείο με συμπτώματα κατάθλιψης είναι συνήθως η ακόλουθη:
Έχει μειωμένα κίνητρα για συμπεριφορές υγείας: καπνίζει ή/και δεν κάνει σωματική άσκηση.
Η διατροφή του δεν είναι η ενδεδειγμένη.
Αισθάνεται κοινωνικά απομονωμένος.
Έχει χρόνιο άγχος για την επιβίωσή του.
Έχει χαμηλή αντίληψη συναισθηματικής υποστήριξης από τους οικείους του.
Έχει δυσλειτουργικούς μηχανισμούς άμυνας στο πρόβλημα της υγείας του (π.χ. άρνηση   αποδοχής της κατάστασης της υγείας του).
Δεν συμμορφώνεται στις οδηγίες του γιατρού.
Πάσχει από ανορεξία, απώλεια βάρους, προβλήματα ύπνου και μειωμένη ενέργεια.
Μπορεί να εμφανίζει συμπτώματα διαταραχής πανικού ή άγχους.
Η επίδραση της κατάθλιψης στον κίνδυνο θανάτου μετά από ισχαιμική καρδιοπάθεια πρέπει υποθετικά να εξετάζεται υπό το φως της υπερβολικής έντασης στην οποία εκτίθεται το σώμα λόγω του στρες. Το να πάσχει κανείς ταυτόχρονα από καρδιοπάθεια και κατάθλιψη πρέπει να είναι μια από τις πιο έντονες από απόψεως στρες καταστάσεις στις οποίες μπορεί να βρεθεί ένα άτομο.
Ακουστικές Ψευδαισθήσεις

Ακουστικές Ψευδαισθήσεις

Πρόκειται για μια μορφή ψευδαίσθησης που συνίσταται στην αντίληψη ήχων χωρίς ακουστικό ερέθισμα. Η πιο κοινή αναφορά είναι ότι το υποκείμενο άκουσε μία ή περισσότερες φωνές να μιλούν. Αυτό μπορεί να σχετίζεται με ψυχωτικές διαταραχές, όπως η σχιζοφρένεια ή μανία και έχει ιδιαίτερη σημασία στη διάγνωση αυτών των διαταραχών. Ωστόσο, μπορεί να συμβεί να υπάρχουν ακουστικές ψευδαισθήσεις χωρίς τα άτομα αυτά να υποφέρουν από διαγνωσθείσα ψυχική ασθένεια.
Υπάρχουν τρεις κύριες κατηγορίες στις οποίες η κατάσταση αυτή μπορεί να εμφανιστεί:
Ένα άτομο που άκουσε μια φωνή να λέει φωνακτά τις σκέψεις του,
ένα άτομο που άκουσε μία ή περισσότερες φωνές να τον σχολιάζουν, ή ένα άτομο που άκουσε μια φωνή να του υπαγορεύει τι να πει ή να πράξει.
Άλλα είδη ακουστικών ψευδαισθήσεων περιλαμβάνουν την περιγραφείσα ως  «έκρηξη θορύβων στο κεφάλι» και την ακρόαση μουσικών. Στην τελευταία περίπτωση, οι άνθρωποι θα ακούσουν κάποια μουσική να παίζει στο μυαλό τους, συνήθως τραγούδια που είναι εξοικειωμένοι με αυτά. Οι εκθέσεις σε τέτοιου τύπου ακουστικές ψευδαισθήσεις είναι δυνατόν να υφίστανται για μεγάλες χρονικές περιόδους. Αυτό μπορεί να προκληθεί από: βλάβες στο στέλεχος του εγκεφάλου (συχνά προκύπτουν μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο), όγκοι, εγκεφαλίτιδα ή αποστήματα, απώλεια ακοής από άλλα αίτια καθώς και εξαιτίας επιληπτικής διαταραχής.
Η έναρξη της παραληρητικές σκέψης συχνά περιγράφεται ως προοδευτική και ύπουλη. Οι ασθενείς αναφέρουν ότι τα φαινόμενα εξελίσσονται αρχικά από ασυνήθιστες ανησυχίες και στη συνέχεια σε περίεργες πεποιθήσεις, «στις οποίες πίστευαν ολόψυχα», όπως οι ίδιοι αναφέρουν.
Διάσημοι ιστορικά παραδείγματα ακουστικών ψευδαισθήσεων.
Ο Robert Schumann, ένας διάσημος μουσικοσυνθέτης, πέρασε το τέλος της ζωής του βιώνοντας ακουστικές ψευδαισθήσεις. Στα ημερολόγια του ο Schumann ανέφερε ότι υπέφερε διαρκώς από το να βίωνε ότι η νότα A5 ηχούσε συνεχώς στα αυτιά του. Οι μουσικές ψευδαισθήσεις του έγιναν όλο και πιο πολύπλοκες. Ένα βράδυ, ο ίδιος υποστήριξε ότι τον είχε επισκεφθεί φάντασμα και έγραψε τη μουσική που άκουγε. Στη συνέχεια, άρχισε να ισχυρίζεται ότι άκουγε χορωδία αγγέλων, όμως οι φωνές τους μετατρέπονταν ακολούθως σε φωνές δαιμόνων.
Η Joan of Arc (Ζαν ντ’ Άρκ) ισχυριζόταν ότι οι φωνές των Αγίων, που όπως πίστευε είχαν αποσταλεί απευθείας από τον Θεό ήταν η δύναμη που την οδήγησε και αποφάσισε να υπακούσει στα μηνύματα τους. Οι φωνές άρχισαν όταν ήταν δεκατριών ετών και ταυτόχρονα είχε οράματα του Αγίου Μιχαήλ, της Αγίας Αικατερίνης και της Αγίας Μαργαρίτας.
Ιστορικά στοιχεία
Στην αρχαιότητα και σε πολλούς πολιτισμούς αντιμετώπιζαν τις ακουστικές ψευδαισθήσεις με δέος και δεισιδαιμονία. Ως εκ τούτου, θεωρήθηκαν είτε ως δώρο είτε ως κατάρα από το Θεό ή τους θεούς (ανάλογα με τη συγκεκριμένη κουλτούρα). Αργότερα στον Μεσαίωνα, οι πάσχοντες από ακουστικές ψευδαισθήσεις αντιμετωπίζοντας ως δαιμονισμένοι και συχνά δικάζονταν από την Ιερά Εξέταση ως μάγοι ή μάγισσες. Πολύ αργότερα στον Διαφωτισμό εγκλείονταν στα άσυλα, προδρόμους των ψυχιατρικών νοσοκομείων.
Η επικρατούσα θεωρία στο δυτικό κόσμο για την βιολογική προέλευση των ακουστικών ψευδαισθήσεων αρχίζει στα τέλη του 18ου αιώνα με την υπόθεση ότι αυτές ήταν το αποτέλεσμα ασθένειας στον εγκέφαλο (π.χ. μανία). Δεν υπάρχουν μέχρι εκείνη την εποχή αποτελεσματικές θεραπείες για τις ψευδαισθήσεις. Από τα σανατόρια του 16ο αιώνα, μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, οι «θεραπείες» περιορίζονταν σε κατάβρεγμα με παγωμένο νερό ή ακόμα και σε δέσιμο στον τροχό. Αλλά και μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, διαδεδομένες θεραπείες ήταν η λοβοτομή, τα σοκ (διαβητικό κώμα, ηλεκτροσόκ) κλπ.
Πιθανές αιτίες
Οι ακουστικές ψευδαισθήσεις είναι το κυρίαρχο σύμπτωμα στις ψυχώσεις και κυρίως στην Σχιζοφρένεια. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι ασθενείς παρουσιάζουν μια σταθερή αύξηση της δραστηριότητας των θαλαμικών πυρήνων, αυτών στον υποθάλαμο, και στο μεταιχμιακό σύστημα. Τα ευρήματα επιβεβαιώνονται μέσω PETscan και MRI. Άλλες μελέτες καταδεικνύουν επίσης μεταβολές στην φαιά ουσία του μετωπιαίου λοβού. Αυτό συνεπάγεται τόσο λειτουργικές όσο και δομικές ανωμαλίες στον εγκέφαλο, που μπορεί να προκαλέσουν ακουστικές ψευδαισθήσεις. Οι Διαταραχές του Συναισθήματος είναι επίσης γνωστό ότι προκαλούν ακουστικές ψευδαισθήσεις, αλλά τείνουν να είναι πιο ήπιες από ό, τι ψύχωση.
Ακουστικές ψευδαισθήσεις που δεν συσχετίζονται με κάποια διαταραχή.
Οι ακουστικές ψευδαισθήσεις είναι γνωστό ότι εκδηλώνονται ως αποτέλεσμα έντονου στρες, έλλειψης ύπνου, χρήσης ναρκωτικών, και άλλες οργανικές καταστάσεις. Η υψηλή κατανάλωση καφεΐνης έχει συνδεθεί με την αύξηση της πιθανότητας πρόκλησης ακουστικών ψευδαισθήσεων. Μια μελέτη που διεξήχθη από το La Trobe University School of Psychological Sciences έδειξε ότι μόνο πέντε φλιτζάνια καφέ την ημέρα θα μπορούσε να προκαλέσει σε ορισμένους ανθρώπους ακουστικές ψευδαισθήσεις.
Ένα πολύ χαμηλής συχνότητας και χαμηλής έντασης ηλεκτρομαγνητικό σήμα σε συχνότητα παρόμοια με τα φυσιολογικά κύματα του εγκεφάλου θα μπορούσε να προκαλέσει το φαινόμενο ο εγκέφαλος να ερμηνεύσει το σήμα ως ένα “ήχο” που λαμβάνεται μέσω των αυτιών. Οι εμβοές είναι ένα παρόμοιο φαινόμενο. Στις Εμβοές ο ήχος ή οι ήχοι “ακούγονται” χωρίς να υπάρχει εξωτερική ακουστική πηγή για τον ήχο. Στις εμβοές ο εγκέφαλος ερμηνεύει ένα εσωτερικά παραγόμενο ηλεκτρομαγνητικό σήμα ως ένα ακουστικό ερέθισμα.

Συμβατικές θεραπείες.

Φαρμακευτική θεραπεία
Το κύριο μέσο θεραπείας για τις ακουστικές ψευδαισθήσεις είναι τα αντιψυχωτικά φάρμακα τα οποία επηρεάζουν το μεταβολισμό της ντοπαμίνης. Εάν η κύρια διάγνωση είναι μια διαταραχή της διάθεσης (με ψυχωτικά χαρακτηριστικά), τότε προστίθεται και αντίστοιχη φαρμακευτική αγωγή (π.χ., αντικαταθλιπτικά ή σταθεροποιητές της διάθεσης). Αυτές οι ιατρικές προσεγγίσεις μπορούν να επιτρέψουν στο άτομο να λειτουργήσει κανονικά.
Ψυχολογικές θεραπείες.
Η Γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία έχει αποδειχθεί ότι βοηθά στη μείωση της συχνότητας και της δυσανεξίας που προκαλείται από τις ακουστικές ψευδαισθήσεις. Η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία θεραπεία έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τη συχνότητα των ακουστικών ψευδαισθήσεων. Άλλες γνωστικές και συμπεριφορικές θεραπείες έχουν χρησιμοποιηθεί με διαφορετικού βαθμού επιτυχία.

Άλλες θεραπείες.

Η Ηλεκτροσπασμοθεραπεία (ή ECT) έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τα ψυχωτικά συμπτώματα που σχετίζονται με τη σχιζοφρένεια, τη μανία και την κατάθλιψη, και χρησιμοποιείται συχνά σε ψυχιατρικά νοσοκομεία.
Τα τελευταία χρόνια, η επαναλαμβανόμενη διακρανιακή μαγνητική διέγερση (rTMS) έχει μελετηθεί ως μια βιολογική μέθοδος θεραπείας για τις ακουστικές ψευδαισθήσεις. Η rTMS παίζει ρόλο στην αλλαγή της νευρωνικής δραστηριότητας και μελέτες έχουν δείξει ότι όταν η rTMS χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα στα αντιψυχωτικά φάρμακα (και στην θεραπεία ανθεκτικών περιπτώσεων στα αντιψυχωτικά φάρμακα), η συχνότητα και η σοβαρότητα των ακουστικών ψευδαισθήσεων μπορεί να μειωθεί.

Μη-ψυχωτικές διαταραχές και ακουστικές ψευδαισθήσεις.

Υπάρχει σε εξέλιξη έρευνα που υποστηρίζει την επικράτηση των ακουστικών ψευδαισθήσεων, με την έλλειψη άλλων ψυχωτικών συμπτωμάτων (όπως άλλες ψευδαισθήσεις, ή παράνοια), ιδίως σε παιδιά προεφηβικής ηλικίας. Αυτές οι μελέτες δείχνουν ένα εξαιρετικά υψηλό ποσοστό παιδιών (έως 14% του πληθυσμού του δείγματος) που παρουσίασαν ακουστικές ψευδαισθήσεις, χωρίς οποιαδήποτε εξωτερική αιτία.
Ο «εσωτερικός διάλογος» των παιδιών δεν έχει την οποιαδήποτε σχέση με κάποια παθολογία και δεν πρέπει να συγχέεται με τις ακουστικές ψευδαισθήσεις.

Η «εσωτερική φωνή» της παιδικής ηλικίας

Η διαδικασία της δημιουργίας μιας εσωτερικής φωνής κατά την πρώιμη παιδική ηλικία, μπορεί να χωριστεί σε τέσσερα διακριτά επίπεδα.
Επίπεδο ένα (εξωτερικός διάλογος) συνεπάγεται την ικανότητα του παιδιού να διατηρεί έναν εξωτερικό διάλογο με ένα άλλο πρόσωπο, δηλαδή ένα μικρό παιδί να μιλάει με τους γονείς τους.
Επίπεδο δύο (ιδιωτική ομιλία) συνεπάγεται την ικανότητα του παιδιού να διατηρεί έναν ιδιωτικό εξωτερικό διάλογο, όπως φαίνεται στα παιδιά που εκφράζουν τις δράσεις του παιχνιδιού τους με κούκλες ή άλλα παιχνίδια.
Επίπεδο τρία (ενισχυμένος εσωτερικός λόγος) είναι το πρώτο εσωτερικό επίπεδο στην ομιλία και σκέψη. Περιλαμβάνει την ικανότητα του παιδιού για την εκτέλεση εσωτερικών μονολόγων.
Επίπεδο τέσσερα (συνοπτικές διαδικασίες εσωτερικού λόγου) είναι το τελικό επίπεδο στη διαδικασία εσωτερίκευσης. Πρόκειται για την ικανότητα του παιδιού να σκέφτεται με όρους καθαρού νοήματος, ώστε να γίνει κατανοητή η έννοια της σκέψης χωρίς την ανάγκη να βάλει τις σκέψεις σε λέξεις.
Η διακοπή στην εσωτερίκευση του λόγου.
Μια διακοπή θα μπορούσε να συμβεί κατά τη διάρκεια της κανονικής διαδικασίας της εσωτερίκευσης όταν το άτομο δεν θα ερμηνεύσει τη δική του φωνή και δεν θα θεωρήσουν ότι αυτή τους ανήκει. Το πρόβλημα θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως διαταραχή στο τέταρτο επίπεδο εσωτερίκευσης της φωνής.

Το φιλμάκι μάς βάζει στο μυαλό του σχιζοφρενή Henri με έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο τρόπο και μας δείχνει πώς είναι να νιώθεις έξω από το σώμα σου, πώς αλλάζει ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο και πώς αυτό επηρεάζει τις διαπροσωπικές σου σχέσεις, τη δουλειά σου, ολόκληρη τη ζωή σου. Απομονώνεσαι από το εξωτερικό περιβάλλον, κλείνεσαι στον εαυτό σου και βυθίζεσαι στις ψευδαισθήσεις σου.

Κακόηθες σύνδρομο από Νευροληπτικά

Κακόηθες σύνδρομο από Νευροληπτικά

Παρά το γεγονός ότι το σύνδρομο συνδέεται συνήθως με ισχυρά νευροληπτικά, όπως η αλοπεριδόλη και η φλουφεναζίνη, άλλα φάρμακα ή αλλαγές στο δοσολογικό σχήμα φαρμάκων που ανταγωνίζονται τους κεντρικούς υποδοχείς της ντοπαμίνης D2 μπορούν επίσης να το προκαλέσουν. Η υποκείμενη παθολογική ανωμαλία πιστεύεται ότι είναι ο κεντρικός D2 αποκλεισμός των υποδοχέων της ντοπαμίνης ή εξάντλησης της στον υποθάλαμο και την οδό μελανοραβδωτών πυρήνων και νωτιαίου μυελού. Αυτό οδηγεί σε αύξηση θερμοκρασίας σώματος, δυσλειτουργία της φυσιολογικής θερμικής ομοιόστασης και εξωπυραμιδικού τύπου μυϊκή ακαμψία. Η κατάσταση μοιάζει και μοιράζεται πολλά χαρακτηριστικά με το σύνδρομο σεροτονίνης και την κακοήθη υπερπυρεξία και η διαφοροδιάγνωση μπορεί να παρουσιάσει δυσκολίες.

Επιδημιολογία

  • Η συχνότητα εμφάνισης του συνδρόμου είναι πλέον πολύ μικρή λόγω της μειωμένης χρήσης των παλαιότερων αντιψυχωσικών.
  • Η ακριβής συχνότητα εμφάνισης του συνδρόμου είναι δύσκολο να υπολογιστεί και κυμαίνεται από 0,02 έως 12,2% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με νευροληπτικά φάρμακα.
  • Η Επίπτωση είναι υψηλότερη σε άτομα κάτω των 40 ετών και στους άνδρες (αναλογία 2:1).

Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη του κακόηθους νευροληπτικού συνδρόμου (NMS):

  • Χρήση νευροληπτικών φαρμάκων και γενετική προδιάθεση.
  • Διακοπή αντιπαρκινονικής φαρμακευτικής αγωγής.
  • Χρήση υψηλών δόσεων και των μορφών depot.
  • Διέγερση των ασθενών ή κατατονία.
  • Η υψηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος και η αφυδάτωση φαίνεται να αυξάνουν τον κίνδυνο εκδήλωσης του συνδρόμου. Γι’ αυτό το καλοκαίρι γίνεται αναπροσαρμογή της δοσολογίας κάποιων από τα φάρμακα που ενοχοποιούνται για την πρόκληση του (π.χ. της Αλοπεριδόλης)
  • Ένα προηγούμενο επεισόδιο NMS αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο μελλοντικών επεισοδίων.
  • Σπανιότερα, η χρήση και άλλων παραγόντων με κεντρική D2 δραστηριότητα (ανταγωνιστή του υποδοχέα) μπορεί επίσης να προκαλέσει το σύνδρομο:
  • Άτυπα αντιψυχωσικά όπως η κλοζαπίνη, ρισπεριδόνη.
  • Τα αντιχολινεργικά φάρμακα.
  • Η μετοκλοπραμίδη.
  • Λίθιο.

Συμπτώματα

  • Οι ασθενείς μπορεί να αναφέρουν δύσπνοια (λόγω υποαερισμού που προκαλείται από την μυϊκή ακαμψία), δυσφαγία ή δυσκολία κινήσεων των άκρων.
  • Μπορεί να υπάρξει τρόμος ή ακούσιες κινήσεις.
  • Σπάνια, μπορεί να υπάρχουν άτακτες οφθαλμών, οπισθότονος, σπασμοί ή χορεία.

Το Κακόηθες νευροληπτικό σύνδρομο (NMS) εκδηλώνεται πιο συχνά μετά την έναρξη ή αύξηση της δόση των νευροληπτικών και σε 90% των περιπτώσεων αυτό συμβαίνει μέσα σε 10 ημέρες. Η έναρξη του συνδρόμου εκδηλώνεται συνήθως βαθμιαία σε 1 έως 3 ημέρες και τείνει να επισυμβεί εντός 4 εβδομάδων από την έναρξη ή την αύξηση νευροληπτικά φάρμακα. Ωστόσο, αυτό μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή, σε εκείνους που λαμβάνουν νευροληπτικά. Τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν για 5 έως 10 ημέρες μετά τη διακοπή των φαρμάκων, ή και περισσότερο εάν το φάρμακο είναι σε depot μορφή.

Σημεία και άλλα συμπτώματα

  • Υπερθερμία, με θερμοκρασία άνω των 38 ° C.
  • Μυϊκή ακαμψία είναι πάντα παρούσα.
  • Είναι πιθανό να υπάρξει μια αλλαγή στη νοητική κατάσταση με σύγχυση ή διέγερση και η αλλοίωση της συνείδησης.
  • Αστάθεια του αυτόνομου νευρικού μπορεί να εκδηλωθεί ως ωχρότητα, ταχυκαρδία, διακυμάνσεις της αρτηριακής πίεσης, υπερβολική εφίδρωση / σιελόρροια, τρόμος και ακράτεια.

Διαγνωστικά χαρακτηριστικά του NMS :

  • Χρήση Νευροληπτικών το τελευταίο χρονικό διάστημα (1 έως 4 εβδομάδες).
  • Υπερθερμία (πάνω από 38°).
  • Δυσκαμψία μυών.

Πέντε από τα ακόλουθα:

  • Άλλαξε ψυχική κατάσταση.
  • Ταχυκαρδία.
  • Υπόταση ή υπέρταση.
  • Τρόμος.
  • Ακράτεια.
  • Εφίδρωση (υπερβολική εφίδρωση) ή σιελόρροια.
  • Αυξημένη κρεατινοφωσφοκινάση (CPK) ή στα ούρα μυοσφαιρίνης.
  • Μεταβολική οξέωση .
  • Λευκοκυττάρωση.
  • Αποκλεισμός άλλων ασθενειών (νευροψυχιατρικές, οφειλόμενοι σε ναρκωτικά, συστημικές νόσοι).

Διαφορική διάγνωση.

  • Απλή δυστονία / ακαθησία αντίδραση σε νευροληπτικά (συνήθως ανταποκρίνεται γρήγορα στα αντιχολινεργικά ).
  • Το σύνδρομο σεροτονίνης.
  • Κακοήθης υπερπυρεξία.
  • Τοξικότητα ουσιών, ιδιαίτερα κοκαΐνης, αμφεταμινών, 3,4-μεθυλενο-Ν-μεθυλαμφεταμίνης (MDMA) – επίσης γνωστό ως «έκσταση».
  • Οι Φαινοθειαζίνες σχετίζονται με θερμοπληξία (όμως δεν υπάρχει καμία ακαμψία και επίσης απουσιάζει η εφίδρωση, που είναι η αιτία του πυρετού σε αυτή την κατάσταση).
  • Κακοήθης Κατατονία (σπάνιο ψυχιατρικό σύνδρομο – κατατονία με ακαμψία ± αύξηση κινάσης της κρεατίνης (CK), συνήθως δεν υπάρχει συμμετοχή αυτόνομου νευρικού συστήματος ή ακούσιες κινήσεις).
  • Δηλητηρίαση Οργανοφωσφορικών.
  • Θερμοπληξία.
  • Εγκεφαλίτιδα (συμπεριλαμβανομένων ερπητικής εγκεφαλίτιδα και της λύσσας).
  • Υπερθερμική αντίδραση στους αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης.
  • Πολυμυοσίτιδα .
  • Ραβδομυόλυση .
  • Άλλες μορφές δηλητηρίασης (για παράδειγμα από στρυχνίνη).
  • Άλλη τοξικότητα των φαρμάκων (αντιχολινεργικά, εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης).

Εργαστηριακή διερεύνηση

  • Η Γενική Αίματος συχνά δείχνει λευκοκυττάρωση.
  • Ενδείξεις μεταβολικής διαταραχή που οφείλεται σε οξέωση ή νεφρική ανεπάρκεια.
  • Η υπασβεστιαιμία είναι ένα συχνό εύρημα.
  • Δείγμα αρτηριακού αίματος για να αξιολογηθεί η οξεοβασική ισορροπία.
  • Οι εξετάσεις της ηπατικής λειτουργίας μπορεί να δείξουν αυξημένες τρανσαμινάσες και γαλακτικής αφυδρογονάσης (LDH), μυϊκής προέλευσης.
  • CK είναι συνήθως αυξημένα.
  • Τα επίπεδα Μυοσφαιρίνης στα ούρα πρέπει να ελέγχονται.
  • Διερεύνηση τιμών πήξης αίματος (ιδιαίτερα του χρόνου προθρομβίνης).
  • Επίπεδα άλλων ουσιών στα ούρα (ιδιαίτερα για τα σαλικυλικά, κοκαΐνη και αμφεταμίνες).
  • Αν υπάρχει υποψία σηψαιμίας, θα πρέπει να ληφθούν σχετικές καλλιέργειες.
  • Ακτινογραφία θώρακος σε υποψία σηψαιμίας.
  • Αξονική τομογραφία εγκεφάλου, προκειμένου να αποκλειστούν άλλες διαγνώσεις.
  • Η Οσφυονωτιαία παρακέντηση μπορεί να απιτηθεί για να αποκλειστούν άλλες διαγνώσεις (ιδίως όταν υπάρχει πυρετός και μεταβολή της νοητικής κατάστασης). Δεν υπάρχουν σημαντικά ευρήματα στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό (ΕΝΥ) σε κακόηθες νευροληπτικό σύνδρομο (NMS) εκτός της αύξησης πρωτεΐνης.

Ιατρικοί χειρισμοί

  • Εξασφάλιση βατότητας αεραγωγών. Σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί μηχανική υποστήριξη.
  • Οι διεγερτικοί και συγχυτικοί ασθενείς χρειάζονται ενδοφλέβια (IV) χορήγηση βενζοδιαζεπινών.
  • Διακοπή των ύποπτων φαρμάκων που ο ασθενής λαμβάνει.
  • Ενδοφλέβια χορήγηση υγρών για την αφυδάτωση.
  • Συσκευές ψύξης και αντιπυρετικά που χρησιμοποιούνται για τη αντιμετώπιση της υπερθερμίας.
  • Σε ραβδομυόλυση και νεφρική ανεπάρκεια, συχνά απαιτείται αλκαλοποίηση των ούρων και αιμοκάθαρση.
  • Η Ηλεκτροσπασμοθεραπεία (ECT) χρησιμοποιείται μερικές φορές, αν φαρμακευτική αγωγή αποτύχει να βελτιώσει την κατάσταση και φαίνεται να υπάρχουν κάποια ερευνητικά στοιχεία που να υποστηρίζουν τη χρήση της.

Πρόγνωση

  • Η θνησιμότητα έχει μειωθεί από 20-30% σε 5 έως 11,6%. Ο θάνατος προκαλείται συνήθως από καρδιαγγειακή κάμψη, αναπνευστική ανεπάρκεια, νεφρική ανεπάρκεια, αρρυθμίες, ή διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη.
  • Εάν συνυπάρξει νεφρική ανεπάρκεια κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου κακόηθους νευροληπτικού συνδρόμου (NMS), η θνησιμότητα αυξάνεται μέχρι και 50%
  • Ο κίνδυνος για τον ασθενή και η στενή παρακολούθηση του διαρκεί 7 – 10 ημέρες, ενώ για τα depot νευροληπτικά, η περίοδος αυτή μπορεί να είναι μέχρι 21 ημέρες.

Η πρόγνωση είναι καλή στο σύνολό της, εφόσον υπάρχει:

  • Έγκαιρη αναγνώριση της κατάστασης.
  • Κατάλληλη υποστηρικτική φροντίδα και θεραπεία.
  • Κεντρικής σημασίας για την έγκαιρη διάγνωση είναι η παρακολούθηση για ενδείξεις του συνδρόμου μετά από αλλαγές στη φαρμακευτική αγωγή με νευροληπτικά.
  • Η έγκαιρη διάγνωση και η διακοπή κάθε εμπλεκόμενου φαρμάκου είναι επίσης σημαντική.

Είναι σημαντικό να γίνει προειδοποίηση για τον κίνδυνο της υποτροπής. Οι ασθενείς πρέπει να ενθαρρύνονται ενεργά να ενημερώνουν τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης για προηγούμενα επεισόδια κακόηθους νευροληπτικού συνδρόμου, καθώς και να αναφέρουν κάθε σύμπτωμα έξω από τα συνηθισμένα.

Το επίμονο ροχαλητό στα παιδιά προσχολικής ηλικίας

Το επίμονο ροχαλητό στα παιδιά προσχολικής ηλικίας

Οι γονείς πρέπει να γνωρίζουν ότι το επίμονο ροχαλητό στα παιδιά προσχολικής ηλικίας δεν είναι φυσιολογικό, λέει ο επικεφαλής συγγραφέας της έκθεσης (Πηγή: Darren Hendley / iStockphoto) Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας που συνήθως ροχαλίζουν μπορεί να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο προβλημάτων συμπεριφοράς σε σχέση με άλλα παιδιά της ηλικίας τους, σύμφωνα με μια αμερικανική μελέτη.

Οι έρευνες, που ανακοίνωσαν οι ερευνητές με επικεφαλής τον Dean Beebe, του Νοσοκομείο Ιατρικό Σινσινάτι Παίδων και δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Pediatrics, διαπίστωσε ότι παιδιά δύο και τριών ετών που ροχάλιζαν δυνατά, τουλάχιστον μια-δυο φορές την εβδομάδα τείνουν να έχουν περισσότερα προβλήματα με έλλειψη προσοχής και υπερκινητικότητα έως και την ανάπτυξη της ΔΕΠΥ (Διαταραχής Ελαττωματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητα).

Τα ευρήματα δεν αποδεικνύουν ότι μπορούν άμεσα τα αναπνευστικά προβλήματα να οδηγήσουν σε προβλήματα συμπεριφοράς αλλά ότι η θεραπεία της υποκείμενης αιτίας του ροχαλητού μπορεί να βελτιώσει τη συμπεριφορά των παιδιών.

«Τα παιδιά να ροχαλίζουν μερικές φορές, ειδικά όταν έχουν ένα κρυολόγημα», λέει ο Beebe. «Τα προβλήματα αρχίζουν όταν το ροχαλητό επιμένει για μακρύ χρονικό διάστημα και αυτό θα πρέπει να προκαλέσει την προσοχή των γονέων και να το αναφέρουν στον παιδίατρο τους».

Η μελέτη προσθέτει και άλλους παράγοντες που συνδέονται με τη συμπεριφορά των παιδιών την λεγόμενη υπνική άπνοια – όταν τα παιδιά που χρονίως ροχαλίζουν, η από στόματος αναπνοή διακόπτεται για μερικά δευτερόλεπτα.

Στην μελέτη, 249 παιδιά παρακολουθήθηκαν από τη γέννηση τους έως την ηλικία των τριών ετών. Συνολικά, 9% βρέθηκε ότι ροχαλίζουν επίμονα , τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα στην ηλικία των 2 ετών, με βάση τις αναφορές των γονέων. Ένα άλλο 23% ροχάλιζαν τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα σε ηλικία 3 ετών. Το υπόλοιπο των παιδιών, το 68%, δεν ροχάλιζαν.

Συνολικά, το 35% των παιδιών που ροχαλίζουν επίμονα, σκόραρε αρκετά υψηλά σε ένα τυποποιημένο ερωτηματολόγιο ανίχνευσης «κινδύνου» ανάπτυξης συμπεριφορικής διαταραχής, χωρίς ωστόσο να σημαίνει ότι τελικώς ανέπτυξαν στο μέλλον ΔΕΠΥ.

Η κακή ποιότητα του ύπνου

Υπάρχουν λόγοι να πιστεύουμε ότι η υπνική άπνοια θα μπορούσε να επηρεάσει τη συμπεριφορά των παιδιών. Ένας λόγος είναι ότι η κακή ποιότητα ύπνου θα μπορούσε να τα κάνει ευερέθιστα, κακόκεφα ή να κουράζονται εύκολα.

Με βάση έρευνες σε πειραματόζωα, είναι πιθανό ότι η άπνοια προκαλεί μείωση στα επίπεδα του οξυγόνου στο αίμα και αυτό μπορεί να προκαλέσει επιπτώσεις στην εγκεφαλική λειτουργία.

Καλό είναι οι γονείς να γνωρίζουν ότι το επίμονο ροχαλητό δεν είναι “φυσιολογικό” και είναι κάτι που θα πρέπει να ενημερώνουν τον παιδίατρο τους.

Η επιλόχεια κατάθλιψη

Η επιλόχεια κατάθλιψη

Συμπτώματα, θεραπεία και υποστήριξη για τις νέες μητέρες

Το να έχετε πρόσφατα αποκτήσει ένα μωρό, είναι φυσικό να σας προκαλεί άγχος, όσο και να το επιθυμούσατε διακαώς. Το άγχος και η κακή διάθεση μετά τον τοκετό είναι απόλυτα φυσιολογικά, αλλά αν τα συμπτώματά σας δεν υποχωρούν μετά από μερικές εβδομάδες ή επιδεινωθούν, μπορεί να έχετε τελικώς κατάθλιψη μετά τον τοκετό, γνωστή με τον όρο «Επιλόχεια Κατάθλιψη». Η επιλόχεια κατάθλιψη μπορεί να επηρεάσει την ικανότητά σας να αναλάβετε τη φροντίδα του παιδιού σας, έτσι είναι σημαντικό να λάβετε βοήθεια αμέσως. Με θεραπεία και υποστήριξη, μπορείτε να ξαναβρείτε  τον δρόμο προς την ευτυχισμένη μητρότητα.

Τι είναι η θλίψη μετά τον τοκετό;

Έχετε μόλις αποκτήσει ένα μωρό. Σίγουρα το περιμένατε με μεγάλη προσδοκία, χαρά και αγωνία. Μπορείτε να είχατε ήδη σχεδιάσει να γιορτάσετε την άφιξη του με τους φίλους και την οικογένειά σας. Όμως, αντί να γιορτάζετε, νιώθετε θλιμμένη, βάζετε συχνά τα κλάματα και αντί για χαρά και ενθουσιασμό, βιώνετε εξάντληση, άγχος και αβοηθητότητα.
Μπορεί να μην το περιμένατε , αλλά η ήπια κατάθλιψη και οι εναλλαγές της διάθεσης είναι κοινά στις νέες μητέρες. Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων μητέρων βιώνουν τουλάχιστον κάποια συμπτώματα μετά τον τοκετό, συμπεριλαμβανομένων κατήφειας, θλίψης, δυσκολίας στον ύπνο, ευερεθιστότητας, αλλαγών στην όρεξη, προβλήματα συγκέντρωσης. Τα συμπτώματα εμφανίζονται μέσα σε λίγες ημέρες από τον τοκετό και διαρκούν από λίγες ημέρες έως μερικές εβδομάδες. Τα συμπτώματα αυτά είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της νέας μητρότητας – κατά πάσα πιθανότητα προκαλούνται από τις ορμονικές αλλαγές που συμβαίνουν μετά τη γέννηση. Αν τα έχετε, δεν υπάρχει κανένας λόγος για ανησυχία. Θα αισθανθείτε καλύτερα όταν τα επίπεδα στις ορμόνες σας ομαλοποιηθούν. Εκτός από την υποστήριξη των αγαπημένων σας δεν χρειάζεται όλο αυτό κάποια θεραπεία.

Τα σημεία και συμπτώματα της επιλόχειας κατάθλιψης

Σε αντίθεση με την θλίψη μετά τον τοκετό, η επιλόχεια κατάθλιψη είναι ένα πιο σοβαρό πρόβλημα, που δεν πρέπει να αγνοήσετε. Ωστόσο, δεν είναι πάντα εύκολο να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο.
Στην αρχή, η κατάθλιψη μετά τον τοκετό μπορεί να μοιάζει με την απλή θλίψη. Στην πραγματικότητα, η κατάθλιψη μετά τον τοκετό και η κοινή θλίψη έχουν πολλά κοινά συμπτώματα, όπως εναλλαγές της διάθεσης, αναίτιο κλάμα, θλίψη, αϋπνία, και ευερεθιστότητα. Η διαφορά είναι ότι με την κατάθλιψη μετά τον τοκετό, τα συμπτώματα είναι αρκετά πιο σοβαρά (όπως αυτοκτονικές σκέψεις ή αδυναμία να φροντίσετε το νεογέννητό σας), στο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και είναι  μεγαλύτερης διάρκειας.

  • Έλλειψη ενδιαφέροντος για το μωρό σας
  • Αρνητικά συναισθήματα για το μωρό σας
  • Ανησυχία ότι θα βλάψετε το μωρό σας
  • Έλλειψη ενδιαφέροντος για τον εαυτό σας
  • Απώλεια της ευχαρίστησης
  • Έλλειψη ενέργειας και κινήτρων
  • Αισθήματα αναξιότητας και ενοχής
  • Αλλαγές στην όρεξη ή το βάρος
  • Κοιμάστε περισσότερο ή λιγότερο από το συνηθισμένο
  • Επαναλαμβανόμενες σκέψεις θανάτου ή αυτοκτονίας

Η επιλόχεια κατάθλιψη εκδηλώνεται συνήθως σύντομα μετά τον τοκετό και αναπτύσσεται σταδιακά σε μια περίοδο αρκετών μηνών. Μετά τον τοκετό η κατάθλιψη μπορεί να εκδηλωθεί ξαφνικά, αλλά σε ορισμένες γυναίκες, οι πρώτες ενδείξεις εμφανίζονται μέχρι και μήνες αφού έχουν γεννήσει.

Τα σημεία και συμπτώματα της ψύχωσης μετά τον τοκετό

Η επιλόχεια ψύχωση είναι μια σπάνια, αλλά πολύ σοβαρή διαταραχή που μπορεί να αναπτυχθεί μετά τον τοκετό. Χαρακτηρίζεται από την απώλεια της επαφής με την πραγματικότητα. Η επιλόχεια ψύχωση θα πρέπει να θεωρείται επείγον ιατρικό περιστατικό. Λόγω του υψηλού κινδύνου για αυτοκτονία ή η παιδοκτονία, απαιτείται συνήθως νοσηλεία για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια της μητέρας και του μωρού.
Η επιλόχεια ψύχωση αναπτύσσεται ξαφνικά, συνήθως μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες μετά τον τοκετό, και μερικές φορές μέσα σε 48 ώρες. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:

  • Ψευδαισθήσεις (το να βλέπει πράγματα που δεν υπάρχουν ή να ακούει φωνές)
  • Παρανοϊκές και παράλογες πεποιθήσεις
  • Πολύ μεγάλη ταραχή και άγχος
  • Αυτοκτονικές σκέψεις ή συμπεριφορές
  • Σύγχυση και αποπροσανατολισμός
  • Ταχείες εναλλαγές της διάθεσης
  • Παράξενη συμπεριφορά
  • Αδυναμία ή άρνηση η λεχώνα να φάει ή να κοιμηθεί
  • Σκέψεις πρόκλησης βλάβης ή θανάτου στο μωρό.

Τι προκαλεί την κατάθλιψη μετά τον τοκετό και οι παράγοντες κινδύνου

Οι ακριβείς λόγοι για τους οποίους κάποιες νέες μητέρες μπορούν να αναπτύξουν κατάθλιψη μετά τον τοκετό δεν είναι άγνωστοι, αλλά όμως μια σειρά από παράγοντες κινδύνου θεωρείται ότι συντείνουν στο πρόβλημα.

Οι αιτίες της κατάθλιψης μετά τον τοκετό

  1. Οι ορμονικές αλλαγές. Μετά τον τοκετό, οι γυναίκες βιώνουν μια μεγάλη αυξομείωση επιπέδων των οιστρογόνων και της προγεστερόνης. Τα επίπεδα των ορμονών του θυρεοειδούς μπορούν επίσης να μειωθούν, γεγονός που οδηγεί σε κόπωση και κατάθλιψη. Οι ταχείες αυτές ορμονικές αλλαγές, μαζί με τις αλλαγές στην πίεση του αίματος, τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, και του μεταβολισμού μπορεί να προκαλέσουν κατάθλιψη μετά τον τοκετό.
  2. Οι φυσικές μεταβολές. Ο τοκετός επιφέρει πολλές σωματικές και συναισθηματικές αλλαγές. Συχνά υπάρχει έντονη ενασχόληση με την δυσκολία απώλειας βάρους που αποκτήθηκε με την εγκυμοσύνη και συχνά διαταράσσεται η εικόνα εαυτού, με φόβο ότι δεν θα επανέλθει η προηγούμενη φυσική κατάσταση.
  3. Στρες. Το άγχος της φροντίδας για ένα νεογέννητο είναι πρωτόγνωρο και συχνά πολύ μεγάλο. Οι νέες μητέρες αναγκάζονται συχνά να στερηθούν τον ύπνο τους. Επιπλέον, μπορεί να αισθάνονται αγχωμένες και ανήσυχες για την ικανότητά τους να φροντίσουν κατάλληλα το μωρό τους. Οι προσαρμογές αυτές μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολες και χρονοβόρες, ειδικά κατά την πρώτη μητρότητα (στο πρώτο μωρό) όταν οι νέες μητέρες πρέπει να συνηθίσουν σε μια εντελώς νέα ταυτότητα.
  4. Οικογενειακό ιστορικό επιλόχειας κατάθλιψης ή ψύχωσης. Πολύ συχνά ανευρίσκεται τέτοιο οικογενειακό ιστορικό στις νέες μητέρες που αναπτύσσουν επιλόχεια κατάθλιψη ή ψύχωση και είναι επιβεβλημένο να έχει αυτό διερευνηθεί εκ των προτέρων, ώστε να ληφθούν μέτρα και να υπάρξει στενή παρακολούθηση μετά τον τοκετό. Συχνά επίσης υπάρχει και ατομικό ιστορικό νόσων Κατάθλιψης ή Ψύχωσης στις λεχώνες που αναπτύσσουν επιλόχειο κατάθλιψη ή ψύχωση.

Οι παράγοντες κινδύνου για την κατάθλιψη μετά τον τοκετό

Μερικές γυναίκες έχουν περισσότερες πιθανότητες από άλλες να αναπτύξουν κατάθλιψη μετά τον τοκετό. Οι παρακάτω παράγοντες θεωρούνται προδιαθεσικοί:

  1. ένα προηγούμενο ιστορικό κατάθλιψης
  2. ιστορικό σοβαρών επεισοδίων προεμμηνορροϊκού συνδρόμου
  3. ιατρικές επιπλοκές για τις μέλλουσες μητέρες ή το μωρό τους
  4. δυσκολίες στις σχέσεις με τους συντρόφους τους
  5. έλλειψη υποστήριξης από την οικογένεια ή τους φίλους τους

Πώς η επιλόχεια κατάθλιψη επηρεάζει το μωρό

Η επιλόχεια κατάθλιψη μπορεί να επηρεάσει την ικανότητά σας να λειτουργήσετε, όπως και την ικανότητά σας να φροντίσετε τον εαυτό σας και το παιδί σας. Εάν έχετε κατάθλιψη μετά τον τοκετό, αυτό δεν σημαίνει ότι είστε κακή μητέρα. Ωστόσο, όταν αναλίσκεστε με τα συμπτώματα της κατάθλιψης, όπως η κόπωση, ευερεθιστότητα, απάθεια, και κλάμα, είναι δύσκολο – αν όχι αδύνατο – να φροντίσετε σωστά τις ανάγκες του νεογέννητού σας. Το μωρό σας θα επηρεαστεί εάν η κατάθλιψη έχει αφεθεί χωρίς θεραπεία.

 

Οι επιπτώσεις της επιλόχειας κατάθλιψης στα παιδιά

Προβλήματα συμπεριφοράςΤα παιδιά των καταθλιπτικών μητέρων είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν προβλήματα συμπεριφοράς, όπως προβλήματα ύπνου, εκρήξεις θυμού, επιθετικότητα και υπερκινητικότητα.
Καθυστερήσεις στη γνωστική ανάπτυξηΗ ανάπτυξη συχνά καθυστερεί σε βρέφη και παιδιά που έχουν καταθλιπτικές μητέρες. Μπορούν να περπατήσουν και να μιλήσουν αργότερα από ό, τι τα άλλα παιδιά. Μπορούν επίσης να έχουν πολλές άλλες μαθησιακές δυσκολίες, και προβλήματα στο σχολείο.
Κοινωνικά προβλήματαΤα παιδιά των καταθλιπτικών μητέρων έχουν δυσκολία στην εγκατάσταση ασφαλών σχέσεων. Μπορεί να είναι δύσκολο να κάνουν φίλους στο σχολείο. Μπορεί να αποσυρθούν κοινωνικά, ή μπορεί να αντιδρούν με καταστροφικούς τρόπους.
Συναισθηματικά προβλήματαΜελέτες έχουν δείξει ότι τα παιδιά των καταθλιπτικών μητέρων έχουν χαμηλότερη αυτοεκτίμηση, είναι περισσότερο ανήσυχα και φοβισμένα, είναι πιο παθητικά, και είναι λιγότερο ανεξάρτητα.
ΚατάθλιψηΟ κίνδυνος εμφάνισης μείζονος κατάθλιψης νωρίς στη ζωή είναι ιδιαίτερα υψηλός για τα παιδιά των μητέρων με κατάθλιψη μετά τον τοκετό.

Εάν πάσχετε από κατάθλιψη μετά τον τοκετό, δεν υπάρχει κανένας λόγος να αισθάνεστε ενοχές ή ντροπή. Τα συμπτώματα της επιλόχειας κατάθλιψης είναι έξω από τον έλεγχό σας, και δεν σας καθιστούν έναν κακό άνθρωπο ή μια κακή μητρική φιγούρα. Ωστόσο, η επιλογή του να πάρετε θεραπεία είναι υπό τον έλεγχό σας. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η κατάθλιψη έχει επιπτώσεις τόσο για εσάς όσο και για το παιδί σας, είναι σημαντικό να ζητήσετε βοήθεια αμέσως.

Η επιλόχεια κατάθλιψη και η προσκόλληση του βρέφους

Η έρευνα έχει δείξει ότι οι καταθλιπτικές μητέρες αλληλεπιδρούν λιγότερο με τα μωρά τους. Οι γυναίκες με επιλόχεια κατάθλιψη είναι λιγότερο πιθανό να θηλάσουν, να παίξουν και να επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους. Μπορούν επίσης να είναι ασυνεπείς με τον τρόπο που φροντίζουν τα νεογνά τους.
Οι καταθλιπτικές μητέρες μπορεί να είναι τρυφερές και προσεκτικές κατά καιρούς, αλλά άλλες φορές μπορεί να αντιδράσουν αρνητικά. Η ασυνέπεια αυτή διαταράσσει τη φυσιολογική διαδικασία προσκόλλησης μεταξύ μητέρας και παιδιού . Αυτή η συναισθηματική διαδικασία προσκόλλησης, είναι το πιο σημαντικό καθήκον της παιδικής ηλικίας.
Μια ασφαλής προσκόλληση διαμορφώνεται όταν η μητέρα ανταποκρίνεται θερμά και με συνέπεια στις φυσικές και συναισθηματικές ανάγκες του μωρού της. Όταν το μωρό κλαίει, η μητέρα το καταπραΰνει. Εάν το μωρό γελά ή χαμογελά, η μητέρα ανταποκρίνεται αντίστοιχα. Στην ουσία, η μητέρα και το παιδί είναι σε συγχρονισμό. Αναγνωρίζουν και απαντούν ο ένας στα μηνύματα του άλλου.
Όμως, μια καταθλιπτική μητέρα είναι λιγότερο πιθανό να απαντήσει με τρόπο σύντονο στα μηνύματα του παιδιού της, με αποτέλεσμα το παιδί να είναι σε κίνδυνο για πολλαπλές αναπτυξιακές δυσκολίες και καθυστερήσεις, συμπεριλαμβανομένης της συμπεριφοράς, και των συναισθηματικών και κοινωνικών προβλημάτων στο μέλλον.

Αυτοβοήθεια για την κατάθλιψη μετά τον τοκετό

Το καλύτερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε αν έχετε κατάθλιψη μετά τον τοκετό είναι να φροντίσετε τον εαυτό σας. Όσο πιο πολύ φροντίζετε για την ψυχική και σωματική σας ευεξία, τόσο καλύτερα θα αισθάνεστε.
Απλές αλλαγές στον τρόπο ζωής μπορούν να βοηθήσουν να ξαναβρείτε τον εαυτό σας και πάλι.

  1. Μην αμελείτε τον ύπνο. Ένας πλήρης ύπνος 8 ωρών μπορεί να σας φαίνεται σαν πολυτέλεια, όταν έχουμε να κάνουμε με ένα νεογέννητο, αλλά η  κακή ποιότητα του ύπνου κάνει την κατάθλιψη χειρότερη. Κάντε ό, τι μπορείτε να λάβετε βοήθεια από το περιβάλλον, ώστε να κοιμάστε επαρκώς.
  2. Ανάπαυση και ποιοτικό χρόνο για τον εαυτό σας ώστε να χαλαρώσετε και να κάνετε ένα διάλειμμα από τα καθήκοντά της μαμάς. Βρείτε μικρούς τρόπους για να περιποιηθείτε τον εαυτό σας, όπως ένα αφρόλουτρο, ένα ζεστό φλιτζάνι καφέ ή τσάι, επικοινωνία με φίλους και φίλες.
  3. Θέστε τα γεύματα ως προτεραιότητα. Όταν είστε σε κατάθλιψη, η διατροφή υπολείπεται συχνά. Το τι τρώτε έχει επιπτώσεις στη διάθεση σας, καθώς και την ποιότητα του μητρικού σας γάλακτος. Κάντε το καλύτερό για να εγκαθιδρύσετε υγιείς διατροφικές συνήθειες.
  4. Βγείτε έξω στον ήλιο. Το φως του ήλιου ανεβάζει τη διάθεση, γι ‘αυτό προσπαθήστε να βγαίνετε τουλάχιστον 10 με 15 λεπτά την ημέρα στον ήλιο.
  5. Σωματική άσκηση . Οι μελέτες δείχνουν ότι η άσκηση μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματική με τα φάρμακα, όταν πρόκειται για τη θεραπεία της κατάθλιψης. Δεν χρειάζεται να το παρακάνετε. Μια διαδρομή 30 λεπτών με τα πόδια κάθε μέρα θα κάνει θαύματα.

Ζητείστε από τους άλλους βοήθεια και υποστήριξη

  1. Θέστε τις σχέσεις σας ως προτεραιότητα. Όταν αισθάνεστε σε κατάθλιψη και νιώθετε ευάλωτη, είναι πιο σημαντικό να παραμείνετε συνδεδεμένες με την οικογένεια και τους φίλους σας, ακόμα και αν θα προτιμούσατε να είστε μόνη. Με την απομόνωση θα κάνετε την κατάστασή σας χειρότερη, οπότε θέστε τις ενήλικες σχέσεις σας σε προτεραιότητα.
  2. Μην κρατάτε τα συναισθήματά σας για τον εαυτό σας. Εκτός από την πρακτική βοήθεια που μπορούν οι φίλοι και η οικογένειά σας να προσφέρουν, μπορούν επίσης να χρησιμεύσουν ως συναισθηματική διέξοδος. Μοιραστείτε αυτό που βιώνετε – το καλό, το κακό και το άσχημο, με τουλάχιστον άλλο ένα άτομο. Δεν έχει σημασία με ποιον θα μιλήσετε, εφ ‘όσον το εν λόγω πρόσωπο είναι πρόθυμο να ακούσει χωρίς να διατυπώσει κριτική και να διαβεβαιώσει για την διαθεσιμότητα του για υποστήριξη.
  3. Γίνετε μέλος μιας ομάδας για νέες μητέρες. Ακόμα κι αν έχετε φίλους που σας υποστηρίζουν, μπορεί να θέλετε να αναζητήσετε άλλες γυναίκες που βρίσκονται στο στάδιο της μητρότητας. Είναι πολύ καθησυχαστικό να ακούσετε ότι άλλες μητέρες ότι μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες, τις ανασφάλειες και τα συναισθήματα σας. Υπάρχουν ομάδες υποστήριξης για νέους γονείς. Ρωτήστε τον παιδίατρό σας για να πληροφορηθείτε για την ύπαρξη αυτών των δομών στη γειτονιά σας.

Συμβουλές για την κατάθλιψη μετά τον τοκετό

  1. Βρείτε τους ανθρώπους που μπορούν να σας βοηθήσουν με τη φροντίδα των παιδιών, δουλειές του σπιτιού, και θελήματα. Έτσι μπορείτε να ξεκουραστείτε αποτελεσματικά.
  2. Βρείτε χρόνο για τον εαυτό σας κάθε μέρα, ακόμα κι αν είναι μόνο για 15 λεπτά. Κάντε κάτι χαλαρωτικό ή που σας κάνει να νιώθετε καλά με τον εαυτό σας.
  3. Κρατήστε ένα ημερήσιο ημερολόγιο με τα συναισθήματα και τις σκέψεις σας. Αυτός είναι ένας καλός τρόπος για να παρατηρήσετε τα πάντα και να παρακολουθείτε την πρόοδό σας όταν αρχίσετε να αισθάνεστε καλύτερα.
  4. Δώστε στον εαυτό σας πίστωση χρόνου για πράγματα που δεν είναι άμεσης προτεραιότητας.
  5. Δώστε στον εαυτό σας την άδεια να αισθάνεστε αγχωμένες και στρεσαρισμένες.
  6. Να θυμάστε ότι κανείς δεν περιμένει από εσάς να γίνετε super γυναίκα.
  7. Να είστε ειλικρινείς σχετικά με το πόσο μπορείτε να τα καταφέρνετε και να ζητήσετε τη βοήθεια των υπολοίπων.

Επαγγελματική θεραπεία για την κατάθλιψη μετά τον τοκετό

Εάν, παρά την αυτο-βοήθεια και την υποστήριξη της οικογένειάς σας, εξακολουθείτε να βιώνετε κατάθλιψη μετά τον τοκετό, μπορεί να πρέπει πλέον να εξετάσετε το ενδεχόμενο αναζήτησης ψυχιατρικής και ψυχολογικής βοήθειας . Η επιλόχεια κατάθλιψη ανταποκρίνεται στις ίδιες μορφές θεραπείας, όπως η Μείζων Κατάθλιψη. Η ψυχολογική θεραπεία, η φαρμακευτική αγωγή, καθώς η υποστήριξη μέσω ομάδων μπορούν να βοηθήσουν αποτελεσματικά.

  1. Ατομική θεραπεία ή θεραπείες ζεύγους – Η θεραπεία μπορεί να είναι πολύ αποτελεσματική στη θεραπεία της κατάθλιψης μετά τον τοκετό. Ένας επαγγελματίας ψυχικής υγείας  μπορεί να σας βοηθήσει να αντιμετωπίσετε με επιτυχία τις δυσκολίες προσαρμογές της μητρότητας. Συχνά αποτελεσματική είναι και η εμπλοκή του συντρόφου σε θεραπείες ζεύγους..
  2. Ορμονική θεραπεία – πιθανή ορμοθεραπεία για την γρήγορη αποκατάσταση της ορμονικής ισορροπίας, μπορεί να δοθεί παράλληλα με τα αντικαταθλιπτικά, όμως επειδή εμπεριέχουν διαφόρους κινδύνους, η συνεννόηση με τον γυναικολόγο σας είναι απαραίτητη.
  3. Αντικαταθλιπτικά – Για τις σοβαρές περιπτώσεις της κατάθλιψης μετά τον τοκετό, η φαρμακοθεραπεία είναι θεραπεία εκλογής. Ωστόσο, η χρήση φαρμακευτικής αγωγής θα πρέπει να συνοδεύεται από ψυχοθεραπεία, καθώς και από στενή παρακολούθηση από ιατρό.

Η λήψη αντικαταθλιπτικών κατά τη γαλουχία

Εάν πρέπει να κάνετε χρήση των αντικαταθλιπτικών, είναι σημαντικό να γνωρίζετε ότι τα φάρμακά μπορούν να περάσουν στο μωρό σας μέσω του μητρικού γάλακτος. Η έρευνα δείχνει ότι, στην περίπτωση των τρικυκλικών αντικαταθλιπτικών και των SSRIs, τα επίπεδα του φαρμάκου που φτάνουν το μωρό μέσω του θηλασμού είναι σε χαμηλά ή μη ανιχνεύσιμα επίπεδα. Ωστόσο, υπήρξαν σπάνιες αναφορές ανεπιθύμητων ενεργειών σε βρέφη που θηλάζουν. Επιπλέον, τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της έκθεσης, ακόμα και σε μικρές ποσότητες των φαρμάκων, είναι άγνωστα.

Βοηθώντας την μητέρα με κατάθλιψη μετά τον τοκετό

Αν το αγαπημένο πρόσωπο σας βιώνει κατάθλιψη μετά τον τοκετό, το καλύτερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να προσφέρετε υποστήριξη. Δώστε της ένα διάλειμμα από τα καθήκοντα φροντίδας των παιδιών της, να παρέχετε την διαθεσιμότητα σας να την ακούσετε, και να είστε υπομονετικοί και με κατανόηση.
Θα πρέπει επίσης να φροντίσετε τον εαυτό σας. Η ενασχόληση με τις ανάγκες ενός νέου μωρού είναι δύσκολο έργο για τους πατέρες, όπως και για τις μητέρες.

Πώς να βοηθήσετε το σύζυγο ή το σύντροφό σας

  1. Ενθαρρύνετέ την να μιλήσει για τα συναισθήματά της. Ακούστε την χωρίς να την κρίνετε ή προσφέροντας άμεσες λύσεις. Το μόνο που επιδιώκει εκείνη την στιγμή είναι συναισθηματική υποστήριξη.
  2. Να προσφέρετε βοήθεια στα θέματα του σπιτιού. Αναλάβετε κάποιες δουλειές του σπιτιού και την προμήθεια των ειδών παιδικής φροντίδας. Μην περιμένετε για την ρωτήσετε και να σας απαντήσει για τις ανάγκες – αναλάβετε πρωτοβουλίες!
  3. Σιγουρευτείτε ότι διαθέτει χρόνο για τον εαυτό της. Η ξεκούραση και χαλάρωση είναι σημαντικά. Ενθαρρύνετέ την να κάνει διαλείμματα, αναλάβετε επίσης εσείς κάποια ξενύχτια στην φροντίδα του παιδιού.
  4. Να είστε υπομονετικοί, αν δεν είναι έτοιμη για σεξ. Η κατάθλιψη επηρεάζει την σεξουαλική διάθεση. Οι χρόνοι που επανέρχεται η σεξουαλική διάθεση σε κάθε λεχώνα είναι διαφορετικοί. Μην την πιέζετε να κάνετε σεξ.
  5. Πηγαίνετε μια βόλτα μαζί της. Προσφέρετε μεγάλη βοήθεια της κάνοντας βόλτες σε καθημερινή βάση και αυτό θα βοηθήσει και τους δυο σας, αν μπορείτε να την συνοδεύετε.
  6. Αν δείτε ότι η Κατάθλιψη βαθαίνει και επιδεινώνεται να την ενθαρρύνετε να επισκεφθείτε ειδικό ψυχικής Υγείας. Να ξέρετε ότι πάνω από 15-20 μέρες επιμένουσα συμπτωματολογία κατάθλιψης, χρήζει οπωσδήποτε ψυχιατρικής αντιμετώπισης.
Εξωσωματική – Ψυχολογικές παράμετροι

Εξωσωματική – Ψυχολογικές παράμετροι

Για τους περισσότερους ανθρώπους, η εξωσωματική γονιμοποίηση δεν είναι η πρώτη απόπειρα της θεραπείας για την υπογονιμότητα τους – είναι η τελευταία επιλογή για να αποκτήσουν δικό τους παιδί. Αυτό συμβαίνει μετά από πολλούς μήνες και μερικές φορές χρόνια αποτυχίας της θεραπείας, συχνά δε συνοδεύεται από τεράστιο συναισθηματικό, σωματικό και οικονομικό κόστος. Τα ζευγάρια που ξεκινούν την Εξωσωματική Γονιμοποίηση (IVF) συνήθως το κάνουν με το βάρος της θλίψης και της απογοήτευσης από την στειρότητα και μπορεί να αισθάνονται κατάθλιψη, θυμό, κούραση και άγχος. Αν και συναισθηματικά έχουν ήδη εξαντληθεί, τα ζευγάρια έλκονται από μια τεχνολογία που προσφέρει νέα ελπίδα.
Η Εξωσωματική Γονιμοποίηση θεωρείται από τους ασθενείς ότι είναι η πιο αγχωτική όλων των λοιπών θεραπειών υπογονιμότητας. Οι ασθενείς βαθμολόγησαν το άγχος τους όταν υποβάλλονται σε εξωσωματική γονιμοποίηση, ως το μεγαλύτερο σχεδόν από κάθε άλλο σημαντικό γεγονός της ζωής, όπως ο θάνατος ενός μέλους της οικογένειας ή ο χωρισμός ή το διαζύγιο. Ενώ γενικές υποθέσεις μπορούν να γίνουν σχετικά με τα επίπεδα άγχους κατά τη διάρκεια της εξωσωματικής γονιμοποίησης, η εμπειρία για τους/τις ασθενείς με υπογονιμότητα θα είναι προσωπική και μοναδική – κάθε ασθενής θα βιώσει το άγχος με διαφορετικό τρόπο και αυτό εξαρτάται εν πολλοίς από την προσωπικότητα του/της και τις εμπειρίες της ζωής.
Οι πτυχές της εξωσωματικής γονιμοποίησης που γίνονται αντιληπτές ως αγχωτικές από τους ασθενείς είναι πολύπλευρες και επηρεάζουν όλες τις πτυχές της ζωής τους: την οικογενειακή, κοινωνική, σωματική, συναισθηματική, οικονομική και θρησκευτική. Ο χρόνος είναι αγχωτικός από μόνος του, κυρίως για τη δέσμευση σε μια εντατική θεραπεία που οδηγεί σε διαταραχή των σχέσεων στην οικογένεια, την εργασία και τις κοινωνικές δραστηριότητες και για μερικούς, σε μεγάλες περιόδους αναμονής για τις θεραπευτικές υπηρεσίες. Το στρες της εξωσωματικής γονιμοποίησης μπορεί να επηρεάσει τη συζυγική σχέση, η άρση του ρόλου της συζυγικής πράξης της αναπαραγωγής μπορεί να μειώσει τη σεξουαλική οικειότητα. Τα ζευγάρια, επίσης, μπορεί να εξαντληθούν οικονομικά, πληρώνοντας το υψηλό κόστος της εξωσωματικής γονιμοποίησης με μια κάπως περιορισμένη πιθανότητα επιτυχίας. Η ενασχόληση με τις παρενέργειες ή πιθανές επιπλοκές της ιατρικής περίθαλψης έχει τη δική της δυναμική: εξάψεις, πονοκέφαλοι, διακυμάνσεις της διάθεσης, ενέσεις, υπερηχογραφήματα, οι μελλοντικές ανησυχίες για την υγεία, και τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τα έμβρυα, οι πολύδυμες κυήσεις, όλα αυτά συνιστούν επιπρόσθετους παράγοντες στρες. Θρησκευτικά, κοινωνικά και ηθικά θέματα μπορούν επίσης να καταστήσουν την εξωσωματική γονιμοποίηση ιδιαίτερα στρεσσογόνα κατάσταση.
Ο πρώτος κύκλος της διαδικασίας της εξωσωματικής γονιμοποίησης έχει βρεθεί να είναι ο πιο αγχωτικός για τους ασθενείς. Αυτό μπορεί να οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι βιώνεται μια νέα εμπειρία και μια άγνωστη ιατρική διαδικασία, με φάρμακα και θεραπευτικά πρωτόκολλα που μπορεί να αλλάξουν στην πορεία και συνεργασία με μια νέα ομάδα επαγγελματιών υγείας. Σε ένα πλήρη κύκλο θεραπείας με εξωσωματική, οι ασθενείς εντάσσονται σε μια σειρά σταδίων της όλης διαδικασίας με κάθε στάδιο να πρέπει να ολοκληρωθεί με επιτυχία πριν από τη μετάβαση στην επόμενη φάση της θεραπείας: την αρχική παρακολούθηση, την ωοληψία, τη γονιμοποίηση, την εμβρυομεταφορά, την περίοδο αναμονής για τα αποτελέσματα και τα τεστ εγκυμοσύνης. Το επίπεδο του στρες και του άγχους αυξάνεται με κάθε στάδιο και κορυφώνεται κατά τη διάρκεια της περιόδου αναμονής για τα αποτελέσματα. Η έρευνα έχει δείξει ότι το άγχος για τους ασθενείς, που περιμένουν να ακούσουν το αποτέλεσμα της εμβρυομεταφοράς, είναι η πιο αγχωτική περίοδος, ακολουθούμενη από την αναμονή του αποτελέσματος της γονιμοποίησης και στη συνέχεια του σταδίου της ωοληψίας. Οι ασθενείς γνωρίζουν τη σημασία αυτών των βασικών φάσεων της διαδικασίας της εξωσωματικής γονιμοποίησης, καθώς και η αβεβαιότητα για το αποτέλεσμα είναι συχνά εξαιρετικά οδυνηρή.
Παρά την στρεσσογόνες συνέπειες της υπογονιμότητας και των διαδικασιών της εξωσωματικής γονιμοποίησης, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η έρευνα έχει δείξει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών προσαρμόζεται καλά συναισθηματικά. Ακόμα περισσότερο, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία μακροπρόθεσμη επίδραση στην συζυγική σχέση και προσωπική λειτουργία. Στην πραγματικότητα, μερικές έρευνες έχουν δείξει ότι η κρίση της υπογονιμότητας μπορεί να βελτιώσει ουσιαστικά την επικοινωνία του ζεύγους και την συναισθηματική αλληλοεπένδυση. Τα ζευγάρια μπορούν να μάθουν δεξιότητες αντιμετώπισης και διαχείρισης των κρίσεων και πρότυπα επικοινωνίας που παρέχουν δια βίου όφελος. Εκείνα τα άτομα ή ζευγάρια, που τελικώς δύσκολα προσαρμόζονται στις υψηλές απαιτήσεις όλης της διαδικασίας της εξωσωματικής, θα πρέπει να αναζητήσουν βοήθεια από επαγγελματία ψυχικής υγείας. Οι υπογόνιμοι άνθρωποι έχουν συχνά μια ροπή προς κατάθλιψη και αγχώδεις διαταραχές (στρες), νιώθοντας πως έχουν χάσει κάθε έλεγχο. Η αυτοεκτίμηση του ενός ή και των δύο συντρόφων πλήττεται σοβαρά και συχνά νοιώθουν θυμό, μοναξιά, θλίψη. Οι ψυχικές εντάσεις αλλά και οι συγκρούσεις στην καθημερινότητα μέσα στη σχέση του ζευγαριού, συχνά γίνονται δυσβάσταχτες. Όλες αυτές οι αλλαγές στη δυναμική του ζεύγους μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρή απομάκρυνση, καθώς οι σύντροφοι απομονώνονται συναισθηματικά.
Οι υποψήφιες για εξωσωματική θα πρέπει να προετοιμαστούν κατάλληλα πριν από την έναρξη της διαδικασίας. Εδώ είναι μερικές συμβουλές για να σας βοηθήσουν στην καλύτερη προετοιμασία για την εξωσωματική γονιμοποίηση:

  1.  Συγκεντρώστε πληροφορίες για την διαδικασία. Όσο περισσότερα μπορείτε να μάθετε και να κατανοήσετε σχετικά με τη διαδικασία, τόσο λιγότερο άγχος θα νιώσετε. Ψάξτε για άρθρα και ζητήστε ενημερωτικό υλικό από τον γυναικολόγο σας. Εάν η κλινική που σας ανέλαβε, έχει εκπαιδευτικά μαθήματα για τις υποψήφιες για εξωσωματική, να παραστείτε ατομικά και ως ζευγάρι, και να μιλήσετε με τους άλλους που έχουν ήδη καταφύγει στην λύση της εξωσωματικής γονιμοποίησης. 
  2. Προετοιμαστείτε για τη λήψη αποφάσεων. Είναι σημαντικό να προβλέψετε για κάποιες αποφάσεις που ενδέχεται να πρέπει να λάβετε κατά τη διάρκεια της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Μερικές φορές οι αποφάσεις αυτές μπορούν να έχουν ηθικές και θρησκευτικές προεκτάσεις που θα πρέπει να εξετάσετε και να συζητήσετε. Θα πρέπει να αποφασίσετε, μαζί με το γιατρό σας, πόσα έμβρυα θα μεταφερθούν μεγιστοποιώντας παράλληλα τις πιθανότητές σας για την εγκυμοσύνη αλλά και ελαχιστοποιώντας την πιθανότητα πολύδυμης κύησης. Θα πρέπει επίσης να αποφασίσετε τι θα κάνετε με τα έξτρα ωάρια ή / και έμβρυα, δηλαδή την κατάψυξη τους ή ακόμα να αποφασίσετε αν θα τα δωρίσετε. Αν στην διαδικασία έχει εμπλακεί δότης σπέρματος ή ωαρίων ή ακόμα και γονιμοποιημένων ξένων ωαρίων, είναι σημαντικό να συζητήσετε προσεκτικά τα θέματα που σχετίζονται με αυτό πριν από την έναρξη του κύκλου. Η Συμβουλευτική μπορεί να σας βοηθήσει στη διερεύνηση αυτών των ζητημάτων.
  3. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα στον ψυχικό σας κόσμο και τις σχέσεις σας. Ένα μακροχρόνιος αγώνας ενάντια στη στειρότητα μπορεί να αναδείξει το πώς αισθάνεστε για τον εαυτό σας, την συζυγική σχέση σας, ή / και τη σχέση σας με τους άλλους, και να προκαλέσει δυσφορία και απομόνωση. Είναι απόλυτα ενδεδειγμένο να είστε σε καλή σχέση με τον εαυτό σας, τον σύντροφο σας και τους γύρω σας, πριν από την έναρξη ενός κύκλου εξωσωματικής γονιμοποίησης. Συζητήστε αρκετά νωρίς τις ελπίδες και τις προσδοκίες σας από τους άλλους και ιδιαίτερα από τον σύντροφο σας. Η Συμβουλευτική μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη όταν εσείς και ο / η σύντροφός σας αισθάνεστε κατάθλιψη, ασυνήθιστα ανήσυχη, συναισθηματικά φορτισμένη ή νιώθετε σε τέλμα.
  4. Αναζητήστε την υποστήριξή των υπολοίπων. Οι φίλοι και η οικογένεια μπορεί να παρέχουν την καλύτερη υποστήριξη ή αντίθετα, την χειρότερη. Αποφασίστε εκ των προτέρων με ποιους θα συζητήσετε ότι θα εμπλακείτε στην διαδικασία της εξωσωματικής. Εκ των υστέρων, πολλές γυναίκες και ζευγάρια έχουν μετανιώσει που κοινοποίησαν τα σχέδια τους σε άλλους, διότι τελικώς νιώθουν αφόρητη πίεση από αυτούς που θεωρούσαν ότι θα τους υποστήριζαν. Αν είναι διαθέσιμες και με εύκολη πρόσβαση, να ενταχθείτε σε μια ομάδα στήριξης Εξωσωματικής Γονιμοποίησης. Το Διαδίκτυο είναι επίσης μια έτοιμη πηγή υποστήριξης της υπογονιμότητας και πληροφοριών, μέσα από διάφορες ιστοσελίδες και chat rooms. Ένα μεγάλο μέρος της υποστήριξης μπορεί να προέλθει από άλλους, ξένους προς εσάς, που όμως καταλαβαίνουν την θέση σας.
  5. Προσδιορίστε τι σας προκαλεί πρόσθετη ένταση σας και τους μηχανισμούς που αυτή εκδηλώνεται. Κάθε άτομο βιώνει στρες με διαφορετικούς τρόπους, γι ‘αυτό είναι χρήσιμο να προσδιορίσετε την πηγή του, αλλά και τους τρόπους που συνήθως αντιδράτε. Για κάποιους, μπορεί να είναι απλά να επισκεφθεί τον γυναικολόγο για την συνήθη παρακολούθηση, για άλλους μπορεί να είναι ενέσεις κλπ. Προβλέποντας τι μπορεί να προκαλέσει ένταση και άγχος, θα βοηθήσει στην ανάπτυξη στρατηγικών αντιμετώπισης. Γνωρίστε το δικό σας και το στυλ του συντρόφου σας για την αντιμετώπιση του άγχους και ό, τι έχει βοηθήσει στο παρελθόν. Δεν είναι ασυνήθιστο κάθε μέλος ενός ζευγαριού να αντιδρά διαφορετικά στο στρες. Για παράδειγμα, οι γυναίκες μπορεί να χρειαστεί να μιλήσουν και να λάβουν στήριξη, ενώ οι άνδρες μπορεί να προτιμούν να συμμετέχουν σε μια δραστηριότητα ή ένα χόμπι για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση του άγχους. Μαθαίνοντας να αποδεχόμαστε τις διαφορές στον τρόπο με τον οποίο ο καθένας από εσάς αντιδρά στο στρες, μπορεί να μειώσει τη σύγκρουση. Επιπλέον, η άσκηση είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για να ανακουφίσετε τα συναισθήματα του στρες, του άγχους και της κατάθλιψης αν και το επίπεδο της άσκησης μπορεί να χρειαστεί να προσαρμοστεί κατά τη διάρκεια του κύκλου θεραπείας, σε συνεννόηση πάντα με τον γυναικολόγο σας. Το χιούμορ είναι ένας πολύ καλός μηχανισμός αντιμετώπισης και μπορεί να σας βοηθήσει να ξεπεράσετε τις δύσκολες στιγμές. Οποιαδήποτε μέθοδος διαχείρισης του άγχους είναι επιτρεπτή και πολλές φορές αναγκαία.
  6. Αποφασίστε ποιες θα είναι οι προτεραιότητες σας. Για να βοηθήσετε στην μείωση ή εξάλειψη κάθε περιττού άγχος, θα πρέπει να απλοποιήσετε τη ζωή σας όσο το δυνατόν περισσότερο, κατά τη διάρκεια του κύκλου της θεραπείας. Αυτή δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για σημαντικές αποφάσεις ή αλλαγές στη ζωή σας, όπως για παράδειγμα αλλαγή εργασίας, μετακόμιση σε άλλο σπίτι κλπ. Αν είναι δυνατόν, αποφύγετε μεγάλες ευθύνες στο χώρο εργασίας που μπορεί να προσθέσει άγχος στη ζωή σας. Θα πρέπει να αποκτήσετε τον έλεγχο στις επιλογές που κάνετε στην καθημερινή σας ζωή, ενώ το πώς προχωρά η θεραπεία είναι σε μεγάλο βαθμό στα χέρια σας. 
  7. Προβλέψτε τις πιθανά προβλήματα που μπορεί να ανακύψουν. Να περιμένετε ότι μπορεί να συμβεί το απροσδόκητο, λόγω της μοναδικότητας της ιατρικής κατάστασης του καθενός. Υπάρχουν πιθανότητες για αποτυχία σε κάθε βήμα του κύκλου, και καλό θα ήταν να είστε κατάλληλα προετοιμασμένη και για τέτοιο ενδεχόμενο.

Η 10-14ήμερη περίοδος αναμονής μεταξύ της εμβρυομεταφοράς και της λήψης των αποτελεσμάτων των τεστ εγκυμοσύνης, συχνά περιγράφεται ως το πιο δύσκολο στάδιο του κύκλου. Μετά την καθημερινή επαφή με το ιατρικό προσωπικό των πρώτων σταδίων, ξαφνικά είστε μόνες σας και απλά πρέπει να περιμένετε. Θα πρέπει να σκεφτείτε για το πώς να γεμίσετε το χρόνο σας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Είναι εύκολο να καταλάβουμε πώς θα νιώσετε αν η θεραπεία είναι επιτυχής και να μείνετε έγκυος. Ωστόσο, θα πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι εάν δεν υπήρξε επιτυχία στην επίτευξη εγκυμοσύνης, αυτό μπορεί να σας οδηγήσει στη θλίψη από την απώλεια της ευκαιρίας και μεγάλη απογοήτευση που αποτελούν μέρος της διαδικασίας του πένθους από την απώλεια. Σκεφτείτε όμως τον αριθμό των προσπαθειών που είστε πρόθυμες ή ικανές να κάνετε στην συνέχεια, σε συνδυασμό επίσης με την χρονική και οικονομική σας διαθεσιμότητα. Εξετάστε το ενδεχόμενο να διερευνήσετε και άλλες επιλογές, όπως η υιοθεσία.
Δεν έχει σημασία ποια θα είναι τελικώς η έκβαση της εξωσωματικής γονιμοποίησης, θα πρέπει να όλοι (με πρώτο τον ίδιο σας τον εαυτό) να σας αναγνωρίσουν ότι έχετε κάνει, σε συνεργασία με τους ιατρούς σας, το καλύτερο δυνατό για την περίπτωση σας. Με αυτόν τον τρόπο ελαχιστοποιείτε την πιθανότητα να υποπέσετε σε Κατάθλιψη, που θα σηματοδοτήσει ακόμα χειρότερες προοπτικές για την ζωή σας και την συζυγική/οικογενειακή γαλήνη.
Να θυμάστε ότι σε όλα τα στάδια της διαδικασίας και στην τελική έκβαση αυτής, η ψυχολογική υποστήριξη παραμένει ένας ισχυρός πρώτης γραμμής σύμμαχος στην όλη σας προσπάθεια. Εξάλλου, η ψυχολογική σας θωράκιση θα βοηθήσει τα μέγιστα εσάς, τον σύντροφό σας και τους ιατρούς της εξωσωματικής και θα πολλαπλασιάσει τις πιθανότητες για επιτυχή έκβαση της προσπάθειας σας, της παρούσης ή όποιας μελλοντικής.